Misschien past deze tophic meer thuis in "het dagboek van Kaya (van Dianne)" mocht de moderators het willen verplaatsen alle begrip! Ik heb hieronder wat gedachte gangen van mij over Kaya opgeschreven om het voor mijzelf duidelijk op een rijtje te krijgen en om eventueel jullie aanvullingen daarbij te gebruiken om te leren omgaan met Kaya.
Vanavond had ik zoiets van, kom op Kaya mag er uit. Dus Kaya uit de kooi gelaten, wat deed ie nou
hij probeerde te vliegen en kwakte binnen een meter tegen de deur
. Gelukkig ging het niet super hard want hij kon echt geen snelheid en hoogte maken, het was meer een uitgerekte sprong. Ik schrok me dood en ben meteen met de opstapstok naar hem toegegaan, eigenlijk wilde ik hem met mijn handen "oprapen" maar in dat zelfde moment dat ik dat dacht heb ik dat snel verworpen en de opstapstok gepakt en hem voorgehouden. Hij stapte onmiddelijk op gelukkig! Dus hij was nog bij volle verstand zeg maar. Dat wordt dus snel laten wieken want ik wil niet nog een poging van hem meemaken. Hij heeft jaren niet meer geprobeerd tevliegen wat zou de oorzaak kunnen zijn dat hij die wil nu wel heeft? Hij deed het niet uit schrik maar echt bewust want hij was echt aan het rondkijken van waar zal ik naar toe gaan (achteraf gezien dan want had ik dat eerder begrepen had ik hem natuurlijk meteen afgeleid van zijn plannetje). Verder is hij buiten de kooi nog steeds afstandelijker dan in de kooi zeker als de tralies tussen ons in zitten, ik las dit net ook bij het verhaal van Vivke over het bezoeken van haar misschien toekomstige 4 maanden oude gaai. Blijkbaar is dit dus normaal. Maar verleiden tot spelen heeft nog helemaal geen effect, hij kent het echt niet, ik wilde hem op tafel zetten met een speeltje wat in de kooi hangt (in de kooi speelt hij er ook niet mee) ik dacht dat hij er inmiddels wel aan gewend was maar niet dus. Hij wilde ook niet van de stok op tafel stappen. Alleen op schoot stapt hij wel af en gaat dan in de kleren knauwelen
Hij moet dus nog veel leren voor hij echt eenvrije gaai kan zijn denk ik. Op een aanrecht zetten tijdens de afwas zal hij zeker niet doen verwacht ik. Dus zullen we maar eens een standaard/boom in elkaar gaan knutselen met weinig spulletjes erin in het begin want anders vindt hij die boom weer eng. Ik wil hem graag wat afleiding bieden maar de wil is er nog niet van hem. Verbaasd me eigenlijk dat hij dit leventje altijd goed gevonden heeft en zich niet is gaan plukken uit verveling. Van de andere kant heeft hij op zijn vorige adres natuurlijk veel aanspraak en aandacht gehad van oma die de hele dag tegen hem sprak. Het enige waar hij tot nog toe behoefte aan heeft is kroelen en kusjes geven en tegen hem praten en uit de kooi liefst boven op de kooi zitten droogvliegen, meer kent hij niet. Het kroelen doen we alleen nog maar als wij er om vragen en niet als hij er om vraagt door zijn nekje aan te bieden. Ik gaf hem straks een klein takje van een wilgenboom dat vondt hij ook al heel eng, terwijl ik morgen zijn hoogste meest gebruikte zitstok wil vervangen voor een dikke wilgentak... En de geluiden die hij maakt! Overdag brabbelt hij regelmatig wat woorden als: kom maar, opa, blaft als een kefferig hondje, Tosca (vorige naam) en hij fluit deuntjes. Maar 's avonds als ik om 10 uur zijn kooi op zijn plek zet dan begint hij de meest ongeloofelijkse geluiden te maken en moet ik uitkijken niet in de lach te schieten want mijn voornemen is om 10 uur sta je op je plek en negeer ik je volkomen, rusttijd! Kaya is het daar (nog) niet mee eens en probeert mij eerst te lokken met keiharde geluiden zoals autoalarm (ongeloofelijk hoe echt dat klinkt inclusief stereo effect!!!) kraaiengeschreeuw, scheidsrechterfluitje (oerendhard)
en nog enkele geluiden die ik nog niet echt kan plaatsen) als hij na een 15 minuten merkt dat dit totaal geen reactie bij mij teweeg brengt gaat hij ineens heel zachtjes fluiten (alsof het een fluisterd fluitje is) ook heel lief miauwen en op een gegeven moment weer lachen alsof hij in een deuk ligt en niet meer bijkomt (hou dan je eigen lach maar eens in
maar het lukt me hoor! Al met al met enkele tussen posen heeft dit een uur geduurd en toen hoorde ik aan zijn snavelknarsen dat hij rustig ging rusten, na enkele minuten ben ik naar hem toegegaan en heb zachtjes hem weltrusten gezegd een kusje gegeven en even koppiegekrauwd. Ik heb hem daarna ook niet meer gehoord. Het is en blijft een schat van een knuffelkont (als hij in de kooi zit daarbuiten houdt hij echt afstand van handen).
