Maar het gaat ook steeds beter!!
In het begin moest hij helemaal niets van me hebben........zat alleen (het liefste) bij mijn man, en als het echt niet anders kon.....dan nog liever bij de visite!!!

Mijn kindereen en man vonden het echt rottig voor me, want (vooral) ik wilde ontzettend graag de vogel.....maar ja, niets aan te doen en stug volhouden!!!
Nu zit hij vrijwel de hele dag op mijn schouder en HOEFT er niet echt af :thumbsup: :thumbsup:
De doorzetter wint dus!
Nu moet het vertrouwen weer verder groeien en hoop ik er op dat ik straks ook onder zijn vleugels mag komen enz.
Maar o wat een vreselijk leuke vogel!!!!!

Ik zou hem nooit weer kwijt willen!!
Je ziet elke maand weer veranderingen....en hij kan zo heerlijk onbezorgd zijn!!
Als hij nu ook eens een woordje zou zeggen was het helemaal perfect......maar dat kan natuurlijk nog komen.

Groetjes.