Jacco pinda

[Billybird]

Zoals ik vorig jaar al vertelde, hebben wij regelmatig 2 Turkse Tortels in de tuin. Dat bezoek is een aantal jaren geleden begonnen.

Wij wonen op een hoek van een rijtje van 7 huizen. Onze tuin grenst aan een parkeerplaats en de afscheiding zijn de garages die aan die parkeerplaats gebouwd zijn. Wij hebben dus een muur van 2 mtr. hoog en over de hele lengte van de tuin, waardoor wij geen last hebben van die parkeerplaats, en een hele beschutte tuin hebben, omdat die muur op de noordoost kant staat.  Op het dak van de garages, gooien wij altijd voer voor de vogels, en daarbij hebben we dan ook nog verschillende voederplaatsen in de tuin. Aan de andere kant vanm de parkeerplaats gaat onze straat verder en volgt er een rij van 25 huizen. Op de hoek aan de overkant van de parkeerplaats hebben ze net zo'n muur als wij, en de buurman die daar woonde had boven op de garage daken een duiven voederplaats. Terwijl een aantal tortel paartjes al jarenlang nesten heeft in de pijpen van onze schoorsteen en die van onze achterburen.
De "buurman van de duiven" was een chagerijn eerste klas, en scheen alleen te communiceren met "zijn" duiven. Helaas overleed een paar jaar geleden de "buurvrouw van de duiven" en buurman hield het voor gezien en ging verhuizen.

En toen zaten de twee tortelparen zonder voederplaats.
Omdat ze ook regelmatig bij ons in de tuin zaten, ben ik het voeren gaan verzorgen. Eigenlijk uit medelijden met de vogels.
Eerst had ik een aardewerk onderschotel (die dient deed als deksel op de schoorsteen van de tuinhaard) als voederplaats. Kocht speciaal tortelduivenvoer en zorgde dat er iedere dag voorraad was. Maar zoals ik ook al eerder vertelde, was onze Siamees Twice zo vriendelijk een van de tortels te grijpen tijdens het fourageren en dat zette ons aan het denken.
Twice binnensluiten was geen optie, dan kan onze andere Siamees Sjonnie, ook niet meer buiten en die is juist zeer vogelvriendelijk. Dus moesten we een andere voederplaats zien te vinden.
Dat bleek niet zo moeilijk te zijn. Boven aan het muurtje wat onze tuin scheidt van die van de buren, hebben we een plank gemaakt en daarop strooi ik het voer voor de tortels.
Er waren er nog 3 over, en nu zijn er nog 2. Duidelijk een paartje. Ik troost mezelf met de gedachte dat de derde een nieuwe partner gevonden heeft en ergens anders gelukkig is. Het kan natuurlijk ook zo maar zijn dat ook deze vogel door een kat gepakt is, maar daar weiger ik in te geloven voor mijn eigen gemoedsrust.

We hebben er dus nog twee en we hebben ze George en Mildred gedoopt. Een paar keer per dag komen ze langs om te kijken of er iets lekkers op de plank ligt, die inmiddels door vele vogels gebruikt wordt als voederplank. Eerst landen ze in de dakgoot bij de buren, en fladderen dan door naar de rozenboog in hun tuin. Van daaruit hebben ze zicht op onze tuin en kijken ze of de kust veilig is. Als dat zo is, dan klapwieken ze naar het muurtje, om zo over te stappen op de voederplank.

Eerst vlogen ze meteen weg als een van ons de tuin in kwam, maar ze worden steeds tammer en blijven nu gewoon zitten. Alleen als ik hun bakje bijvul terwijl ze op de plank zitten, hoppen ze snel op het muurtje, en wachten daar af tot ik klaar ben.
Alleen vragen wij ons wel af wie van de twee George en wie van de twee Mildred is, als leken kunnen wij dat niet zien.

Jacco is blij met zijn gevleugelde vriendjes. Regelmatig zitten ze op zijn standaard, en dan hebben wij niet eens door dat het niet Jacco is die daar zit maar George of Mildred. Laatst zat een van die twee op Jacco zijn standaard, terwijl Jacco aan de rand van de vijver zat en de ander om hem heen trippelde. Ze zijn bijna even groot, Jacco en onze Tortels.
Soms hippen er wat musjes over het terras en als die niet door de katten worden opgejaagd, dan doet Jacco het wel. Hij houd niet van mussen. koolmeesjes en roodborstjes laat hij wel met rust, net als de merels. Met een aantal spreeuwen heeft hij een hele hechte band. Regelmatig zit er eentje in onze amberboom, en als die zijn register van geluiden open trekt, doet Jacco enthousiast mee. Dan volgt er een soort jam session van spreeuwen en een papegaai, waarbij de spreeuw vaak wint als het gaat om een verscheidenheid aan fluitjes en geluiden. Meestal zo tegen schemer, fluiten ze er naar hartelust op los. Maar ook op een vroege zondagmorgen in het zonlicht, kunnen Jacco en "zijn" spreeuw er lustig op los kwetteren.  

Ook zo 's avonds als de schemering begint in te vallen, land er een vader merel op onze schoorsteen, die dan een heel repertoir aan liedjes fluit. En ook hiervan zie je Jacco zichtbaar genieten. Hij doet niet mee, want het verfijnde geluid van een merel, dat redt hij niet. Maar je ziet dat hij aandachtig luisterd en het maakt hem rustig, alsof het wiegeliedjes zijn. Als de merel uitgefloten is breng ik Jacco meestal naar binnen en in een mum van tijd verdwijnt hij in zijn huisje om te gaan slapen.  

[Billybird]

Zo zeg, het is alweer een tijd geleden dat ik een stukje in zijn dagboek schreef.

Sinds eind april hebben we alweer veel beleefd met Jacco. Meestal hele leuke dingen, maar soms kunnen we best kwaad op hem worden ook hoor!
Hij heeft een nieuw spelletje ontdekt, of eigenlijk nieuw leven in geblazen. En dat is voeten pakken. Ik heb besloten hem dat nu eindelijk eens af te gaan leren, tenslotte kunnen we hem niet meer in de tuin laten als we visite hebben, omdat hij dan in de mensen hun voeten dreigt te gaan bijten.
Dus vorige week toen ik de planten water gaf en hij op mijn blote voeten af kwam hollen, goot ik een scheut water uit de gieter, boven op zijn kop. Daar was hij niet van gediend en hij droop meteen af. Ging onder een tuinstoel zitten mokken, en vroeg zich duidelijk af waar die scheut water ineens vandaan was gekomen.
De dag erna, had ik de plantenspuit in gereedheid, en toen hij toch weer een poging waagde, kreeg hij een flinke spriets. Maar........... dit keer was Paul erbij, en die moedigde hem aan zijn aanval voort te zetten. En dat deed hij, en dus kreeg hij weer een spriets water. Hij keek Paul een beetje verward aan, met zo'n kop van "maar jij zei het toch?" en droop toen toch af. Ik Paul de wind van voren gegeven natuurlijk, want ik vind het niet kunnen als de een verwacht een vogel iets af te leren, de ander hem dan juist aan gaan moedigen. Bij Paul bijt hij nooit in voeten, dus die kent het hele probleem niet (en dan is het er ook niet, zo denkt Paul).
Dus droop Paul ook maar af en had ik 2 boze gezichten.

