Gisteravond wilde zelda voor het eerst gestreeld over haar vleugels en gekriebeld in haar nek worden. Zij nam daar uitgebreid de tijd voor. En ize wilde zelfs dat ik haar snaveltje hield. Wat is het toch een heerlijke lieve schat.
Ondeugend kan ze ook zijn hoor, want ze zit regelmatig op een lamp waar ze niet op mag zitten, dan haal ik haar eraf en zeg:g
Foei zelda, dan mopperen ze en draait haar koppie weg. Net alsof ze wil zeggen , het toch doet me toch doet niets .
