Eindelijk kan ik mijn verhaal ook eens beginnen met : er was eens .....
het gaat over ,van hoe een oude liefde-lees oude droom,werkelijkheid word.
1976,leerde ik men vriendje kennen,kennismaking thuis met de ouders,hond-boxer en met flip de papegaai,dat was mijn eerste kennismaking met zo'n diertje,meteen was ik ervan gecharmeerd.Het was ook een echte krak ,die kon praten als een echt marktwijf,mijn schoonouders hadden toen ten tijde een restaurant en de attraktie op zondag was, dat de papegaai op die dag in het eetgedeelte mocht komen-toen waren ze ook nog niet zo streng-het gebeurde zo,en als ik het zelf niet had gezien had ik het eigenlijk ook nooit geloofd.Schoonmoeder deed de kooi open en flip kwam gewoon in zijn deur zitten,de hond ging net onder de deur staan en wachtte tot de flip op zijn rug zat en de wandeling begon doorheen het resataurant,soms stopte de hond aan een tafeltje en kroop de flip op die tafel om daar heel even de show te stelen en dan een frietje,patatje of wat dan ook te krijgen-lees:stelen.Dan terug op de hond en de wandeling ging verder,tot vermaak van de meeste gasten,tot men schoonpapa er een einde aan maakte en de hond deed de flip gewoon tot aan zijn kooi waar die afstapte en op de kooi ging.Gewoon schitterend!!!!Een brand die we hebben gehad op oudjaarsnacht in 1978 maakte een eind aan het leven van onze flip,troost,hij is niet verbrand maar gestikt en volgens de brandweerman,die vogelliefhebber was ging dat redelijk vlug door de kleine longkes.En heeft hij niet te lang afgezien.
Dan begin 1980 zijn we met zijn drieen op de markt,vriendje,schoonmama en ik als we aan een vogelstand passeren en wat trekt ons aller oog denk je ?? Jaja ,een flipke,een grijze roodstaart papegaai en het dagdromen begon,er werden nog een paar toertjes over die markt gelopen en telkens-raar maar waar- kwamen aan die ene bewuste stand,de prijs gevraagd ,was toen 11.000 fr komt overeen met nu 272 €,na enig overleg ,ik zelf had maar 7000 fr bij,de rest werd bijgelegd door schoonmama, hebben we flipke gekocht.Op ermee naar huis,volgende probleem,waar gaat die papegaai wonen,ik was nog niet getrouwd en had geen eigen stekje,bij mij thuis zelf ging dat niet, de oplossing was ,mijn flipke ging mee met het vriendje naar zijn thuis,en dan om een lang verhaal wat in te korten ,daar is hij ook gebleven,ben getrouwd,heb bij ingewoond,zijn weer verhuisd,flipke ongelukkig, ganse dag alleen want wij gingen werken,dus op de duur ,flipke weer naar men schoonmama ,die was alle dagen thuis ....en ik ....was er dagelijks te vinden voor zijn babbel/trainuurtje.
In de zomer stonden de papegaaien buiten in de tuin met hun kooien,want ondertussen was er een geelkopamazone bij gekomen van een overleden vriend van men schoonouders.En op een zekere dag zat de flip in de boom,geklommen want hoewel die niet was gewiekt,hij vloog niet,bij het naar beneden komen kwam hij aan zijn kooi op het zelfde moment er een duif op landde en hij is zichzelf zodanig verschoten dat hij opvloog,met alle gevolgen vandien,hij had snel het vliegen onder controle en vloog weg,ons achterlatend in paniek en opkomende tranen.Nog geen twee minuten later kregen we telefoon van de nonnekes(die woondden tegen onze tuin) dat de papegaai in de school zat,ik ernaartoe om hem op te halen,had ik mooi gedacht,flip vloog gewoon van het ene punt naar het andere,ik ben hem toen gevolgd tot in het park op een dikke kilometer van de woning en vond hem daar in de boom,rustig alles verkennend en babbelend in zichzelf en tegen mij,veronderstel ik.