En Jacco is zijn woordenschat aan het uitbreiden. Na het avondeten als het droog is, gaat hij meestal even naar buiten. Zodra de wilde vogels gaan kwetteren, laat Jacco flink van zich horen. "Heeeee Jaccooooooo", daar begint hij mee. Hij is duidelijk blij zichzelf te zien. Hij is de laatste tijd heel erg aan het oefenen op zijn "Jacco lief he?" en bij lief rekt hij zich uit en bij he, buigt zijn stem van laag naar hoog, en zijn koppie doet mee.
Toen ik vorige week hoorde dat mijn contract in september op houd, was ik best verdrietig. Jacco zag dat en vroeg wel 5 keer "Jacco lief he?" Alsof hij zeggen wilde "maar ik hou toch van je?"

Badderen in de vijver vind hij ook nog steeds geweldig. Wij hebben in een hoek een plank gemaakt, een paar centimeter onder water, zodat onze schildpadden makkelijker op de kant kunnen klimmen. Op die plank liggen wat bakstenen tegen de gladheid. Jacco heeft ontdekt dat hij daar op kan staan, zodat hij net tot aan zijn buik in het water staat, en dan makkelijker kan badderen als vanaf de kant. Omdat hij niet meer zo goed ziet, schuifelt hij de hele vijverrand langs (en dat is 3 meter), steeds met zijn snavel voelend of hij al bij de stenen is. Soms wordt hij dan onderweg afgeleid en komt hij niet meer aan badderen toe.

Want naast zijn badmeester zijn, heeft hij nu ook de kunst van het tuinieren ontdekt. Vooral snoeien is zijn kwaliteit. Hij oefent vanaf zijn speelstok al geruime tijd op de sering. Die heeft hij nu aan 1 kant tot een keurig bolletje geknipt. De andere kant heb ik gedaan, omdat hij daar niet bij kan.
De rietplant in de vijver is ook favoriet. Zolang hij er vanaf de kant bij kan knipt hij stengels, dus mooie bloeiende aren zullen we wel nooit krijgen aan die plant.
En een paar weken geleden heeft hij zich dan gespecialiseerd in het snoeien van rozen. Of hij een cursus gevolgd heeft weet ik niet, maar daarvan heeft hij dan weinig geleerd. Klimrozen dienen gesnoeid in oktober en niet in mei, ze horen niet gesnoeid te worden als ze bloeien, en zeker niet op 10 cm boven de grond. Iets hoger had beter geweest.

Maar we raken toch altijd weer ontroerd als hij met ons gesprek mee gaat kletsen. Wij voeren regelmatig gesprekken in het bijzijn van Jacco en dan doet hij mee. Geen herkenbare woorden zegt hij dan, maar hij volgt wel de intonatie van ons gesprek en lacht ook vrolijk mee als wij dat doen. "Ja, jaha, jaaa, ja" zegt hij er dan herkenbaar tussendoor.
Als wij een serieus gesprek voeren, dan is dat best lastig hoor, want als hij er dan zich mee gaat bemoeien, moeten we altijd weer lachen.

[Billybird]

We hebben er een nieuwe bij. Neeeee.......... geen vogel, een kat. Een Siamees wel te verstaan. Hij is 2 jaar en komt uit de cattery van Koosje van Tutte in Nieuw Vennep. Hij heet ThakeThis, is klein van stuk, beetje mager en oerlelijk. Tenminste dat vind Jacco. 

We hadden al een tijdje geleden besloten niet te wachten tot een van onze huidige katten zou overlijden om er een tweede bij te nemen. Sjonnie is bijna 11 en wil van een rustige oude dag gaan genieten. Teetje (ook van Koosje van Tutte) is nu 4 en wil iedere dag rennen, draven, keten en kicken. Dus besloten we een speelkameraadje voor T te gaan zoeken.

Vorige week donderdag zat ik beetje te surven en ging ook eens naar de site van Koos. En daar vond ik het aanbod van een al redelijk volgroeide kater, gecastreerd en geent en klaar om naar een nieuw huis te gaan. Paul gemaild, Koos gebeld en er thuis nog eens over gesproken. Wat het nog leuker maakte was dat de oma van ThakeThis, ook de moeder van onze eigen T is.
Maar Paul wilde niet, dus discussie alom. Paul bleef niet willen, dus einde discussie en geen kat. Jacco zat er bij en tetterde op zijn manier stevig mee in de discussie. Hij vergat bijna zijn eten, maar gaf duidelijk zijn onverstaanbare mening. 

Vrijdag hebben we er niet meer over gesproken en toen ik zaterdag onderweg naar huis was, na boodschappen doen, belde Paul op of ik al onderweg was dan kon hij vast koffie zetten. Ik vond dat raar, want dat doet hij anders nooit, maar stond verder nergens bij stil.
Toen ik thuis kwam en de boodschappen uitpakte, kwam hij van boven, met een reismand met daarin ThakeThis. Ik was helemaal perplex, hij was in dat uurtje dat ik weg was helemaal naar Nieuw Vennep gereden (wij wonen in Alphen aan den Rijn) om die kat te halen. 

ThakeThis werd uit de reismand gelaten, en meteen begon het gesnuffel, geblaas, gegrom en later gekrijs van Sjonnie en T. Jacco moet gedacht hebben dat hij verstandiger zijn mond kon houden, en dat deed hij ook. Hij zat op zijn hanging basket en probeerde de nieuweling te ontcijferen (hij gaat nu toch wel slechter zien).

De rest van de dag laat zich raden. Wij alledrie idolaat van het kleintje (hij is dan wel 2 maar toch best een ukkie) en Sjonnie en T volledig in de stress, met Jacco als souffleur (pakkem, pakkem). 
De rest van de dag en een groot gedeelte van de nacht werden hoekse- en kabeljauwse twisten uitgevochten om ons heen en vooral op ons bed. Met als gevolg dat wij niet sliepen en ThakeThis zich heerlijk tussen ons in oprolde. Sjonnie nestelde zich uiteindelijk aan de andere kant van Paul en viel grommend en blazend in slaap en T trok zich terug op de kast in de werkkamer. Zielig en alleen bracht hij daar de nacht door, waardoor ik me nu natuurlijk vreselijk schuldig voel over het in huis halen van "die nieuwe".

Zondag heeft iedereen in de tuin doorgebracht. T vooral onder een handdoek die ik op een ligbed had gelegd, Sjonnie op een van de tuinstoelen en ThakeThis besteedde zijn tijd aan onderzoek. Hij was nog nooit buiten geweest en maakte in korte tijd kennis met zo vreselijk veel nieuwe dingen, dat hij gezellig tegen Jacco (die onder zijn tuinstoel zat) aan wilde kruipen om een en ander te verwerken. Toen maakte hij natuurlijk kennis met de snavel van onze vogel onder een duidelijk "pakkem". Maar gelukkig bijt Jacco nooit meteen, hij dreunt altijd eerst zijn snavel ergens tegenaan als hij iets niet wil.
ThakeThis sprong een meter hoog, knalde met zijn koppie tegen de tuinstoel en wist toen meteen dat je beter niet tegen een Jacco aan kunt kruipen.

