Gisteravond dacht ik even dat het echt over was.
Af en toe zet ik haar een poosje in een curverbox
om niet te vallen maar dat wil ze natuurlijk niet.
Ze viel voor de zoveelste keer en toen ik keek leek
ze naar het gaas te waggel dus heb ik haar haar
gang laten gaan. Halve minuut later stuiterde ze
over de grond

ik haar snel gepakt en bij me
genomen.
Meestal is ze dan na een aantal minuten weer bij
en laat ze zich weer horen en wol dan terug naar
haar ventje. Nu bleef ze liggen, deed heel af en
toe haar oogjes open en dan weer dicht, ik had
zelfs de kids even geroepen zo zag het eruit dat
ze niet meer helemaal bij zou komen.
Ik had Mati er ook al bij gepakt natuurlijk en pas
na een uur kwam ze weer goed bij. Dat had ik
echt niet meer verwacht, na zo lang.
Ara zat op mijn schouder en die had haar ook al
zitten poetsen, dat ik ook al dacht van, ze voelt
het misschien aan en wil toch even lief voor haar
zijn.
Ik ben heel blij dat ze er nog is, maar kiest ze er
zelf voor niet meer te willen, heb ik er ook vrede
mee, al ben ik stapel op d'r