marc en ik hebben vandaag de schrik van ons leven gehad
deze namiddag was ons lowieke weggevlogen (hij is gewiekt, maar licht genoeg om gedragen te worden door de wind)
er was wat wind ,is hij geschrokken
hij zat op men hand en ineens vloog hij op en weg , ik er direkt achterna , maar ben tussen al die caravans en bomen kwijt geraakt welke richting hij uit was gegaan,
waar zoek je dan , en raad eens , op een seconde tijd barstte het onweer los , en ik maar zoeken en roepen
marc aan de ene kant van het straatje en ik aan de andere kant , nergens te bespeuren
wat er allemaal door je kop gaat op zo'n moment , ik vergeef het men eigen nooit
een paar buren kwamen af op het geroep van on sin de gietende regen en zijn komen meezoeken , op caravans ,eronder ,in de bomen ,in de wei , op de straat
paar buurjongens hebben ook komen helpen en zoeken zelfs tot aan het water , nergens geen lowieke
het ergste vanalles is, dat we door het geluid van het onweer ,lowieke hoorden roepen , maar we niet konden thuisbrengen uit welke richting het kwam
waar moet je zoeken, zoveel bomen ,zoveel caravans, zoveel obstakels
op een gegeven moment liep ik terug naar de caravan om ander schoeisel aan te doen toen ik jari hoorde roepen naar zijn broer kendy dat hij hem gezien heeft , helemaal aan de andere kant waar we aan het zoeken waren, kendy heeft hem laten opstappen en kwam onze richting uit , lowieke angstig als die was ,schrikt weer van de donder en vliegt weer op en vliegt recht tegen een caravan aan waarna hij op de grond neerkomt , daar tegen was marc al korterbij en lowieke liep direkt naar marc toe, zijn bek open en hijgend van stress en schrik
marc heeft lowieke binnen gezet en ik ben in gierende tranen uitgebarsten , ik trilde nog op men benen
iedereen was door en door drijfnat behalve lowieke , die is waarschijnlijk gaan schuilen onder een caravan
na het bijkomen en dat hij gepoetst heeft is hij beginnen kwebbelen ,een heel verhaal heeft hij verteld ,waarschijnlijk al wat hij heeft meegemaakt en alle woordjes die hij kende passeerden de revue
hij was blij dat het goed is afgelopen en wij ook , maar de schrik zit me nu nog steeds in de benen
kben ook alle mensen die meegezocht hebben in dat onweer een dikke knuffel en kus gaan geven en de kleine jari die hem heeft gevonden blijf ik heel men leven dankbaar