Iedere dag gaat het een beetje beter met onze mannen, maar T en ThakeThis kunnen flink tekeer gaan. Gisteren gebeurde dat onder de kooi van Jacco, en dat maakte indruk op onze vogel. De twee kemphanen maar even laten gaan en toen ze de trap op vlogen, Jacco gepakt en gauw buiten gezet. Buiten lijkt neutraal terrein te zijn, waar iedereen iedereen accepteerd, of in ieder geval verdraagt. Pfff.

We hebben 1 vooruitzicht, over een maand moeten ze alledrie in een bench van 1.50 bij 2 meter. Lijkt me gezellig worden. 

[Billybird]

Sinds vorige week vrijdag is Indy weer bij ons. 
Dit jaar heb ik zijn eigenaren kunnen overtuigen dat het beter was hem te kortwieken voor zijn vakantie bij ons. En dus toog Paul daags voor zijn logeerpartij naar zijn huis om hem te "knippen". Ze wonen maar 3 straten achter ons, vandaar.

Vrijdag werd hij gebracht, met zijn kooi ondersteboven op een steekwagentje, terwijl hij er gewoon in zat. Hij werd op zijn plek naast de kast en tegenover Jacco gezet. Jacco zat op dat moment lekker buiten. Hij blijft anderhalve week dit keer.
Toen de familie vertrokken was hebben we hem met kooi en al naar buiten gereden en heeft hij de rest van de middag en avond lekker in de tuin gestaan. Paul en Meagan vertrokken allebei naar andere oorden en ik bleef alleen met de heren. En na een half uurtje kwam het gesprek op gang.

Jacco zei "Jacco Pinda", en tikte met zijn snavel tegen de poot van Indy's kooi, waarop Indy zei "zo Indy, zo jongen"
Jacco zei "lekker he? jammie jammie?" en Indy antwoordde "koffie? hm, nou?"

En toen keken ze elkaar stomverbaasd aan en werd het even stil. Ze spraken duidelijk elkaars taal niet die 2, maar ik (en alle buren aan de andere kant van de schuttingen) zaten stiekum te genieten van het gesprek tussen 2 papegaaien.

Jacco werd onrustig en begon onder Indy's kooi rond te drentelen. Daar werd Indy weer onrustig van en die begon zijn kooi rond te klimmen. Dus liet ik Jacco opstappen en heb ik hem op de speelstandaard naast Indy's kooi gezet zodat de 2 elkaar eens goed konden bekijken. Indy sloeg die aktie nauwlettend gade.
Eenmaal op gelijke hoogte ging het beter en zette Jacco het op een fluiten. Indy herkende de deuntjes niet, maar wel de klanken en ging meefluiten. Een tijdje lang ging het netjes om de beurt. Maar Indy is veel groter dan jacco en heeft een veel harder stemgeluid. Dat was zijn eer te na en hij zette een keel op van jewelste. Jacco kan namelijk wel krijsen, al doet hij het heel weinig.
Daarvan werd Indy wel een beetje stil en hij zat een tijdje beteuterd op zijn stok naar die krijskont van ons te kijken. 

Jacco was triomfantelijk genietend van zijn overwinning zijn verenpak gaan poetsen, toen ik ineens een bekende "ping" in de verte hoorde. Verderop bij ons in de straat woont ook een grijze, en soms "kletsen" hij en Jacco gezellig samen. (We hebben hem nog nooit van dichtbij gezien, en we zijn eigenlijk best benieuwd. Een van jullie soms?)
Jacco en Indy spitsten hun oren en Jacco "pingde" terug. Na weer een sonar ping van de buurjongen, liet ook Indy een "ping" horen. En toen schakelden ze alledrie over op papegaaien taal en werd het een leuk 3 gesprek, met van alledrie een bouwvakkersfluitje er tussendoor, want dat kennen ze volgens mij allemaal.

Om een uur of 9 's avonds was Indy doodmoe van alle belevenissen en hebben we de 2 heren in hun kooien naar binnen gedaan. Ook Jacco ging meteen slapen.

Zaterdags was het 's morgens geen weer om naar buiten te gaan. Dus bleven ze binnen. Indy's kooi mocht ook open maar hij kwam er niet uit. Jacco natuurlijk wel.
Nu ze ontdekt hebben dat ze met elkaar kunnen communiceren, hoor je ze regelmatig samen. Al lijkt het dan niet echt op een gesprek.
Indy laat de telefoon gaan en roept "hallo met Bernard", Jacco antwoord "heeeee Jacco". 's Avonds moeten wij weg en als we terugkomen zijn de heren in diepe slaap.

Zondag was het weer beter en heb ik de heren meteen buiten gezet. Indy's kooi open gedaan en hem lekker zijn gang laten gaan. Toen ik even niet keek, zat hij ineens boven op zijn kooi. Jacco liep rond de vijver te scharrelen.
Boven de kooi van Indy hangt een geranium en net toen hij besloot de tweede bloem er af te knippen, heb ik de plant verhangen. 
Omdat ik dacht dat hij zich verveelde gaf ik hem een tak die ik zelf de vorige dag van een boom geknipt had. Maar daar was hij zo bang voor dat hij meteen van zijn kooi af sprong en het terras over vluchtte. 
Dus pakte ik gauw Jacco zijn opstakstok en liet hem opstappen, maar toen ik hem omhoog wilde tillen fladderde hij meteen weer naar de grond. 
Hij rende de keuken in en de huiskamer in. Daar liet ik hem opstappen op een opgerolde strandhanddoek en toen bleef hij rustig zitten en kon ik hem weer op zijn kooi zetten. 
Hij was een poosje flink van slag, maar toen Paul beneden kwam en de stok boven zijn kooi vastmaakte, ging hij lekker daarop zitten en een tukkie doen. Indy heeft een Jock kooi en zit graag hoog en droog.
Ze zijn de hele dag lekker buiten gebleven, zo af en toe samen keuvelend Jacco: "Jacco lief he?", Indy: "effe poepe". Jacco fluit van laag naar hoog, Indy van hoog naar laag. En dan kijken ze allebei stomverbaasd en doen het nog een keer, maar nu Indy van laag naar hoog en Jacco van hoog naar laag.
Dan geeft Indy ineens een gil, en Jacco denkt "dat kan harder". En dan hebben we de rapen gaar.  De wedstrijd wie het hardste gillen kan barst in alle hevigheid los en de buurjongen die ook weer buiten zit gaat meedoen. 

Op maandagmorgen slapen de heren nog als wij beneden komen. Jacco krijgt zijn pinda en Indy zijn boterham met pindakaas. Ik zet de radio aan voordat ik weg ga en voorzie de heren van schoon water.
Omdat ik me niet lekker voel, ben ik rond 13.00 alweer thuis. Als ik door de tuin loop hoor ik onze jongens gezellig met elkaar keuvelen en fluiten. Indy roept "Karlijn" en Jacco zegt "Meagan", Jacco zegt "kom maar" en Indy antwoord "zo jongen, kom maar, kusje geven?" Jacco maakt een klapzoen geluid en zegt "Jacco kusje", waarop ook Indy een klapzoen geluid maakt.
Ik vind het bijna jammer om hun conversatie te onderbreken, maar ik voel me echt beroerd en wil slapen. Als ik de achterdeur binnenstap houden ze allebei stijf hun mond alsof ze zich betrapt voelen.
Ze mogen lekker naar buiten en ik installeer mezelf op een ligbed in de schaduw. Als ze denken dat ik slaap gaat hun "gesprek" verder. En ik val in slaap op hun gezellige gekeuvel.
Als later een schilder zijn steiger een eindje verderop tegen een gevel gaat bouwen schakelen ze over op fluiten, de schilder gaat gezellig meefluiten en verder slapen kan ik wel vergeten. Het bouwen van zo'n steiger maakt best veel herrie en de heren besluiten tot een nieuwe competitie hard gillen. Dit keer wint Jacco, omdat Indy schrikt van George en Mildred (onze huisduiven) die op zijn kooi landen, en meteen zijn mond houd.

Ik hang nog wat op mijn ligbed, maar van slapen komt niks meer. Als Paul thuis komt en eten kookt, verblijden we onze mannen met een stuk Turkse Tortelini. Indy kijkt eerst de kunst bij Jacco af (met de snavel aanpakken en dan lekker uit het pootje opeten) en smult van zijn lekkernij.





 

[Billybird]

En in de tussentijd is Indy weer terug in zijn eigen huis en zijn wij met vakantie geweest.

Indy werd op dinsdagavond 28 juli weer bij ons opgehaald. Je kon de laatste week duidelijk merken dan hij tot rust komt bij ons. Niet om onaardig te zijn of zo, maar Indy heeft thuis 3 kinderen, waarvan er 2 redelikjk druk zijn, ook tegenover hem. Wij hebben alleen Meagan en die is redelijk rustig.
Ik heb die laatste week bijna halve dagen gewerkt, omdat ik velof op moest maken, en dus zaten Indy en Jacco vaak al om 15.00 lekker buiten. Meestal deden ze dan allebei een tukkie tot etenstijd, en daarna was het kwebbeluurtje. Vooral als er niemand in de tuin was (tenminste dat dachten ze) begonnen ze al snel een gesprek. "Zo Indy, zo jongen", ........."Jacco Pinda"......"Koffie"........"jammie, jammie"................."Hallo met Bernard".................."Hee Jacco". En zo ging het dan een poosje door.
Meestal waren wij in de keuken bezig (opruimen en zo) en genoten we stiekum van deze gesprekken.
Soms vraag ik me wel eens af of het voor Jacco leuker zou zijn om er een maatje bij te hebben?

Toen Indy werd opgehaal geneerde ik me wel een beetje. Hij stond op dat moment op zijn vaste plekkie buiten tegenover de achterdeur, en toen hij de familie zag, werd hij helemaal bol en ging zitten grommen. Opstappen deed hij al helemaal niet, en hij kwam ook niet uit zijn kooi. En toen hij na een poosje moest worden "ingepakt voor verhuizing", werd hij zo dwars en tegendraads als een papegaai maar zijn kan.
Zou hij het naar zijn zin gehad hebben bij ons?

De dag erna zijn wij vertrokken naar de camping. Met 2 auto's vanwege alle zooi die mee moest. 3 katten en Jacco in 3 kooien. Sjonnie en T zaten bij Paul in de auto in hun kooi op de achterbank. Take this zat in een kooi bij mij achterin, en Jacco zat in zijn reiskooi bij Meagan op schoot, ook bij mij in de auto. Meagan had voor Take this een muisje ingepakt om onderweg mee te spelen. Vervelende wqas alleen dat dit muisje ging piepen als je er op drukt. Thake this heeft de hele weg op het muisje gezeten, en het heeft de hele weg gepiept. Een paar dagen later toen we onder de luifel zaten hoorden we een heel herkenbaar piepje, dat was Jacco!

Jacco heeft zoals gewoonlijk weer de hele camping vermaakt met zijn gefluit en verhalen. Na een paar dagen hoorde je ujitg alle voortenten "lekker he?", en buurmannen Renee en Kees hielden hele fluitconcerten met hem.
Regelmatig stonden er hele groepjes kinderen voor onze voortent, maar op zulke momenten houd Jacco structureel zijn snavel dicht. Hij houd niet zo van kinderen. In het speeltuintje ontspon zich met regelmaat een heftige discussie tussen de 3 t/m 8 jarigen over of Jacco nou een papegaai of een parkiet was. De groteren vonden hem een parkiet, de kleintjes een papegaai. Toen een van de minimannetjes huilend naar zijn eigen caravan ging, omdat zijn vriendjes zijn mening niet deelden (Jacco was een papegaai), hebben wij de discussie maar gestopt, door een keer duidelijk uit te leggen dat Jacco wel degelijk een papegaai is. Dat deed de kleineren een flink stuk groeien, tenslotte hebben ze meestal ongelijk, maar nu dus niet.

Voor het eerst van zijn leven (bij ons dan) heeft Jacco een mindere kant laten zien. Een van de vaste campinggasten is gek van papegaaien en kwam bij Jacco kijken. Hij had zijn hond aan een hand aan de lijn en met de andere wilde hij Jacco over zijn kop aaien. Waarschijnlijk was hij overmoedig door de hoeveelheid drank die hij op had en pakte Jacco ineens bij zijn koppie. Daar was onze Jacobus niet van gediend en hij pakte de man zo ongenadig in zijn duim, dat het bloed er meteen uit liep en hij hing aan zijn snavel aan zijn duim en lit niet meer los. Buurman Kees (ook niet meer nuchter) riep jolig "ja zit jij die papegaai even dronken te voeren idioot", maar voor Peter was het een zeer pijnlijk moment. Met Jacco aan zijn duim en Sita aan de lijn in zijn andere hand, kon hij geen kant op. Paul heeft snel geprobeerd Jacco te pakken, maar het duurde even voordat hij losliet (het smaakte zeker die alcohol).
De tweede keer ging bijna hetzelfde als de eerste, alleen nu met een ander slachtoffer. Ook een vaste gats van de camping en ook gek op papegaaien. In eerste instantie stapte Jacco gezellig bij hem op en liet zich aaien. Maar toen hij hem later nog eens op wilde laten stappen beet Jacco zich vast. Eerst in zijn duim, en daarna in zijn vingers. Omdat hij Jacco steeds overpakte in een andere hand, kreeg Jacco de gelegenheid om hen in alle vingers te bijten en flink hard ook. In 2 gevallen raakte hij zelfs een slagadertje, dus weer een bloedbad.
Maar gelukkig vonden de beide slachtoffers dat het niet de schuld van Jacco was, maar hun eigen schuld, omdat ze hem te enthousiast wilden pakken.

