Dagboek van Pinkey, Puck, Mickey en Casper

[Dorian]

Gelukkig Nieuwjaar iedereen!!!

Zoals de meesten weten ben ik een beetje ziek geweest. Ik had wormen en misschien nog steeds. Vandaag moet Dorian daar weer over bellen met de doktermeneer.
Maar ik voel me al best goed, hoewel ik 's ochtends meestal erg sloom ben (alleen gisteren niet).

Als het goed is krijg ik een huisgenootje erbij. Ik snap daar niet zoveel van, maar het zal vast prima zijn. Ik ben benieuwd. Als hij of zij maar niet de baas gaat spelen. Daar zit ik niet op te wachten natuurlijk.

Gisterochtend was ik lekker aan het douchen en eigenlijk is dat waarom ik in mijn dagboek vertel... Ik wist niet dat ik er ZO lief uitzag als ik wilde douchen. Wie kan dat verleidelijke bolletje nou nog weerstaan?




 

Dikke kus,

Pinkebeest

[Dorian]

Hallo allemaal,

Sinds er allemaal rare spaghetti uit mijn kont komt, gaat het een stuk beter met me.
Dorian heeft het opgenomen met dat kastje van haar. Dat is hier te zien.

De camera is nog steeds erg interessant

Pinkey kan zwaaien en omdraaien

Haar nieuwe speelgoed

Lekker dansen met Menno

Groetjes,
Pinkebeest

[/b]

[Dorian]

Hier dan toch wat foto's eindelijk. Met weinig commentaar. Pinkey is er immers even niet om te zeggen wat ik typen moet.
Maar bij deze dus even wat foto's van de eerste week met twee gaaitjes.

[/color][/size]

[Dorian]

Vandaag heb ik, Pinkey, gezoend met Mickey

[/size] [/color] [/glow]

[Dorian]

- -

[Dorian]

Al lang hebben jullie geen foto's meer gezien van ons en ook niks meer gehoord over hoe het gaat.
Moeten we even verandering in brengen.
We hebben dus een front gevormd, Mickey en ik, en nu gaat Dorian ons eindelijk even helpen dit in orde maken.

Dit ben ik een tijdje geleden, maar inmiddels is dit gelukkig voorbij.



Het gaat een stuk beter met me.
Ik moet wel wennen aan mezelf en ik geloof dat ook Dorian en Menno af en toe wel wat moeite met me hebben.
Ik denk dat de conclusie ADHD officieel getrokken mag worden.

Op deze foto lijk ik naast Mick net zo groot, maar ik ben in het echt wel kleiner



Op dit moment ben ik lekker wel de baas over Mick.
Maar Mick doet het wel goed hoor, en eigenlijk zijn we best graag samen.
Nu mag Mick verder vertellen.


En ik speel graag verstoppertje. Kijk maar op de foto. Je kunt goed zien hoe goed ik me verstop he?

Verder ben ik nog heel erg rustig meestal. Als ik uit mijn kooi zit bekijk ik alles heel goed. Eigenlijk is dat mijn hobby ook.



10 minuten later:



en weer 10 minuten later:



ga ik toch maar eens kijken wat Dorian voor kastje in haar handen heeft.

Daarnaast heb ik een nieuwe hobby erbij. Ik ben binnenhuisarchitect aan het worden.
Dit zijn mijn oefenobjecten:





Zo zag de eerste kennismaking met mijn nieuwe huizenobject eruit:


klik om te kijken hoe mooi mijn huisje wordt

En ik kan ook heel actief zijn

klik hier om te zien hoe actief

Nu zijn jullie weer wat op de hoogte.

[Dorian]

Helaas een berichtje van ons zonder foto's.
Eerst even uitleg daarover en over ons nieuwe huis.

Dorian heeft dus nog steeds geen internet. En de fotocamera was ook zoek. En toen die eenmaal gevonden was, in 1 van de onuitgepakte verhuisdozen, bleek de oplaadunit zoek te zijn, en nog steeds. Menno's camera is inmiddels boven water. Sinds vanmorgen  ....
Maar ook geen internet dus. Het is een heel gedoe en er gaat vanalles mis. Hopelijk gaat het nu snel opschieten, maar het zou nog wel eens 3 weken kunnen gaan duren.

