Nou laten we het er van de week over gehad hebben. Orrie is zijn streken nog niet verleerd
Dit weekend is mijn moeder hier met haar vriend. Bij binnenkomst reageerde Orrie al heel opgewonden en alert. Staart wijd open. Ogen klein. En paraderen op zijn stok. Vanochtend greep hij mij al een keer toen ik hem op mijn hand had. Hij beet in de hand waar hij op zat. Niet zo erg, maar wel stevig genoeg. Wanneer Orrie bijt dan houdt hij ook vast. Het is net een American Stefford hond. Een kaakklem idee.
Nu komen wij vanavond weer thuis. En Orrie doet eigenlijk weer hetzelfde bij het horen van mijn moeder. Paraderen, staart wijd open. En ogen van groot naar klein. Ik ben daar niet van onder de indruk en wil hem op laten stappen. Hij stapt op en hij grijpt gelijk mijn hand. Hap en VAST!
Hij is met de punt van zijn snavel ERG diep in mijn hand gegaan. Ik ben bang dat hij 'iets' geraakt heeft. Mijn huid op de bovenkant van mijn hand is vanaf de beet (dat dicht bij de pols zit) tot aan mijn vingers 'dood'. Het is gevoelloos.
Ik weet niet waarom Orrie mij heeft gebeten. Ik heb hem letterlijk en figuurlijk in de kooi gesmeten om te zorgen dat hij me los zou laten. Heb de kooi dicht gedaan en ben weggelopen. Heb tegen mijn moeder gezegd dat ze hem moeten negeren. Ik heb hem even 5 minuten laten zitten. Daarna na de inventarisatie van de wond, heb ik hem weer op laten stappen en heb hem in de houdgreep bij me gepakt om te laten zien dat IK de baas ben en niet hij. Daarna weer in de kooi gezet en daar zit ie nu nog steeds.
Orrie heeft me in jaren niet gebeten.
Heeft dit indruk op me gemaakt? Ben ik nu bang voor hem? Nou. Dat is simpel. Mijn antwoord is NEE! Absoluut niet.