Deze keer was de eerste vakantie van Take this. We waren heel benieuwd hoe hij het zou vinden. Nou hij heeft genoten, en wij ook (ahum). Hij had al snel door dat er overdag in de bench geslapen moest worden (dat doen de andere 2 ook namelijk) en dat er ´s nachts door de caravan gerend moest worden. Leuk.....heel leuk
Natuurlijk gaan we regelmatig met onze heren katers (die we inmiddels the three amigo´s noemen) een eindje lopen. Zij aan een lijntje natuurlijk! Dan kunnen ze even de benen strekken. Maar tijdens de warmste periodes van de dag liggen ze lekker in de schaduw in de bench. Als wij dan even boodschappen gaan doen of zo, gaat de hele bups de caravan in en kunnen ze ook even lekker rennen en bewegen.
´s Avonds, als wij onder de luifel zitten en genieten van de lange zomeravonden, liggen zij in de bench. Daarin hangen 2 hangmatjes en er staat 1 mandje, voor iedereen dus een slaapplek. Nou dat kun je net denken. Het begint met iedereen in zijn eigen mandje. Sjonnie in de blauwe hangmat, Thake this in de bruine en T in de zwarte. Dan klimt T omhoog en kruipt bij Sjonnie er bij (dat zijn die 2 al jaren gewend zo te doen) en een half uurtje later gaat Take this op allebei liggen, en zakt er dan langzaamaan tussen.
Soms zakte Sjonnie af naar beneden en kroop bij T in de mand, en dan sprong Thake this er met een enorme jump bovenop en kwam er ruzie. Met veel geblaas en gemep vouwden ze zich dan gedrieen in een 1 persoons mandje en keerde de rust weer. 
Totdat wij gingen slapen......, dan was het tijd om te keten. Vanaf de rondzit groep achterin de caravan denderde de heren achter elkaar aan door de caravan, om aan het voeten eind van ons bed de kattenbak als springplank te gebruiken en zo met een enorme jump op ons hoofdeind te belanden. Geloof me, dat is 1 keer leuk, maar iedere avond 10 keer wordt vervelend. En als er een dan de volgende morgen (of eigenlijk dezelfde morgen) om half zeven zodanig begint te keten met een balletje dat de hele caravan er van op en neer dendert, dan zou je wensen dat je alleen Jacco meegenomen had. 

Er was ook nog wel even paniek, toen take this in de eerste week werd gestoken door een wesp. Hij lag in zijn hangmat en begon ineens met zijn kop te schudden, te kokhalsen en iets uit zijn bek te werken. Ik zag uit zijn mondhoek een wesp naar buiten komen. Door het schudden met zijn kop, viel de wesp op T die in het mandje ernaast lag en kort daarna schoot T als een pijl uit het mandje en begon meteen aan zijn poot te likken er ermee te schudden. Hij was duidelijk in zijn poot gestoken.
Take this was er slechter aan toe, hij bleef kokhalsen en kwijlen en kreeg enorme pupillen. Er was dus duidelijk iets mis! Gelukkig zit vlak bij de camping een dierenkliniek, dus meteen gebeld en erheen. Ik vind het eng als dieren in hun bek of keel gestoken worden, dat kunnen ze stikken door de zwelling. De dierenarts was het met ons eens en gaf hem antihistamine. Ze luisterde naar zijn hart en deelde ons meteen maar mede dat hij een flinke hartruis heeft, daar schrokken we wel even van, maar moet later nog maar eens bekeken worden door onze eigen dierenarts.
De verdere avond en de dag erna was onze kleine man opvallend rustig. Maar dat duurde gelukkis niet zo heel lang. 

En nu zijn we dan alweer een paar dagen thuis en ben ik aan mijn  nieuwe baantje begonnen.

[Billybird]

Jacco is in de rui  
En hij is in de pubertijd  

En beide gemoedstoestanden tegelijk maken hem strontvervelend.  

Omdat het nog zo lang mooi weer is, zit hij heel veel buiten. Onze dochter heeft kortere schooltijden, dus hij kan eerder dan voorheen naar buiten. En een van ons is iedere avond thuis, dus hij zit vaak buiten tot het te schemerig wordt.
Zodra het ook maar enigszins kan, zit ik buiten met een boek, om zo te proberen het zomervakantiegevoel nog heel lang vast te houden. Maar zodra Jacco merkt dat ik bij hem zit, beginnen de puberperikelen.

Eerst probeert hij lieftallig aandacht te trekken door met zijn liefste stemmetje zijn hele vocabulaire te presenteren. Maar als ik zit te lezen herhaal ik zijn woordjes vaak alleen maar (en dan ook nog gedachtenloos, omdat mijn boek me boeit) en daar zit mijnheer niet op te wachten. Dus al snel vangt hij aan te fluiten. Als ik dan daarop ook alleen maar reageer met een gedachtenloos herhalen van zijn fluitje, komt hij met het echte zware werk. Een knalharde "ping", gevolgd door een heleboel meer en dan langzaamaan overgaand in gekrijs.
Ik weet dat ik hem dan moet negeren, maar Jacco is een volhouder en ik maak me regelmatig zorgen om de buren. Dus staat mij niets anders te doen dan mijn boek even weg te leggen en mijn stoel naar hem om te draaien (zijn standaard staat achter mijn stoel namelijk) zodat ik met hem kan keuvelen.
En dan weet hij oooh zo goed dat hij zijn zin krijgt en heb ik dit probleem iedere keer opnieuw. Ik vind hem zo aandoenlijk dan, want als ik me dan omdraai houd hij zijn koppie schuin en zegt heel aanbiddelijk "Jacco lief he?", waarbij hij dan zelf om het hardst van ja schud.

Als ik me niet omdraai en gewoon doorlees, houd hij uiteindelijk wel op met krijsen en gaat hij in zijn flos zitten bijten (is eigenlijk een hondenspeeltje, maar ook geweldig voor papegaaien). Ga ik dan thee drinken en ik pak de koektrommel, dan is hij er als de kippen bij om te laten horen dat hij heel goed weet dat er iets te bietsen valt. "Lekker he? Jammie, jammie", hoor ik achter me, met weer dat enthousiaste ja knikken. Als ik dan een stuk eierkoek in mijn "goede nachtrust thee" doop en het aan hem wil geven, haalt hij uit naar mijn vingers. Meestal vallt zijn stuk koek dan op de grond, omdat ik snel mijn hand weghaal, en ik weet dat ik het dan zo moet laten. Maar dan kijkt hij zo sneu, dat ik hem alsnog de koek geef, met een hoop gemopper er bij. Hij kijkt me dan aan met zijn koek in zijn poot alsof hij zeggen wil, "ik krijg mijn koek toch wel, sukkel". Na een paar keer ben ik hem koek met een vork gaan geven, zodat hij vol enthousiast in de vork hapte (in de steel dan) toen hij uithaalde. Dat heeft hem aan het denken gezet, en sindsdien pakt hij zijn stukjes koek weer gewoon aan.

Als Paul in de buurt is, is hij altijd superlief hoor, dat onderscheid maakt hij wel. Is ook logisch, want Paul is veel consequenter dan ik. Zeuren om aandacht wordt door hem volkomen genegeert en hoe langer je zeurt, hoe minder aandacht je krijgt. Happen betekend geen koek, nu niet, dan niet en nooit, en ook meteen geen aandacht meer, dus dat laat hij helemaal wel uit zijn hoofd.

