Mn in het begin trok onze grijze enorm naar Jarno toe.
Zodra ik hem uit de kooi wilde halen of op wilde laten stappen hakte ze in m'n vinger
Jarno oefende wel met Balou, dat als ze te hard beet, ze een tik op de snavel kreeg. (zo corrigeren ouders hun jongen ook)
Ik liet me niet kennen, en als ik wilde dat Balou op ging stappen zou ik dat hoe dan ook voor elkaar krijgen....
Tot de dag dat ze me voor de zoveelste keer tot bloedens toe beet ...
Ik was de hele situatie en mn "die rotvogel" helemaal zat.
Op dat moment was Jarno erg bang dat ik het bijltje neer had gegooid en dat Balou gewonnen had.
Ik verzamelde mijn moed weer en ging weer proberen...
Eerst gewoon proberen: Balou, stap op!
Als ze per ongeluk op stapte, was het voor mij een goede stimulans om door te gaan.
Als ze niet op stapte, en me heel hard beet (tot bloedens toe), pakte ik een handdoek, gooide ik die over haar heen, en pakte ik haar met
handdoek en al uit de kooi.
Na dit een aantal keer gedaan te hebben, begon Balou het door te krijgen...
Na verloop van tijd legde ik de handdoek op mijn schouder. (zodat ze hem wel zag)
Balou, stap op!
Als ze het deed, beloonde ik haar!
Beet ze weer, ging ze in de handdoek.
Het ging steeds beter. Ze stapte beter op en beet me bijna niet meer.
Nu zijn we een tijdje verder en kan ook ik (en alle anderen) Balou zonder problemen op laten stappen.
Als ik vraag: Balou, stap op! Gaat eigenlijk meteen haar pootje omhoog, zo van, doe dan, pak me dan...
Voor mij is het duidelijk.
Als je maar wil, is er een weg!
Samen met Jarno heb ik uiteindelijk van Balou gewonnen
