Gisteren heb ik met jongste een eindje gewandeld in dat prachtige witte-winter-landschap dat we nu hebben.
Natuurlijk hebben we ook sneeuwballen gegooid en op het ijs gespeeld.
Maar zo oud als jongste al is, hadden we ook brood meegenomen voor de eendjes die zeker nu wel wat steun kunnen gebruiken.
We waren de hele sloot/vaart langs gewandeld, want we dachten al dat ze bij het laatste bruggetje zouden zitten, waar de stroming meestal een stuk water openlaat. En inderdaad daar zaten ze. Niet een paar, of een paar tientallen, nee, wel honderden!