En dan heeft hij nog zijn specialiteit voeten vangen. Tenminste bij mij dan he!
Paul heeft het hem aangeleerd. Hij rende altijd zo leuk op zijn klompen af, riep dan "pakkem" en beet vol overgave in het hout. Omdat dit er zo leuk uitzag, moedigde Paul hem aan en nu hebben we dus een probleem.
Loop ik buiten op mijn blote voeten, dan komt hij naar me toe en doet verwoede pogingen in mijn voeten te bijten. Soms moet ik echt op een stoel springen om zijn happende snavel te ontwijken. En dat vind hij natuurlijk helemaal geweldig. Hij maakt er een soort wild west van, en ik speel overtuigend mee (moet ik ook wel!). De plantenspuit helpt niet meer, temeer omdat de spuit stuk is en er dus niet veel meer dan een sprietsje uit komt.
En dus heb ik Paul er aan gezet om hem dit nu ook maar weer af te leren, zodat ik in de toekomst rustig de was op kan hangen en in de tuin te klungelen, zonder dat ik steeds een op oorlogspad zijnde papegaai hoef te ontwijken.
Ik zou overigens niet eens weten of hij echt bijt, als hij bij mijn voeten kan. Hij schept er volgens mij het grootste genoegen in me noodsprongen te laten maken.

En verder is hij constant aan het uitproberen. Hij is al een paar keer tussen de bank en zijn kooi terecht gekomen, omdat hij via de poten van zijn kooi af probeerde te klimmen. In zijn geval erg moeilijk, omdat er opvangranden om zijn kooi zitten. En in de tuin zit hij regelmatig in de kattenbak, allerlei viezigheden uit te halen en de randen van de bak te verfomfaaien met zijn snavel. Of hij jat druiven van de struik (dat mag hij, maar hij doet alsof hij heel stout is) of hij snoeit de rozen (dat mag hij niet) of klimt in de open haard en gooit de stukjes houtskool er uit, waardoor hij en het hele terras onder de bagger komen te zitten.

Als hij het een keer echt te bont maakt krijgt hij straf (in zijn kooi zitten als hij buiten was, of de kooi dicht als hij er op zat), en dan vind mijnheer natuurlijk dat hij dat niet verdiend heeft en dat hem onrecht aangedaan wordt. Hij heeft dan een soort grote mond. Moppert op zijn manier terug als je op hem moppert, en gaat verbolgen op zijn stok zitten. Als wij dan na een poosje vinden dat hij genoeg heeft kunnen nadenken, mokt hij nog een poosje door in de hoop dat je je schuldig gaat voelen. Ik heb dat al snel, Paul niet. Bij mij blijft hij net zo lang mokken totdat ik het goed maak (lijkt Paul wel?) Terwijl ik Paul er vaak op attent moet maken dat hij aan Jacco duidelijk moet maken dat de straf voorbij is, die zou hem namelijk gewoon de rest van de dag in zijn kooi laten zitten, omdat hij vergeten is dat hij hem straf had gegeven.

Het is niet makkelijk hoor, zo'n gaai opvoeden  

[Billybird]

Voor het eerst sinds hij bij ons is komen wonen hebben we een probleem met onze vogel.

Wij vinden het belangrijk dat hij zo veel mogelijk vrijheid heeft en dat betekend dat, zodra een van ons thuis komt, de kooi open gaat. Meestal gaat hij dan ook meteen naar buiten als het goed weer is, hoewel dat de laatste tijd steeds minder vaak voorkomt.
Maar sinds een week of wat heeft hij ontdekt dat hij van zijn kooi af kan klimmen, en dan heeft hij nog maar 1 passie, onze eikenhouten plinten slopen. En dat vinden wij uiteraard niet goed. Toen hij dat de eerste keer deed, hebben we flink op hem gemoppert, en hem meteen in zijn kooi gezet. Maar eigenwijs als hij is, zodra de kooi open gaat maakt hij zo snel mogelijk dat hij er van af komt en gaat weer naar de plint.
Het zal dus echt een kwestie van de langste adem worden, want hij moet leren dat hij van die plint af blijft. Eigenlijik vind ik het niet eens zo erg dat hij over de vloer loopt, als er iemand in de kamer is kan dat best.
Een tijdje hielp het als we hem op zijn vrijzit in de achterkamer zetten. Die hangt aan het plafond en daar kan hij niet afklimmen. Wat hij wel kan is heen en weer gaan schommelen met het ding, net zo lang tot hij zo hard gaat dat hij de rand van de rolhor kan pakken, overstappen van de hanging basket op de rolhor en dan als een brandweerman langs de sponning naar beneden roetsjen
En dan natuurlijk weer als een speer naar de dichtsbijzijnde plint om daar lekker te gaan slopen!

Op dit moment weten we even nog niet hoe we hier nou weer mee om moeten gaan, tot op heden is in zijn kooi zetten en de deur dicht doen onze enige maatregel geweest. Tips zijn van harte welkom. Maar dat een papegaai opvoeden zo simpel nog niet is, hebben we nu ook wel gemerkt.

[Billybird]

Sinds Jacco zichzelf heeft benoemd tot directeur van de fa. "Sloop het maar jongens BV, specialisten in houtwerk en plinten", moet hij vaker in zijn kooi blijven. Maar omdat het kersttijd is vind hij dat niet zo heel erg. De Kerstboom staat voor zijn kooi en (waarschijnlijk onder invloed van de staar) wordt hij gebiologeerd door de 200 sterretjes waar hij de lampjes voor aan ziet. Hij kan er tijden naar kijken. Koppie scheef naar links, koppie scheef naar rechts en "oh mooi".

Ook geniet hij weer vaker van zijn schommel. "Jacco ga hard" lokt hem uit tot zo hard schommelen dat hij zijn kop aan het dak van zijn kooi stoot en dan moet hij zelf heel hard lachen. Hij doet tegenwoordig ook aan skydiving, alleen dan zonder parachute!!  Soms, als hij schommelt en vind dat hij te weinig aandacht krijgt, laat hij zich domweg uit zijn schommel vallen, helemaal tot op de grond van zijn kooi, van zeker 60 cm hoog dus.
Het is mijn eigen schuld dat hij dat doet. Ik ben me de eerste keer, toen hij echt viel bij het overstappen van zijn stok naar zijn schommel, zo vreselijk geschrokken, dat ik "hoe jongen toch" riep en hem meteen oppakte. Dat vond hij natuurlijik helemaal top en sindsdien wacht hij tot ik naar hem kijk, stort dan heel professioneel ter aarde, en blijft dan beneden liggen in afwachting van mijn "hoe jongen toch". Nou ben ik ook niet gek natuurlijk, ik vind het een gevaarlijk spelletje, dus ik negeer hem.  Tenminste............ ik probeer hem te negeren............... ik do heel erg mijn best om hem te negeren........... maar het lukt me niet, en ik schrik me steeds weer te pletter. En dat vind tie leuk die stinkerd. 

