Een week of 2 geleden zaten Michel en ik op ons nieuwe bankje in de voortuin, Paco zat op de pergola. Aan de zijkant van de pergola hangt een vogelverschrikker, Paco zit daar net boven. Wij wonen aan een autovrije straat, er spelen veel kinderen en regelmatig lopen er mensen langs. Paco had het zo naar zijn zin, iedereen die in zijn zicht kwam werd toegeroepen met "JOEHOEEEEEE" en wanneer de persoon net voorbij was riep Paco netjes "DOEIIIII". Op zich al heel komisch, vooral omdat Paco dan zelf ook erg moet lachen!
Op een gegeven moment komt er een dame aangelopen (echt een dame, keurig gekleed, tas om de arm en op hakken!) en Paco roept weer enthousiast "JOEHOEEEE". De dame kijkt ons aan, en wij lachen vriendelijk
. Paco roept DOEIIIIIII en weer kijk ze ons aan, nog maar eens vriendelijk lachen
Vervolgens gaat Paco lachen, tja en wij toen ook. Kijkt de dame mij aan, kijkt naar de vogelverschrikker, dan weer naar mij en vraagt, wijzend naar de vogelverschrikker "komt dat daaruit
"
Ik heb toen maar gezegd dat ze ietsje hoger moest kijken, en ja hoor! Ze moest er zelf ook vreselijk om lachen
