nou zal ff vertellen wat er gebeurd is......kwam gister van mijn werk en zag jip gewoon op zijn vaste plek zitten,de slijtstok viel me gelijk op dat hij niet begon te kwetteren als gewoonlijk, na een paar minuten valt hij krijsend van zijn stok,rondjes tollen door de kooi heel krampachtig,dit had hij eerder wel eens gehad maar nooit zo heftig dus ik pakte hem in de hand en kalmeerde hem met zacht praten wat ik bij eerdere aanvallen ook had gedaan,
dit lukte ook nu weer, na paar minuten klom hij ook weer gewoon op zijn stok maar zat nog wel beetje versufd,ook dit was "normaal" na een aanval maar nu kiepte hij na paar minuten weer krijsend van zijn stok dit herhaalde zich gedurende de avond nog meerdere malen waarbij aanvallen steeds langer duurden.ik dus bellen met de huisdierenpost hier in de buurt maar dienstdoende arts was er niet die was naar bevalling van een hond
ze zouden terugbellen
om half twee snachts kreeg ik foon terug toen ik zei dat het om valkparkiet ging kreeg ik te horen dat ik op spreekuur kon komen smorgens
snachts zijn de aanvallen gewoon doorgegaan,soms heftige soms minder heftige,ik dus ook hele nacht opgezeten en steeds proberen te kalmeren,vanmorgen was jip zo verzwakt dat ik water met druivesuiker heb toegediend,hier leek hij ook wat van bij te komen maar hij bleef zwak,dus heb de reis naar dierenarts niet aangedurfd omdat ik bang was dat dat hem fataal zou worden.
heb me vanmorgen ook met migraine ziekgemeld op het werk, en gedurende de dag ben ik druivesuiker blijven toedienen...en jip bleef aanvallen houden,op gegeven moment zei ik zelfs ga maar dan heb je rust,maar hij bleef vechten
vanaf een uur of 3 weigerde hij het water en werd hij na elke aanval zwakker om uiteindelijk om 18,40 bij weer een aanval in mijn hand te sterven.
ik stond te huilen als een klein kind....mijn maatje was er niet meer,toen mijn ma om 7 van der werk kwam stond ik nog steeds met hem in de hand en daarna hebben we hem begraven in de tuin.
heb niet lang mogen genieten van jip ik had hem pas sinds september maar voel me nu echt rot ik nam hem destijds mee omdat hij onverkoopbaar was vanwege zijn vergroeide pootjes en omdat hij daar al altijd reageerde als ik aankwam....in die korte periode dat hij hier in huis was werd hij mijn maatje, meer maatje als welk ander wezen ooit voor mij geweest is ook.....
lieve jip ik zal je missen maar nooit vergeten met je gekwetter ,je roepen naar de kat(die hem ook lijkt te missen) en je ontieglijk mooie mega kuif....
hoop dat je nu rust hebt en de maanden bij mij voor jou net zo top waren als ik ze mocht ervaren
rust zacht maatje