Nu, hoe is het met mij, Pinkey. Dorian heeft haar twijfels erover. En ik? Helemaal lekker in mijn vel zit ik nog niet. Maar het was ook veel. Ik ben op de dag dat we van het ene huis naar het andere huis ging, verblijd met een roze monster. Een grote ook nog. Puck heet het roze monster en hij heeft een grote kuif. Dorian en Menno vinden dat hij op mij lijkt. Nou, dus echt niet. Ik ben een ranke dame, hij is een plompe lompe roze monster.
En op het moment dat ik wat aan Puck begon te wennen, is er besloten dat we samen moeten wonen. Nu moet ik eelijk zeggen, ik ben er heel erg op vooruit gegaan, want we hebben nu samen een onwijs grote kooi. En eigenlijk geniet ik daar wel van.

Vorige week vrijdag ben ik met Dorian en Puck weer bij mijn grote vriend geweest, dokter Bastiaansen. Hij zei tegen Dorian dat ze zich geen zorgen meer om mij mag maken, want dat ik ECHT niet ziek ben. Nou echt wel. Heb je al die stekels wel eens gezien? Ik ben dus flink in de rui... alweer. De dokter probeert Dorian nu wijs te maken dat ik een gedragsprobleem heb en dat ze zich dus echt niet meer druk over mij mag maken. Ook niet omdat ik bijt in mijn veren. Ze zijn nu allemaal gekarteld. Dat doe ik omdat de ik me door alle veranderingen niet zo lekker voelde en mijn weerstand lager werd. Daardoor heb ik heel veel last van mijn rui. Zegt de dokter. Dorian hoopt dat hij gelijk heeft. Nou, lekker dus, mijn blonde mensenmama hoopt dat ik een gedragsprobleem heb. Da's gek om te hopen. Ik hou het er gewoon op dat ik ziek ben en hoop dat Dorian daar dan ook van overtuigd raakt. Dan krijg ik lekker veel aandacht.

De dokter zei ook dat Puck een kerngezonde vogel is. Ik kan me er niks bij voorstellen. Ik denk dat hij gek in zijn kop is. Het enige wat Puck wil is knuffelen met Dorian. Of met mij. En ik wil niet knuffelen. En hij wil de baas zijn. Nou, hij gaat zijn gang maar lekker, als hij mij maar gewoon met rust laat.

En Mickey... Sow, die wordt brutaal. Mick kondigt elke ochtend aan dat het tijd is om te douchen. Zodra hij uit zijn kooi mag vertrekt hij naar de badkamer. Met of zonder Dorian of Menno. Ochtend betekent douchen. Snap ik niks van. Ik hou niet zo van iedere dag douchen. Twee keer per week is meer dan zat.
En Mick begint te spelen in de speelboom. Beter had hij dat niet kunnen doen. Hij sloopt al MIJN speelgoed. Tenminste, ik denk dat het mijn speelgoed is. Eerder speelde er niemand mee, alleen ik. Puck speelt er ook mee, maar ook die sloopt niet zo snel al Mick.

Ik begreep dat we komend weekend naar de Ardennen gaan. Ik heb er denk ik wel zin in. De vorige keer was ik heel erg moe toen we daar waren. Ik hoop dat ik het nu wat beter vol hou allemaal.

Puck en Mick mogen de volgende keer vertellen. Als ze willen. Dat heb je he, met zo'n grijze: die valt direct stil wanneer hij in het middelpunt van de belangstelling staat. Mick heeft nu dus niks te vertellen.
En Puck, die mag dat niet van mij. IK ben hier de rose kaketoe. (nee, ik ben niet jaloers...  )

[Dorian]

Nu een keer een reactie gewoon door de ogen van mij, Dorian. We zijn zoals de meesten weten nu iets meer dan een week terug uit de Ardennen en ik zat zo eens het afgelopen jaar te overdenken en de veranderingen die ons gaaies heeft doorgemaakt, waarbij het meeste over Mickey te vertellen is.

