Al een tijdje speelt bij mij het besef wat Kaya veranderd is in een korte tijd. En dan bedoel ik hoe ze was toen ze bij ons kwam en hoe ze nu is. Ze durfde niet veel toen ze bij ons kwam een tafel was bv eng. Als ze nu op de tafel zit speelt ze met alles wat ze tegen komt en krijg je haar er bijna niet meer vanaf..... Ik heb voor haar een jaarverslagje geschreven, ik kon het niet laten
Lieve Kaya
23 september was de dag dat ik je voor het eerst zag.
Je stond in een advertentie op marktplaats.
Waarom ik bij jou een klik voelde is me niet echt duidelijk alleen dat je achtergrond me aansprak.
Men wilde niet zomaar van je af, je vrouwtje kon gewoon niet meer voor je zorgen.
Na het versturen van een mail waarin ik mijzelf aanprees als je nieuwe baasje werd ik bang overmeesterd te worden door mensen die veel geld voor je zouden bieden maar weinig liefde.
Op 24 september nam ik dus de telefoon en belde het genoemde nummer op marktplaats.
Ik maakte meteen een afspraak voor de komende woensdag (helaas kon ik niet eerder) ik vertelde er wel bij dat ik ter plekken van jou wilde merken dat je me mocht anders zou ik je niet meenemen.
Na het nuttigen van een kopje koffie en gebak werden we naar jou en je vrouwtje gebracht, inmiddels had ik al veel info verzameld via de vogelarts waar ik bij jou op moest letten en hoe ik me het beste bij jou kon gedragen.
Mijn voornemen was, niet meteen naar je toe te lopen maar je via een afstandje te bezichtigen, “helaas†bij binnenkomst stond ik meteen pal voor je neus.
Je rilde wat maar was wel nieuwsgierig naar mij. Wat vond ik je mooi.
Ik nam wat afstand om je toch op een afstandje te bewonderen.
Er werd me voor gedaan hoe je via een stok deed op en afstappen om in en uit de kooi te komen.
Ook werd voorgedaan hoe je via de tralies werd gekroeld en hoe je via de tralies kusjes gaf.
Je was een echt kooi vogeltje maar mocht af en toe ’s avonds een uurtje uit de kooi.
Toch kreeg ik van jou ook meteen een kusje toen ik dat vroeg…. Ik was overstag….
Je was voor mij….
De autorit naar huis was lang maar verliep prima. Ik had wel de kriebels in mijn buik; waar ben ik aan begonnen, nu kan ik niet meer terug… durf ik dit wel? Maar je was “die wens†die uitkwam, ik wilde al jaren een papegaai en nu was die tijd daar.
De eerste dagen gingen prima, maar langzaam aan zag je toch onze aarzelingen. Je snavel had impact op ons, terwijl ik wist dat je geen angst mocht laten merken, maar ja als je het voelt hoe verdrijf je dat dan?
Snel hebben we hulp ingeroepen, vanaf die dag waren we vrienden voor het leven. Je bracht meer tijd door buiten de kooi dan in je kooi en we knutselde voor jou verschillende klimbomen. Opstappen deed je niet mmer via een stok maar gewoon op de arm.
En we lachten wat af om jou getater, en wat was ik trots op de eerste overgenomen woorden en namen van ons gezin. Tjoeke Tjoeke was het eerste wat je zeker van ons over genomen had. De eerste naam die je van ons overnam was die van de hond Mickey. Vaak kwam er nog van alles achter die naam aan: Mickey KOM! Mickey kom maar XXX.
Toen wilde ik je leren aanwijzen op welk schilderijtje er een koe of een kip stond, je vond het heel interessant maar aanwijzen ho maar. Toch had je er wat van opgestoken de hele maand november en ook december hoorde we jou hoofdzakelijk roepen: Waars de koe! Waars de koe (waar is de koe)
Uiteindelijk was ik niet tevreden met je kooi, ook al zat je er weinig in ik vond toch dat je de uren dat je er in zat de ruimte moest hebben. Daarbij was je kooi al erg verknabbelt. Je kreeg dus je eigen nieuwe mooie “villaâ€. Tijdens het bouwen heb je me lekker aangemoedigd en gewezen hoe ik alles in elkaar moest zetten: Zo én Zo. Dan maar zo, zoh! Zo én Zo.
Maar toen hij klaar was vond je de kooi niet meer zo leuk, dus na wat gemier en je op de klimboom ervoor zetten om je te laten wennen heb ik je uiteindelijk er maar hupsakee in een keer ingezet en ben ik gaan eten koken. Na enkele dagen was je toch gewend.
Maar toen werd je ziek, net in de periode voor kerst terwijl ik veel moest werken. Ik heb op maandagavond alle vogelartsen in Nederland afgebeld want het ging echt niet goed met je, ik was bang dat je de nacht niet door zou komen. Uiteindelijk kreeg ik een arts te pakken in Utrecht die me verzocht om ’s morgens om 8 uur naar de faculteit te komen… dat ging dus echt niet lukken. De afstand was te groot en de tijd te kort.
De volgende morgen meteen Hedwig van der Horst gebeld en we konden dezelfde dag terecht, maar je ging echt zienderogen achteruit. Bij Hedwig viel je enkele keren bijna om je kon niet meer op je beentjes staan… ik was in tranen en bijna in paniek. Zou je ooit nog levend thuis komen? Zouden we je ooit nog dat irritante zinnetje “Waars de koe†horen roepen?
De uitslag bij Hedwig was erg slecht, het was er op of er onder, daar laten en sondevoeding of meenemen en zelf dwangvoeden… ik wist het niet met mijn verstand te beredeneren… mijn gevoel zij: mee naar huis en zelf doen! Dus koos ik voor die optie.
Het ging heel erg op en af met je thuis, dag en nacht heb ik je verpleegd, gedwangvoerd ,medicatie gegeven en vertroeteld. Ik had dagelijks Hedwig aan de lijn, ik kreeg dagelijks veel steun berichtjes van alle forum leden, op de chat werd er zelfs opgebleven tot Kaya de nachtvoeding had gehad en ik kon gaan slapen…. Na 5 dagen ging je erg achteruit, helaas was Hedwig niet bereikbaar in het weekend. Mijn ingeving was dat je slecht reageerde op de antibiotica. Na gezoek en overleg uiteindelijk 2 vogelartsen kunnen bereiken die me beide hetzelfde advies gaven: stoppen met de antibiotica! Diezelfde dag ging Kaya zienderogen vooruit en weer goed aan het eten! We konden de deur van de gevarenzone sluiten.
Inmiddels was het vertrouwen in elkaar zo enorm gegroeid en daardoor de band zo hecht dat je mijn naam roept zo gauw ik uit je zicht verdwijn. Je hebt me tegen de regels in als partner verkozen….
Inmiddels weten we dat je helemaal bent hersteld van je ziek zijn en dat je een meisje bent.
Je gaat met ons mee op vakantie en bent een heerlijke vrij gezonde vrolijke vogel… het lijkt wel of je al jaren bij ons bent. Maar het eerste jaar moet nog gevierd worden! Dat gaan we doen op 27 september.
Kaya dank je voor je vertrouwen en je vriendschap in ons.
