Ze blijft voorlopig zeker een zorgenkindje. Die infectie is er nog steeds, dus ze ademt nog wel wat zwaar, maar die medicijnen mag ook thuis. Dus dan liever thuis natuurlijk.
Of ze aan gaan slaan, weet niemand natuurlijk, maar ik ga er alles aan doen of haar beter te krijgen.
Ja ik vind het ook wel raar ja, ik ben best geschokken, zat daar ineens een wond en ze was zo slaperig.
Nu wordt het me duidelijk hoe dat kwam natuurlijk.
Maar ik ben nu helemaal happy, mijn vechtertje mag naar huis!
