Ter leeringhe ende vermaeck:
Een bijzondere ervaring met onze oude Caesar, een kanarievleugelparkiet (ik heb het over -tig jaar geleden)
Caesar was weg. Hij vloog in de regel los in huis, en we waren heus gewend om deuren en ramen dicht te houden. Maar nu zag ik 'm nergens. Geroepen, gefloten, lokkende geluidjes.... geen antwoord...
Overal gezocht..... op de gekste plaatsen.... nergens te vinden.... Ik had het Spaans benauwd. Ik liep al een uur te zoeken!
En hij maakte normaal gesproken eigenlijk doorlopend geluidjes, of hij was iets aan het slopen, dus je hoorde altijd wel iets.
Deze stilte was benauwend!
Ik klom op een trap om bovenop de kast te kijken, was hij misschien achter de kast beland? Kon niet, want om dat te voorkomen lagen er al plankjes op de kier... Maar ja, misschien verschoven, je weet nooit...
Nee hoor... ook niets....
In een opwelling pakte ik de grote platelen vaas, die nog van oma was geweest en die op de kast stond....
En daar zat-ie... op de bodem... kon er niet uit komen.
In plaats dat die aap nou een geluidje had gegeven, dan had ik 'm zó gevonden! Hij had er dagen kunnen zitten, en omkomen van de honger, zonder dat we enig idee hadden gehad waar-ie was! Het moet dat engeltje geweest zijn, dat op mijn schouder zat en meekeek, dat me deed besluiten de vaas op te pakken.
We hebben voortaan een schotel op de vaas gelegd.
Kiri, één van onze grasparkieten, was gek op bier. Op de rand van het glas, en dan door de pootjes hangen. Maar op een bepaald moment zat er nog maar een klein laagje bier in het glas, Kiri verloor zijn evenwicht en dook het glas in.
Maar ze kunnen zich dus niet omdraaien in een bierglas! Gelukkig heeft een grasparkiet een lange staart! Â
