Meeuwen, ik heb er wat mee, kan er niets aan doen.
Op de vraag in het praathuis van dit forum welk dier je mag zijn als je als dier in een volgend leven mag terugkeren, heb ik ook geantwoord: meeuw! Prachtige, krachtige vogels, genietend van hun mogelijkheid tot lang zweven en tegelijkertijd zo heerlijk onverstoorboor, zich niets aantrekkend van anderen.
Op de dierenambulance komen we vaak met meeuwen in aanraking, maar er is er geen een die mijn voorliefde voor hen beloond met lief gedrag. Ik heb al eens een 'kusje' mogen ontvangen. Krijg liever een echt kusje van mijn grijzen, haha (een boze grijze daarentegen brengt drie keer meer schade aan dan een boze meeuw). Oke, nu heb ik met de ambu wel vaak te maken met gewonde meeuwen die ik mag begeleiden op hun laatste reis. Maar ik kom ook meeuwen tegen die op kleine omheinde binnenplaatsjes terecht zijn gekomen en daar niet meer weg kunnen omdat ze nu eenmaal een stukje horizontale weg nodig hebben om hoogte te winnen. Jammer dat ze niet begrijpen dat jij hen dan gered hebt uit hun benarde positie.
Vorige week donderdag kwam ik een onfortuinlijke meeuw tegen op het strand alhier. Hij was geringd met een ring van het vogeltrekstation Arnhem en met een kleurring, die bedoeld is voor vogelspotters. Ik heb de eerste ring verwijderd en van de andere ring de combinatie gelezen en via een bevriend vogelaar en internet achterhaald van wie die ring was. Doordat het meeuwtje al enkele dagen dood in het water heeft gelegen, was hij voor mij onherkenbaar maar de ringer wist mij te vertellen dat het om een kleine mantelmeeuw ging, geboren op 14/6/2006 op Texel. Daar is hij 11 keer gespot in zijn kolonie en de 12e keer was dus bij zijn eerste grote vliegreis door mij. Een vliegreis die hij dus niet mocht afmaken.
Natuurlijk heb ik dat, dat juist ik dat geringde meeuwtje aantref.
Zonet loop ik naar de buitenvoliere van de grijzen en ik denk wat zie ik toch? Achter mijn voliere zit een klein steegje van nog geen meter breed. En omheind door links de garage en rechts de schuur van de buren. En wat zit daar verwoede pogingen te doen om omhoog te komen? Jahoor, een meeuw. Een grote zilvermeeuw.
Weliswaar pak ik meeuwen het liefst met de blote handen vast, en ben ik vaak genoeg gebeten door de meeuwen om te weten dat ze me niet tot bloedens toe openhalen, maar leuk is toch anders. Dus ik pak het vangnet dat ik bij mijn broedkoppel heb meegekregen (en vervolgens nooit gebruik heb) om die over de kop van de meeuw te leggen zodat ie mij niet zag en rustiger werd. Vervolgens die grote jongen vastgepakt en onder het net vandaan gehaald en die rondzwaaiende opengesperde snavel uit de buurt van mijn gezicht gehouden. Meeuwtje mankeerde niets. Maar mijn tuin is ook omheind, dus ik heb hem op de voliere gezet (ik kon ook niet naar de straat lopen, want ik had twee handen nodig voor de meeuw en kon dus de deuren van de garage of mijn huis niet meer openen). Gelukkig was de voliere hoog genoeg voor de meeuw om daar van af te vliegen, zonder weer in een omheinde tuin te landen. Maar niet denken dat ie nog even uit dankbaarheid naar me omkeek, hoor, haha.
Ach, geeft niet. Ik blijf ze nog steeds machtig interessant vinden die meeuwen. Ja, ik heb er toch echt wat mee. Ben benieuwd wat de volgende ontmoeting met een meeuw brengt
.