Al meer dan 2 jaar geleden begon bij ons, Menno en mij, het idee voor een huisdier wel heel erg te kriebelen. We wilden heel graag een hond, wat niet te doen was op een flat 4 hoog, zonder lift. Daarnaast zijn we beiden allergisch. Maar een boxer...  . Nu blijft die liefde gewoon een onbeantwoorde liefde, want zelfs nu we een huis met tuin hebben is de allergie gewoon niet te overbruggen. En het is ook niet meer nodig.
Steeds meer dieren vielen af, of niet leuk genoeg, of gewoon te allergisch.

In diezelfde tijd kregen we het idee om dan een vogeltje te nemen. Beiden ervaring mee, goede en minder goede, maar het idee bleef wel een beetje hangen. Van zoeken naar grasparkietjes, valkparkietjes en vele andere soorten parkieten, kwam steeds het idee aan een gaai terug. Al zoekende kwamen we heel veel over gaaien te weten en pas een jaar later heb ik me aangemeld op PLF. We hadden toen nog steeds geen gaai en wisten ook niet goed wat we wilden.

We kregen de naam van Ed en Thiely de Moor. We melden ons aan voor de nieuwsbrief en maakten een afsrpaak voor een gesprek, vooral orienterend. De dag voordat we zouden gaan kreeg ik de weekendmail en daar was Pinkey. Zij was een overblijvertje uit het nest van 3, 15 weekjes oud en ik was op slag verliefd. Ik wist dat een kaketoe niet de makkelijkste optie was, maar had wel zoveel info dat het ook niet uitgesloten was. Een roseetje is immers niet de moeilijkste kaketoe.

2 Weken later en veel info verder woonde ons meisje bij ons. Na eigenlijk een jaar dat uit ziekenzorg bestond voor het kleine meisje (wormen, gat, hechtingen, kraagje, keelontsteking), is er nu een omslag. Pinkey leerde dat zielig doen een overbezorgde Dorian opleverde en kaketoe-eigen maakte zij daar onwijze misbruik van. Gelukkig voor korte duur, want Bastiaansen kon ziektes uitsluiten en ik wist dat we anders met haar aan de slag moesten.
In de Ardennen heb ik me opgetrokken aan de rust en omgang van de daar andere aanwezige papegaaieneigenaren en mijn zorgen om Pink opzij gezet. Nu is ze alweer veel zelfverzekerder, minder afhankelijk en heel druk. Heerlijk om naar te kijken. Ze woont inmiddels samen met Puck. En ook hierin laat zij zien hoe manipulatief een kaketoe zijn kan. Wanneer we niet in buurt zijn, zit zij samen met Puck op 1 stok, maar merkt ze dat je op haar let, doet ze alsof Puck eng is. Inmiddels reageer ik daar dus niet meer op en weet ik dat Puck niet eng is, dat Pink niet ziek is en dat ze gewoon een sterke meid is, die zoals een kaketoe dat betaamt, altijd misbruik zal maken van de situatie zodra ze de mogelijkheid ziet. We hebben dus nog veel werk voor de boeg en ik ga ervan genieten.

