Twee weken terug op dinsdag-avond kregen wij de schrik van ons leven. Wij zaten gezellig met z'n vieren in de voortent en Brenda (grijsroodstaart) zat rustig onder in het open deurtje van haar kooi, terwijl het hondje een jack russel van onze ex-pleegdochter en haar vriend rustig heen en weer scharrelden. Maar ik denk dat Brenda haar op een gegeven moment toen zij langs de kooi liep, even op de kop wilden pikken, wat zij thuis bij de Labrador van mijn dochter ook zovaak doet. Maar deze hond is ervan geschrokken, denk ik, en toen was het kip ik heb je. En daar kan een papegaai heel weinig tegen doen. Toen ik zag wat er gebeurden heb ik gelijk de hond gepakt en zij liet Brenda direkt weer los. Dat gebeurden 's avonds om 21.45uur, op de camping in Frieland. Ik heb Brenda opgepakt en heb geijk de wond uitgespoeld met lauw water en dacht in de eerste instantie dat het meegevallen was. Maar nadat ik haar op stok boven op de kooi gezet had viel het op dat er behoorlijk wat bloed uit de wonden druppelden en de vriend van onze pleegdochter wilde gelijk naar een dierenarts. Nu hadden wij het voordeel dat zij beide rasechte Friezen zijn en door hun honden ook de weg weten bij de dierenartsen, zij werken daar namelijk in combinatie's van artsen en zoeken dan uit welke arts er ervaring heeft met vogels en ook te bereiken is. Maar 's avonds om 23.00 uur konden wij terecht op het centrum in Drachten om daar geholpen te worden. Het was een vrouwelijke arts die ons wilden helpen. Zij heeft Brenda eerst onderzocht en wij kwamen tot de conclusie dat er drie gaatjes in haar lijfje zaten één gaatje net onder haar nek en twee op haar borstje. De gaatjes hebben wij eerst uitgespoeld met een jodiumoplossing en toen zat de arts met een probleem, want eigenlijk moet de wond van een hondenbeet openblijven vanwegen infectie gevaar, maar dat was geen optie omdat Brenda te veel bloed zou verliezen en dat zou zij niet overleven. Dus toen heeft zij de wonden toch maar dicht gelijmd. Brenda heeft zich geweldig gedragen en heeft alles over zich heen laten gaan en dan hebben wij ook het voordeel dat ik alles met onze Brenda kan doen, dus als ik haar op haar rug leg zal ze mij niet bijten en kon de dokter rustig werken. Wel wilden zij een glas over de kop van Brenda hebben voor het geval er iets zou gebeuren, maar Brenda had daar weinig problemen mee en wachten het "rustig"af. Na bijna een uur was alles achter de rug en gaf de arts ons nog een antiebioticum en een pijnstiller mee, welke ik dan twee maal per dag moest geven en ook met het geven van de medicijnen heb ik weinig moelijkheden ondervonden.Ik pakte haar op schoot nam haar kopje vast en liet de druppeljes (van elk 3ml) met een pipetje in haar bekje lopen en gaf haar daarna gelijk een stukje maderijn om te zorgen dat zij het zoveel mogenlijk binnen hield. Brenda heeft de eerste twee dagen niets gegeten en wij waren bang dat de stress de grote nu de grote boosdoener zou worden en hebben zelfs 's nachts de kachel aangehouden om haar warm te houden, maar naar de derde dag pakte zij een walnoot aan en begon die rustig te eten, daarna werd het elke dag beter en na een week begon zij weer te praten. zij is nu weer helemaal de oude alleen haar borstje is nog een beetje kaal, maar zij is gelukkig geen plukker, dus dat zal ook wel snel genezen. Wij zijn nu weer lekker thuis dus gaat alles weer zijn gangetje.
Groetjes Marie-José, Kees en Brenda