De kerst was leuk voor Jacco. We hadden veel visite en hij mocht bij ze zitten. Dan is Jacco in zijn element. Hij vind mensen leuk, maar als mensen hem leuk vinden gaat hij helemaal uit zijn pan. Dan gaan alle registers open en kletst en fluit hij de oren van het hoofd en heeft hij het duidelijk naar zijn zin.
En Jacco is gek op oudjaar vieren. Eerst al het oliebollen bakken. Dan zet ik meestal een cd aan en dan kan hij lekker meefluiten. En natuurlijk mag Jacco de bollen even proeven. De krenten vind hij het lekkerst!
Dit jaar hadden we een melkbus en konden we karbiet schieten. En ook dat vind Jacco geweldig. Hoe harder het klapt, hoe harder hij tekeer gaat om de dreun te evenaren. Wij doen dat wel heel veiligt, met een voetbal op de melkbus en niet de dksel. Dan vallen er geen gewonden.
Met een stuk bol in zijn pootje en zijn snavel vol krentjes liet Jacco zijn gillende keukenmeiden fluitje horen met aan het eind zijn "kggggggggg", als klap aan het eind van de vuurpijl. De stukken oliebol vlogen door de kooi want ook vogels kunnen niet fluiten met volle mond, schijnt.
Om 24.00 uur begint zijn feest. Hij fluit, knalt, gilt harder dan het vuurwerk buiten en vind het geweldig als we hem voor het raam zetten met de lamellen open. Hij is gek op lichtjes die flitsen. Maar eerst, als wij elkaar gelukkig nieuwjaar wensen, laat hij zijn hardste klapzoenen horen en roep dan ` Ajuu` , omdat gelukkig nieuwjaar nog niet wil lukken. En als dan alles weer rustig is, kruipt hij in zsjn hokje, roept nog een keer "Ajuu!"en gaat lekker slapen tot de volgende morgen 11 uur.

En als we dan op nieuwjaarsdag naar de caravan gaan, dan is Jacco´s kerstvakantie compleet. En als dan ook de Veluwe nog vol met sneeuw ligt en er valt als wij er zijn ook nog een pak, dan zijn we alemaal gelukkig en is onze kerstvakantie perfekt.

[Billybird]

In een van de topics vroeg iemand er naar of katten en vogels wel goed samen kunnen. Dat bracht mij weer op een idee.

Toen Jacco bij ons kwam wonen (in 2006), hadden wij 2 katten (siamezen) Sjonnie van toen 7 en Twice van toen 1/2 jaar oud.
Sjonnie is een Joris Goedbloed wat vogels betreft. Van hem mogen alle mussen, mezen, spreeuwen en meeuwen gerust naast hem op het terras gaan zitten en hun kostje oppikken, hij zal ze niet aanraken. Een ware vogelaar onder de katachtigen. Als hij binnen zit, houd hij ze scherp in de gaten en zal nooit zomaar het kattenluik uitrennen als hij weet dat een merel voor de deur zijn wormen aan het vangen is. Alles wat in de boom peuzelt van alle lekkers, hoeft geen angst te hebben voor onze Sjon, hij waakt onder de boom, en kijkt strak naar het kattenluik of er geen kapers zijn protege's komen opeten. Hoe anders was dat toen hij klein was, toen duwde hij regelmatig een spreeuw of merel, met gespreide vleugels door het kattenluik naar binnen. Niet dat dit paste natuurlijk en vogellief krijste dan moord en brand, waardoor ik hem snel uit zijn benarde positie kon bevrijden en hij zonder kleerscheuren verder kon vliegen. Dat heeft Sjonnie geleerd dat hij van vogels af moest blijven, en dat doet hij nu (op 11 jarige leeftijd) heel trouw.

Sjonnie heeft respect voor Jacco en hij vind hem een gezellige huisgenoot. Sjonnie is siamees in het kwadraat en heeft niets liever dat er tegen hem aan gekletst wordt, en dat doet Jacco. In het begin heeft Sjonnie uren onder de kooi doorgebracht, vol bewondering luisterend naar wat Jacco allemaal aan hem vertelde. En sinds Jacco met regelmaat "Sjonnie" roept, rent onze Sjon vol overgave naar de kooi en kijkt dan omhoog met een bekkie van "jaahaa???".
Als Jacco los loopt, en Sjonnie loopt langs, dan lijkt het of Sjonnie hem even toeknikt alsof hij zeggen wil "ik zal wel op je letten".
Jacco gaat regelmatig tot de aanval over, Sjonnie niet. Sjonnie kijkt, denkt en blijft uit de buurt. 

Met Twice is het heel anders. Die is van vangen en dat geld voor alles wat vliegt. Als een echte gluiperd wacht hij voor het kattenluik tot een vogeltje iets te dicht in de buurt komt en dan schiet hij als een raket naar buiten. Vogeltjes zijn altijd sneller, dus vangen doet hij niet veel, maar Twice klapt nog net niet in zijn pootjes alsof hij zeggen wil "zo, die heb ik ff lekker de stuipen op het lijf gejaagd".
Naar Jacco toe, is Twice ook heel gemeen. Zit die vogel lekker op de rand van de vijver en steekt zijn koppie in het water, komt Twice voorbij en lelt onder de opwippende staart van een nietsvermoedende Jacco, die dan voorover de vijver in kiept. Het is dat je weet dat katten niet kunnen grijnzen, maar geloof me, ik weet zeker dat Twice met een grijns op zijn kattentronie wegliep van de plaats delict. Kennen jullie dat liedje uit ladie en de vagebond (wij zijn siamezen en een tweeling?) waarbij 2 siamezen het hele huis verramponeren en er vervolgens voor zorgen dat Ladie de schuld krijgt? Nou dat is Twice!
Op een of andere manier heeft hij door dat Jacco slecht ziet, dus als Jacco dan op de grond zit, geeft hij een tik tegen zijn staart, en als Jacco dan "pakkem" roept en de andere kant uit rent, gaat Twice erachteraan en tikt hem weer. Jacco wordt daar wel eens moedeloos van, zo respectloos. Maar laatst had hij hem tuk. Twice klimt regelmatig in Jacco zijn kooi om zijn pitten op te eten (maffe kat nou eenmaal), Jacco zat nietsvermoedend op zijn kooi en zag niets, zo dacht Twice, maar niets was minder waar. Jacco sloop naar beneden en net toen hij vlak voor Twice zijn oor zat, deed hij keihard "TUUUUUUU". Twice schrok zich de beroerte en vloog met pitjes en al de kooi uit. Ja......, en dan heb je te maken met een Jacco die echt kan lachen.
Sindsdien zint Twice op wraak!!!!!

