Mijn 15 jarige dochter en ik hebben ca. een maand geleden 2 valkparkietjes gekocht (2 jaar oud). We hebben lang staan kijken in de winkel, om te zien welke vogeltjes aan elkaar gehecht waren en hebben daarom deze 2 gekocht. Thuis zijn ze in de kooi gekomen en konden het inderdaad erg goed met elkaar vinden. Mijn dochter had ergens gelezen, dat je, om ze tam te krijgen, ze niet bij elkaar in één kooi moet zetten, maar pas als een van de twee tam is geworden. De volgende dag hebben we een iets kleinere kooi met de opening tegen de opening van de grote kooi gezet en warempel Bumle (wij wonen in Denemarken, vandaar de wat aparte naam), het mannetje, klimt in de andere kooi.
Kiki, het vrouwtje was eerst vrij schuw, zat soms tegen ons te blazen en fladderde erg door de kooi als er een hand in de kooi kwam, terwijl Bumle veel sneller rustig werd. Na een paar dagen werd Kiki zo rustig, dat ze zelfs zonnepitten uit de hand van mijn dochter wilde eten. Dat doet ze nog steeds, maar wil niet op de hand klimmen. Bumle wil soms een zaadje aannemen, maar alleen van tussen de vingers en daar moet hij wel erg lang over nadenken. Kiki pakt ook al van de handrug af.
's Ochtends schreeuwt vooral Bumle erg en ik vind dat het erger wordt. Deze ochtend heeft hij het van ongeveer 9 uur tot een uur of 11 volgehouden en zij doet dan op een gegeven moment ook mee. Ik vraag me dus af of het wel zo'n goed idee is, om ze ieder in hun kooi te hebben zitten. Ze zitten in de woonkamer, met de kooien vrijwel tegen elkaar aan (ik vind het dus zielig). Heeft iemand hier ervaring mee?
Groetjes Marion
