Zoals sommige van jullie al weten was ik zondag (11 september 2005) naar Jefta gegaan.
Omdat mijn papegaaien wat problemen hadden, had Jefta voorgesteld om er even naar te kijken en het leek ons er gezellig om elkaar te ontmoeten.
Jodie begint eenkennig te worden, alleen mijn vader en ik kunnen alles met haar doen en zij moet niks van vrouwen hebben en Dino weigert op te stappen.
Een ander groot probleem is, dat Jodie van alles schrikt.
Over dat schrikken heb ik wel eens met Jefta en andere mensen over gediscussieerd. Dat schrikken is normaal zei ik. Elke dier schrikt, dat is een overleving instinct. De ene tijger is ook agressiever dan de andere. Je kunt en mag geen enkele papegaai, dier of mens over 1 kam scheren, zei ik altijd.
Ik vond het eigenlijk wel raar dat men soms zo over vogels dacht, dat het robotten waren die je zelf ging programmeren.
Dit kon ik niet begrijpen. En heb hier dan ook veel met anderen over gediscussieerd.
Alles wat Jefta op het diverse forums zei, heeft hij bewezen. Ik moet eerlijk zeggen, af en toe dacht ik dat hij echt onzin sprak (over bijvoorbeeld dat de vogels in het wild niet schrikken), maar ook dat heeft Jefta bewezen da t hij daar gelijk in heeft.
Eenmaal aangebeld bij Jefta, deed hij heel spontaan open. Ik kreeg meteen het gevoel dat dit een goede mens is. Het zelfde gold ook voor zijn vrouw, beiden zijn erg spontaan, aardig en heel gastvrij.
Nadat mijn zusje en ik ons voorgesteld hadden, zei ik:
