Ik vind het vreselijk omdat ik het idee heb dat ik mijn vogels tekort doe. Niet perse om het idee zonder vogels door het leven te moeten, maar wel zonder Hen een beetje. Ik ben toch erg aan ze gehecht geraakt de afgelopen 2 jaar, en dat doet me zeker wat. Ik zal het zeker niet droog houden wanneer ik ze bij iemand moet achterlaten. Alleen het idee dat ze dan ook een goed huisje hebben troost me wel. Alleen had ik ze liever dat huisje geboden. Helaas kan dat nu niet.. Toch een beetje het idee van pijnlijk dat een ander ze dat plekje wel kan bieden en ik uiteindelijk niet..Dat doet me pijn, zeker weten.
Het doet me zeker pijn, ze blijven mijn liefjes. En ja soms praat ik tegen ze alsof het mijn kinderen zijn ja. Dus tja..het doet zeker wat met me. En of de vogels het ook zo ervaren als vervelend, dat verhuizen: Nee dat denk ik niet. Maar dan vind ik het wel belangrijk dat ze in ieder geval nog lekker bij elkaar blijven en niet Ineens in een vreemde omgeving terecht komen zonder een vogeltje dat ze kennen.
Dus daarom ook blijft het een beetje moeilijk voor mezelf, lastig om los te laten die liefies..
Gosh zouden ouders dat gevoel dus ook bij hun kinderen hebben, wanneer ze het nest verlaten? Hihi..