2 Februari kwam Mickey bij ons wonen. Mick heeft niet het mooiste verleden dat een gaai zich wensen kan. Met zijn vorige eigenaar had hij een relatie die op partnerschap gebaseerd was en Mick is hier dus 6 jaar lang in bevestigd. De angst van de vriendin van de eigenaar voor Micks snavel leverde mij veel bijtwonden op. En het uitblijven van een partner die hij zocht in Menno leverde een erg moeilijke start op.
Iedere keer wanneer Mick mij wilde bijten, wat vaak was, moest ik doorzetten. Reken maar dat als hij op mijn hand zat en dan ineens begon te hakken ik hem meerdere keren toch echt wel van mijn hand afschudde. Dan negeerde ik hem en ging daarna weer opnieuw aan de slag. Vaak herhaalde dit zich meerdere keren achter elkaar, maar als hij doorhad dat hij zo de kooi niet uitkwam, hield hij uiteindelijk op.
Langzaamaan ging het beter en werden de gerichte aanvallen minder. Maar we hadden nog een probleem, Mick vroeg aandacht door te gillen (brandalarm). Na een paar avonden staand eten in onze keuken (waar geen tafel paste) werd het minder. Heel stug waren we iedere avond bezig alle leuke dingen die hij liet horen te belonen en verder nergens op te reageren. Zware taak en eigenlijk zijn de eerste 2 maanden 's avonds met weinig anders bezig geweest dan de opvoeding van Mick.
En dan natuurlijk zijn parntergedrag wat er zelfs toe leidde dat hij probeerde bierflesjes te verkrachten.
Ik had nooit gedacht dat dat langzaam toch voorbij zou gaan en dat Mick echt gelukkig zou worden zonder partner, die gelijkwaardig was aan hem; een grijs popje.

In Mei gingen we met onze Pink en Mick naar Vivke op de camping. Ik durfde toen nog niet te beloven dat hij een ander niet zou bijten. Bij mij was het inmiddels zo goed als over. Bij anderen wist ik dat niet zeker, helemaal wanneer het ging om vrouwen.
Maar vertrouwen en doorzetten heeft ertoe geleid dat Mickey nu bij iedereen opstapt, zich door veel mensen laat kroelen, inmiddels zelfs door mij. Hij geniet daadwerkelijk van andacht en vind het heerlijk samen dingen te ondernemen. Zijn partnergedrag is gereduceerd tot wat ik denk dat redelijk normaal is voor een gaai en nog steeds wordt het natuurlijk genegeerd. Op zoek naar een popje hoeven we denk ik niet meer, want interesse voor andere gaaien is er niet, ook niet als dat grijsjes zijn, en eigenlijk wil ik hem inmiddels niet meer kwijt als huiskamervogel. Ik ben dus ontzettend trots op onszelf en op Mickey. Mick is een geweldige gaai geworden en het zal nu alleen maar leuker worden met zijn allen.

Dan is er nog Puck en binnenkort ook een Ara. Die verhalen zal ik tot dan bewaren...

[Dorian]

Even klein filmpje van Puck, de kabouter...

[Dorian]

Vandaag hebben we Casper opgehaald. Jawel, het is nu officieel: Casper het spook.
Wat een ontzettende leuke gaai is dat zeg.

Het is werkelijk een scheet. Niet erg onder de indruk van alles wat er gebeurde.
Thuis hebben we een plekje gemaakt waar hij tot we de uitslag hebben van PBFD, Polyoma enz.
We hadden hem even op de kooi gezet om te wachten.
Meteen (2 minuten in huis) gooide hij al zijn bakjes op de grond, jatte de post en sloopte in 1 keer zijn lolly (zo'n houten ding).

Toen hij 10 minuten later gesetteled was, ging hij zitten eten.
Heerlijk dus.

Bert heeft ons veel info gegeven en nam ruim de tijd.
Ben zeer onder de indruk.
Ilona was ook gekomen. Super lief en zeker ook extra gezellie.
Even stiekem afkijken hoe zij met een Ara omging.

[Dorian]

De foto's van de kennismaking en andere (de dag ervoor)....

Met zijn allen in de speelboom (morgen gaan we nog een speelboom kopen/maken, want dit is te klein):



Pucks reactie op het grote beest boven hem:




Pinks reactie op het grote beest bij haar (weinig dus, want er is een camera en dan moet je mooi zitten)



Mickey en het grote baluwe beest:



En nog wat foto's van het spookje:

[Dorian]

En hier nog een filmpje

[Dorian]

Na zeer lange tijd dan toch een update van het dagboekje (ooooooow meer dan 120 dagen geleden plaatste ik de laatste... )

Mickey en zijn grote liefde


Foto is niet scherp, Mick daarentegen wel


Toetjes in de douche



Casper



Onze intellectueel


Pink en Puck


Puck



Pink


Filmpje van Mickey "totally in love"


Casper speelt een spelletje



En Lotte dus