Mooi verhaal. Ik had er wel wat voor over gehad om Jefta blij in de rondte te zien springen
hoe goed ik ook weet hoe dat werkt (net als bij honden) blijft een grappig gezicht.
Ik heb overigens geen weerstand tegen Hooijmeijer zelf, ik ken de man niet, heb niet met hem gesproken, kan daar niet over oordelen. Maar waar ik wel weerstand tegen heb, is het feit dat er teveel mensen zijn die bij een probleem, ik noem maar plukgedrag, meteen schreeuwen: ga maar naar Hooijmeijer. Dat was voor mij een van de reden om steeds minder vaak op de Grijze Pino Club te komen, omdat in vrijwel ieder antwoord, welk onderwerp ook aangesneden werd, de naam Hooijmeijer viel. Omdat ik open sta voor veel meer ideeen, vond ik dat een veel te eenzijdige benadering van het omgaan met een papegaai.
Ik geloof in de basis van de 5 stappen. Overigens vind ik de training van de gaaien ook wel wat weg hebben van de training van honden. Spelen met een takje of een knuffeltje terwijl je met je rug naar de gaai zit, is mij bekend. Is ook een truuk die toegepast wordt bij honden als ze niet willen komen. Ga maar eens interessant in de grond graven. Wedden dat die (in mijn geval) koppige bulldog ineens vol belangstelling naast je staat?
Ik vind het echt heel leuk om te lezen hoe Jefta de gaaien heeft benaderd en welk effect dat heeft gehad.
Maar het niet schrikken daar heb ik moeite mee. Kan dat makkelijk illustreren. Favo, gaaitje van toen 16 weken zat op de papegaaienspeelplaats. Ik zat er met mijn rug naar toen want ik was wat aan het doen. Buiten waren Michael en Leo aan het werk, die hadden geen oog voor de gaaien op de speelplaats achter het raam. Ze brachten een steiger naar achteren en deze werd tegen de muur gezet op een te lompe wijze. De enorme steiger en de klap deden de gaaien opvliegen (met als resultaat dat Favo door de openstaande deur naar buiten vloog). Ben ik ergens mee aan het spelen en ik gooi het dan naar Favo dan is er niets aan de hand want dan heb ik haar aandacht al, maar die plotselinge val van die steiger dat is anders.
Als een gaai in het wild geen schrikreacties heeft, zal ie ook wel erg snel aan zijn einde komen, vermoed ik.