En nu hebben we dan ook nog Takethis er bij. Die is dan weer naief. Regelmatig probeert hij aan Jacco te snuffelen en krijgt dan bijna een knauw, omdat hij gewoon niet weet dat Jacco vogel is en hij dus zijn natuurlijke vijand.
Takethis wil spelen, met alles wat hij in huis tegenkomt, dus ook met Jacco (en de stifzuiger, en de dweil en....en.....en....) Misschien een beetje ADHD, zou kunnen, maar in ieder geval speels, druk, lomp en naief. Dan kan het dus zo maar gebeuren dat hij aan komt draven, Jacco met 2 voorpoten vastgrijpt een koprol maakt met vogel en al, en dan naast een volkomen verblufte Jacco zit met een koppie van "Hee ging die goed makker, tof he, nog een keer?"
Takethis heeft maar 1 doel..........SPELEN...........! En ach, als daar een Jacco tussendoor schuift, dan neemt hij die gewoon op in zijn spel.
En verder is Takethis vreselijk nieuwsgierig, dat wordt hem echt nog eens fataal. Hangt Jacco onder zijn hanging basket, boven de radiator waar Takethis ligt, snuf Takethis nietsvermoedend aan die grote opengesperde snavel. Als een van ons dan hard "NEE", roept gaat het meestal goed omdat Takethis dan met een ruk zijn koppie omdraait en Jacco mis hapt. Maar we kunnen er op wachten dat het een keer fout gaat, en dan kunnen we vermoedelijk naar de dierenarts om een kattenneus te laten hechten, of hebben jullie wel eens een kat gezien met een piercing?

En Jacco, die vind het allemaal best. Gezellig die drukte in huis en dat het zijn natuurlijke vijanden zijn heeft hij nooit geweten. Hij lat ze regelmatig opdraven en rent dapper achter ze aan, als hij los loopt. Zou hij weten dat hij het wint in een gevecht?

[Billybird]

Tijd voor een up date van de belevenissen van onze vogel.

Sinds een week of wat, kan hij weer een tijd op zijn kooi zitten, zonder er meteen af te klimmen en de plint te gaan slopen. Laatst lukte het zelfs hem tot 23.00 uur op zijn kooi te houden. We waren onder de douche geweest en hij was in slaap gevallen tijdens het opdrogen, wat hij het liefste op zijn kooi doet, zodat hij dan lekker zijn vleugels kan uitslaan. 

Jacco heeft natuurlijk nog altijd staar, en hoewel het lijkt stil te staan zie je toch dat zijn pupillen troebel zijn. Maar kennelijk leert hij ermee omgaan. We weten dat hij ziet als door een waas, en dat is natuurlijk niet fijn. Maar kennelijk gaat hij de dingen nu herkennen in hun onscherpe vorm. En kennelijk heeft hij zich voorgenomen dat hij ons grenzeloos vertrouwen kan, en we dus nooit enge dingen in zijn kooi hangen. Want het nieuwe speeltje wat de paashaas hem bracht is meteen in gebruik genomen, zonder de gebruikelijke ghghghghghghg, het veren opzetten en klak geluiden maken.

En het mooie weer is weer begonnen, en dt betekend voor Jacco dat hij lekker naar buiten mag. Zijn ogen mogen minder zijn, zijn geheugen is opperbest. Eenmaal op zijn standaard buiten, wist hij meteen hoe hij er af kon klimmen en drentelde hij weer langs zijn gebruikelijke route naar de vijver. Tijd voor een bad, maar oeh! dat was nog heel koud 
En weer schrok hij zich te pletter van een kikker die ineens zijn kop boven water stak. Dus besloot hij zich te gaan verstoppen op zijn vaste plekje onder het ligbed.

Wat hij ook nog weet, is het najagen van voeten. Dat is wel een vervelende eigenschap van onze vogel. Hij bijt je zonder pardon in je tenen als je even niet oplet. Kwestie van afleren zou je zeggen, maar dat is bij Jacco niet zo simpel. Dus als ik echt aan het werk wil, dan zet ik hem op een plek waar hij zich wel kan vermaken, maar niet de hele tijd in mijn tenen dreigt te bijten.

Ik ging beugeltjes in de schutting maken om een wasrekje aan op te hangen (ik heb sinds een aantal jaren mijn eigen gereedschapset en wordt steeds handiger). Dus zette ik Jacco op het bovenste plateau van onze waterval. En dat vind hij wel leuk, want daar liggen allerlei takjes en steentjes waartussen hij lekker kan rommelen en mee kan spelen. Net als ik mijn boor tot halverwege in  de schutting geboord heb, hoor ik hem fladderen en ik hoor geplons. Ik trek dus meteen mijn boor van de schutting af, spring van mijn trapje en kijk over de waterval in de vijver. Jacco ligt middenin de vijver, net voor de waterval en verstrikt zich in de overhangende sprieten van de pampasgras. En zo komt hij steeds verder onder water terecht en steekt alleen zijn snavel en de bovenste helft van zijn koppie nog boven water uit.  Ik grijp zijn opstapstok, wurm mezelf half om de pampasgras heen en steek de stok onder water onder zijn pootjes. Hij grijpt meteen vast en zo kan ik hem met zijn koppie boven water houden. Verdrinken zal hij dus niet, maar hoe moet hij los uit die papmasgras?
Ik neem even de tijd om na te denken. Als ik hem gewoon lostrek, haalt hij zich waarschijnlijk helemaal open aan de weerhaken van die pampasgras, dus dat is geen optie. Hulp roepen heeft ook geen zin, er is niemand thuis. ik denk als een razende na, want dat water is nog heel koud en hij ligt er al een paar minuten in, tot aan zijn nek. Ondertussen probeer ik Jacco gerust te stellen, want die is uiteraard in paniek. Gelukkig lijkt hij te voelen dat ik hem kan helpen en hij spreid zijn vleugels, waar die pampasgras tussen zit. Ik trek hem voorzichtig naar me toe,  en zo komt hij stukje bij beetje los terwijl hij voorzichtig meevladdert, alsof hij snapt dat hij zijn vleugels zal kapotsnijden als hij dat niet doet. Zo kan ik hem uiteindelijk uit het water halen. Tijdens de hele aktie voel ik de greep van zijn pootjes om de stok verstevigen, hij heeft dus heel goed door dat dit zijn redding is.

Eenmaal uit de grassprieten en het water, kruipt hij in de holte van mijn elleboog, trillend als een rietje en steen koud. Ik lig met 1 knie in de modder en met 1 been half in de vijver, maar wurm me op een of andere manier omhoog.
Ik overweeg om hem onder een warme douche te zetten, zodat hij kan warm worden. Maar dan bedenk ik dat hij een hekel heeft aan douchen en dat hem dat alleen maar meer s6ress zal opleveren en stress heeft hij op dat moment wel even genoeg gehad. Ik zet hem op zijn kooi die op dat moment volop in de zon staat, ik klets nog even tegen hem en laat hem dan tot rust komen. Als ik even later ga kijken is hij in slaap gevallen.

Ik ga naar buiten om mijn klus af te maken. Mijn boormachine ligt op een tafeltje, het boortje steekt half uit de schutting, geen beweging in te krijgen. Dus laat ik het beugeltje verder maar voor wat het is en ga ook even bijkomen van de schrik. De volgende dag haalt Paul de boor uit de schutting en maakt een beugeltje voor me.

Voor mij is wel weer duidelijk dat Jacco geen minuut alleen kan blijven als hij buiten is, en op de waterval zitten, zal ook wel niet meer zijn favoriet zijn.
Maar hij heeft er niets aan over gehouden, dat is het belangrijkste.