Ik zou een voorbeeld aan je moeten nemen .. ik laat nogsteeds met me sollen. Heb hier ook een brutale agapornis zitten die alleen op mijn vinger stapt als ze er zelf zin in heeft ... en me als ze er geen zin in heeft bijt. Soms let ik er gewoon niet op. Maar soms doet het zo'n pijn dat ik het wel doe 
En die kleine donder heeft dan natuurlijk meteen in de gaten .. ooh als ik bijt hoef ik lekker niet op te stappen slimme vogels ... 
Is echt erg moeilijk hoor. Als ik naar de kooi toeliep en één van de beide klipjes los maakte keek ik al met één oog naar Syra, die inmiddels de kant van dat klipje opkwam. Als ik dan aan het tweede klipje begon stond ze er al bij met haar snaveltje open en blik in de ogen van "kom ie doen maat, opzouten"
Ik trok mijn hand dan weg en wachte even totat ze weg was. Enige vorm van leiderschap was toen in het geheel verdwenen.
Ze had mij ook een paar keer goed te pakken waardoor ik zelfs hier en daar een pleister nodig had
Bij Janine (je weet toch, de vogelfluisteraar
) Zag ik hoe Zij zonder enige schroom Syra behandelde als één van haar eiegn vogels en werkelijk geen MM angst liet zien.
Dat vogels dit blijkelijk voelen is mij nu erg duidelijk geworden.
Ik ben er ook nog niet hoor, want vanmorgen had ze mij te pakken, wat ik zojuist al beschreef en voor het naar buiten gaan (lees straks het dagboek maar weer
) had ze mij zelfs een paar keer te pakken.
Door echter, ook de tweede keer dus, haar gewoon op te pakken en met een duidelijke NEE weg te zetten (in de gang!!) stapte ze daarna als een tam kippie braaf op!
Ik begrijp je angst maar er is hoop, er is altijd Janine voor advies. Niet voor de vogel, maar voor jou