Vanaf die dag ben ik alle dagen om zes uur opgestaan om voor de aanvang van het werk even in het park langs te gaan om hem eten te geven en zo ook na het werk om hem te roepen en te lokken,iedere keer zat hij in de boom boven me op een hoogte dat ik er niet aan kon en iedere dag was zijn eten op(waarschijnlijk ook door andere )iedere dag deed hij ook zijn klapke met me,kom kom siske,geef me een kiske,kom kom siske
Dit heb ik weken uitgehouden en hij heeft zich nooit laten pakken door mij of is me nooit korter als 2 meter genaderd,toen op één dag,geen reactie meer,geen flipke meer te vinden in het park....ik legde me neer bij het feit dat ik hem voor altijd kwijt was.Tranen met tuiten heb ik gelaten,zelfs nu bij dit schrijven komt men gemoed vol.
2 jaar later ben ik in de buurt van dat bewuste park aan het werk,ik sta in de thuisverzorging van bejaarde en zieke mensen.En ja hoe komt het gesprek op huisdieren,we hadden weer een hond en die amazone was nog steeds bij men schoonmama,de grijze van men schoonzus was ondertussen ook daar terechtgekomen en zo vertelde ik van onze flip en zijn vliegverhaal en die mevrouw zei,"zou dat dezelfde papegaai niet zijn ,die de zoon van men buurvrouw 2 jaar geleden in het park heeft gevangen?"Nu ik zweer het je,men hart draaide zeker 360 graden in men lijf en het kon niet snel genoeg half 5 zijn dat men dienst erop zat en ik kon gaan kijken naar die papegaai. Daar bij die buurvrouw aangebeld,een menske van 84,en ik begon men verhaal,dat ik wist van de buurvrouw hoe ze aan haar papegaai was gekomen en of ik hem even mocht zien om zeker te zijn dat het de mijne niet was,dat menske was ocharme geschrokken toen ik men verhaal onderbrak en haar gewoon voorbij liep recht op de kooi toe.Waarom ik dat deed was het volgende,bij het vertellen van men verhaal reageerde die papegaai(ik had al gehoord dat papegaaien nooit iets vergaten en dit was wel het bewijs dat hij na 2 jaar men stem herkende--of was het toeval-geloof ik niet) met komkom siske kom kiske,jullie kunnen je wel voorstellen dat ik niet meer te houden was en alle beleefdheidsregels op dat moment aan men laars lapte,kheb me achteraf gexcuseerd,zenne.
Bij het openen van de kooi ,waar die mevrouw zich tegen verzette, zei ik,kijk ,als het echt mijne flip is dan weet ik wat ik doe,zelfs nu hé,geniet ik nog van onze vereniging,kusjes en aaikes zoals alleen hij en ik mekaar kenden....
Toen moest die mevrouw ook toegeven dat het werkelijk mijn flipke was,hij noemde trouwens nog zo omdat hij allang zijn naam kende,ik had hem tenslotte al 7 jaar hé.
Ik heb de flip bij die mevrouw gelaten,ook al was het bewijs er dat hij ooit van mij was;om 2 redenen,na 2 jaar had ik geen recht meer om hem op te eisen en het stuitte me deels door het hart om het oudje pijn te doen door haar gezelschap weg te nemen(beroepsmatig kon ik het niet).Er werd een afspraak gemaakt dat als er ooit een moment kwam dat zij de zorg niet meer aankan ,ze me ging verwittigen en ik hem dan alsnog kon komen ophalen,dus adressen en telefoonnrs gewisseld.Nooit heb ik er nog wat van gehoord,heeft dat menske ooit kontakt gezocht of gebeld,ik weet het niet,we zijn verhuisd ,kregen een ander telefoonnummer en ja...hoe gaat dat hé.Het leven gaat verder. IK ben hem nooit vergeten,die lieve flip.
Dan ben ik een poezenmoeder geworden,ben ik eigenlijk nog steeds.Maar het verlangen naar zo'n flipke is nooit geheel verdwenen.
En nu na al die jaren heb ik weer een flipke,heb ik terug men eigen grijs roodstaartje .........
Dit was het verhaal van hoe een oude droom-lees liefde werkelijkheid werd !!!!!
vivke
