Hoi Hier het verhaal van Helena
Allereerst wil ik jullie allemaal enorm bedanken voor het meeleven en voor alle hulp die we kregen. In een woord geweldig gewoon!
Zo ontzettend lief van jullie om gelijk actie te ondernemen en op alle forums en op Internet de oproep te plaatsen dat Tico was vermist.
Extra willen we nog een keer Els bedanken, wat die allemaal wel niet heeft gedaan voor ons. Dankjewel lieve Els je was een geweldig steun!
Nu zal ik dan vertellen wat er is gebeurd. Gaan jullie er maar even voor zitten want het is een heel verhaal geworden.
Afgelopen zaterdag gingen we met Tico en Kira naar mijn ouders op de koffie. Dat doen we vaker en dan nemen we een standaard mee en kunnen onze papegaaitjes ook lekker mee de tuin in.
We waren met zijn allen in de tuin, mijn vader, moeder, Frank en ik.
Ineens schreeuwde Kira kei hard en ik keek op. Daar zat alleen Kira nog maar. Jezus ik schrok me kapot we begonnen onmiddellijk Tico te zoeken.
Tico kan helemaal niet vliegen want hij is gekortwiekt.
We hadden de donderdag ervoor nog de laatste veertjes bijgeknipt. Dus we zochten eerst overal op de grond en in wat struiken. De papegaaien stonden helemaal afgeschermd rondom een schutting met alleen een stukje voorkant open waar de auto's staan met uitzicht op een plantsoen. Dus waar was Tico nu? Hij kon echt niet ver weg zijn. Uren zochten we maar niks helemaal niks geen spoor van onze Tico. Geen veertjes geen poepje te zien. En welke kant moesten we zoeken?
We gingen steeds verder en verder de omgeving af. Het begon avond te worden we waren in paniek en radeloos.
Intussen werden we van alle kanten geholpen door mensen die de hond uit lieten op het plein. Door buurtbewoners die ons hoorde roepen en zagen zoeken.
Toen het donker was hebben we overal flyers opgehangen. In de buurt maar ook op plekken waar heel veel mensen komen. Winkels, de huisartsenpost, tankstations in Vianen, Rivas de apotheek. Noem maar op. Zelfs aan de buitenkant van het politiebureau.
En dan maar weer terug en zoeken en roepen tegen beter weten in want het was donker. In het donker antwoord je papegaai niet.
Maar toch, wij konden niet slapen. Tico daar buiten zonder eten en drinken, koud en nat en dan ik lekker in me bed liggen? Nee onmogelijk. We wilde maar 1 ding terug naar de plek waar hij was verdwenen. En dat deden we dan maar weer. Zondagochtend vroeg kregen we het idee Kira te halen en buiten te zetten en haar naar Tico te laten roepen. Misschien heel vervelend voor alle mensen die uitsliepen maar wij wilden zo ontzettend graag onze Tico terug.
We werden er gek van. Wat kan je daar toch van streek van raken zeg. We wisten wel dat we heel veel van dat kippetje hielden maar dan als hij verdwenen is kom je erachter hoeveel dat wel niet is.
En die onzekerheid, om gek van te worden. Waar is hij? Is hij soms meegenomen? Want hij kan toch niet vliegen. Is hij op het plein terecht gekomen? Heeft iemand hem opgepakt en meegenomen? Een hond of een kat? Maar dan zouden we veren moeten zien.
Je gaat van alles in je hoofd halen, een verklaring zoeken. Die lui van de koffieshop? Zouden die soms Tico hebben meegenomen? Leuk handeltje voor ze. Ze reden af en aan op zaterdag. Er is bij mijn ouders vlakbij een koffieschop en aan het einde van de straat een parkeerplaatst waar ze rondhangen. Zouden die hem op de straat of op het plein hebben zien lopen en hem hebben meegenomen?
We zijn maar naar ze toe gelopen. We hebben ze nergens van beschuldigd. We vertelde hoeveel verdriet we hadden dat onze papegaai is ontsnapt en of ze alsjeblieft als ze hem zien of vinden ons willen waarschuwen en dat we een hoge beloning willen geven.
Het was zondag geworden en nog geen Tico. De hele dag weer gezocht en geroepen en gezocht maar niks. In de avond bij schemering heeft Kira wel een uur lang haar longetjes uit haar lijf geschreeuwd en om Tico geroepen. Het was ongelofelijk om te zien hoe veel zij Tico miste en snapte wat er aan de hand was. En kijken, ze draaide met haar hoofdje en keek overal rond.
Als Tico in de buurt was had hij wel geantwoord. Dus we geloofde gewoon niet meer dat hij daar nog was. Hij moest zijn meegenomen
maar we bleven toch maar doorzoeken.
Het was maandag geworden. We hadden niet geslapen en nauwelijks iets gegeten. We stopte even met het zoeken rond een uur of 1 en kregen koffie van mama. Ik kon mijn lenzen niet langer inhouden en reed naar huis om mijn bril op te zetten. Ik kwam binnen en de telefoon ging. Het was de dierenarts, er was een papegaai gevonden.
Ik zakte van schrik door mijn knieën en geloofde het niet. Het was waarschijnlijk het stomste telefoongesprek wat ik ooit in heel mijn leven heb gehad. Ik riep maar dat het niet waar kon zijn. Was het wel een papegaai? En geen argapornus? Het ringnummer? Nee, het kon gewoon niet. Ik kreeg een telefoonnummer en belde het.
Een mevrouw nam op. Haar zoon had de papegaai gevonden op de rotonde vlak bij mijn ouders. Hij liep daar rustig te stappen. Er waren auto's die gewoon er omheen reden en niet stopte. Die jongen is gestopt en heeft Tico mee de auto ingenomen.
Het is dezelfde rotonde waar we uren hebben gezocht en waar ik net weer overheen was gereden naar huis om mijn bril op te zetten.
Het was niet te snappen. Wij snel naar die mensen toe. We zagen het gelijk HET WAS TICO!!!!!! Ik barste in huilen uit en Tico riep "PAPA PAPA" en begon allemaal baby geluiden uit te stoten. Hij was zo blij, en wij waren zo blij. Hij zag er enorm goed uit en was alleen hongerig. Thuis gekomen heb ik hem gelijk pap met het spuitje gegeven en hij bleef maar bedelen en schrokken. Tico weet nog heel goed wat pap is omdat wij het af en toe als traktatie nog wel eens gaven. We hadden gehoord van Hedwich onze dierenarts dat als je papegaai ooit ziek wordt en niet goed eet het zijn redding kan zijn.
Kira was nog bij mijn ouders. Mijn moeder kwam haar thuis brengen. Wat was die hereniging tussen die twee geweldig! Wat waren ze uitgelaten en blij. Maar Tico was ook dood en dood moe.
Om 6 uur 's avonds vielen zijn oogjes steeds dicht. En anders die van mij wel. Alle spanning en vermoeidheid kwam er uit. Ik ben om 7 uur naar bed gegaan en heb aan een stuk door geslapen tot 6 uur!
Wij zijn zo enorm dankbaar dat het allemaal goed is afgelopen.
MENSEN ONZE TICO IS WEER TERUG!
