Lieve Antonia,
Ik wil zoveel tegen je zeggen. Maar wederom lijkt niks goed genoeg.
Niets omvat wat iedereen voelt... En niets omvat genoeg troost voor jou.
Want wat jij moet voelen is onbeschrijfelijk waarschijnlijk. En wij (ik) voelen daar natuurlijk maar slechts een deel van.
Ondertussen heb ik al veel getypt voor je, en alles weer weggehaald, omdat niks lijkt te kloppen van wat ik steeds typ.
Ik weet gewoon echt niet meer wat ik tegen je kan zeggen.
Ik zou het liefst zeggen dat alles goed komt.
Maar ook dat durf ik niet meer.
Antonia, ik hoop dat je je voor niks op het ergste zit voor te bereiden.
Ik hoop dat we met zijn allen weer een gat in de lucht kunnen springen.
Maar jij geeft zelf al aan dat je bang bent dat het tegenovergestelde zal gebeuren.
Ik probeer bij te houden hoe het gaat vandaag.
Ik wil je sterkte wensen. En je een dikke knuffel geven. Via forum dan maar, want in real life is die mogelijkheid er even niet.
Ik wacht verder gespannen af...
Ook een kusje voor Flurry
