Hoe je agapornis tam te maken

[yves]

Leuk om te lezen dat het bij jou goed gaat. Ik ben nu zes dagen bezig en bij mij lijkt het nog nergens op. Voorheen kon ik mijn hand in de kooi steken en ze reageerde daar een beetje op. Nu is de kooi te klein van angst. Je verhaal is wel een opstekertje. Goed houvast.

In het begin heb ik vooral Janina's strategie gebruikt. De vogeltjes laten kortweken, ze zelf uit de kooi halen en in een hoekje wat laten rondlopen. Wel zelf de hoek afsluiten zodat ze niet zomaar weg kunnen fladderen. Misschien met wat trosgierst op de grond. In het begin zullen ze proberen weg te vliegen voor je vinger, maar doe dit consequent elke dag en ze zullen doorkrijgen dat jouw hand ze geen pijn doet. Stem is ook belangrijk. Wij hebben echt tegen ze gepraat alsof t baby's zijn hoor . Extreem blij en enthousiast als ze wat goed doen. Belonen met iets lekkers hielp bij mij nooit. Geen interesse voor leek het. Ja, heel af en toe misschien.

Ik ben na een dikke maand nog niet op het gewenste eindpunt, maar ze zijn in ieder geval al een stuk handelbaarder. Succes!

[ede]

Ik denk dat je nog wat geduld moet hebben. Er is al zoveel verandert in een korte tijd. Ik vind dat je zo lekker moet door gaan en steeds hele stapjes verder moet. Rek die grens van het vogeltje maar wat op. Het werkt echt. Helemaal als je het zo doe dat ze het eigenlijk niet in de gaten hebben.

[Janina]

Stem is ook belangrijk. Wij hebben echt tegen ze gepraat alsof t baby's zijn hoor . Extreem blij en enthousiast als ze wat goed doen. Belonen met iets lekkers hielp bij mij nooit. Geen interesse voor leek het. Ja, heel af en toe misschien.

Ja klopt, je stem is zo belangrijk. Zelf de rust houden en ze het gevoel geven dat het hartstikke leuk is wat je doet!
Ook hier praat ik ze soms de hemel in met een vracht van overenthousiaste complimentjes, maar het werkt wel, zeker als ze geen eten aannemen ( en angstige aga's zullen dat zeker niet doen in het begin )

Leuk om te lezen dat het bij jou goed gaat. Ik ben nu zes dagen bezig en bij mij lijkt het nog nergens op. Voorheen kon ik mijn hand in de kooi steken en ze reageerde daar een beetje op. Nu is de kooi te klein van angst. Je verhaal is wel een opstekertje. Goed houvast.

6 dagen is nog niet zo lang hoor.
Misschien is het een idee als je eens hier opschrijft wat je doet, hoe je reageert, wat de vogels doen enz.

[mvc]

Eerst nog even naar het begin.

Ik heb het eerst geprobeerd met gerst in mijn hand de aga's proberen te voeren. Na een tijdje lukte dit aardig. Hand in de kooi en gelijk eten. Tot Time met zijn pootje onder een ringetje vast kwam te zitten. Ik ben naar de kooi gesneld om hem te helpen, maar dat werd niet gewaardeerd, Sinds dien hebben we ruzie en is Timo een stressertje geworden. Als ik de kooi al naderde begon hij al met zijn staart te trillen. Daarnaast ging hij jaloers gedrag vertonen naar Woody toe. Timo jaagde Woody bij mijn hand weg en maakte regelmatig bijtende bewegingen naar Woody toe.

Ik heb destijds de handleiding van Janina aandachtig gelezen en vond daar een oplossing voor het gedrag van Timo. Daarnaast vind ik het heel erg zonde om die twee constant in de kooi te laten. Ik hou zelf totaal niet van doktoren, ziekenhuizen en dus ook niet van dierenartsen. Uiteindelijk na weken heb ik toch een afspraak gemaakt bij de dierenarts. Je hoort ze krijsen, zoals je ze nog nooit gehoord hebt en aangezien ik toch wel erg op die twee gesteld ben geraakt, was het een niet erg leuke belevenis, ondanks dat het een aardige en kundige dierenarts was. Komt misschien wel zwak over, maar toch...

De rest van de dag zitten die twee braaf op de bovenste stok en verroeren geen veer. af en toe huppen ze naar de andere tak en dat is alles. De dag erna ben ik met Janina's instructies begonnen. De enige toevoeging die ik op haar verhaal heb is dat je wel nat kunt worden. Door het gefladder heb ik zo'n beetje het hele zwembad over me heen gekregen.

Door onwennigheid heb ik Timo na meer dan twintig minuten bij poging twee te pakken gekregen. Met een hoop enthousiasme werd ik beloond met een stevige beten in mijn hand. Vlak achter de kooi bevind zich een geschikte hoek waar ik Timo naar gezet heb. Voor Timo was dit een hele vreemde gewaarwording. Helemaal in het hoekje heb ik hem toegesproken en na een paar minuten heb ik langzaam mijn hand over de vloer naar hem toegeschoven. Dit lukte tot ongeveer 30 centimeter. toen zakte Timo door zijn pootjes en twee tellen later een hoop gefladder en hub over mijn schouder heen. Langzaam heb ik hem weer de hoek in gedreven en heb er maar een positieve draai aangegeven door hem was gerst te geven. Toen kwam het volgende probleem. Hoe krijg ik hem weer de kooi in. De ruimte ten op zichte van de kooi is een heel stuk groter en uiteindelijk heb ik de kooi maar op de grond gezet en hem naar de ingang gelokt met gerst.

Dag twee ging een stuk beter. Binnen vijf minuten had ik Timo weer te pakken. En hup de hoek weer in. Niet voor straf, al ziet hij dat volgens mij nog wel anders. Ik heb hem weer een paar minuten tot rust laten komen en toen hij met zijn veren schudde en er als een pluizebolletje er uit zag, ben ik weer toenadering gaan zoeken. Langzaam met mijn hand naar hem toe, maar weer ging hij weer de hoek in. Ditmaal probeerde hij niet meer weg te vliegen, maar te lopen. Iedere keer drijf ik hem weer terug de hoek in. zolang ik hem met mijn hand stuur lukt dat wel, maar op deze manier blijft hij dit wel als de 'boze' hand zien. Door de kooi weer op de grond te zetten, was hij snel weer thuis.

Op dag drie had ik hem aardig snel te pakken. Aldoende leert men. al vind ik het zelf nog wel wennen. als je het einddoel voor ogen houd, wordt het een stuk gemakkelijker. Dit maal heb ik hem gelokt met gerts in mijn hand. Deze poging is aardig mislukt. Zelfs al is mijn hand op 40 centimeter afstand, durft hij te zeggen dat gerst vies is. Ik blijf op ongeveer 60 centimeter voor hem zitten en probeer af en toe met mijn hand naar hem toe te schuiven om hem aan mijn hand te laten wennen. Tot op heden nog zonder resultaat.

Ik heb het gevoel dat Timo gewent gaat raken aan de omgeving. Mijn hand blijft nog steeds de boeman. Mijn hand is dat vervelende ding die hem in zijn kooi opjaagd en beet pakt. Hem de kooi in krijgen is daar in tegen geen enkel probleem.. Binnen een minuut zit hij weer in zijn kooi. Het is alleen niet de manier, maar dat komt later wel.

Voordat Woody jaloers wordt moet ik het ook even over hem hebben. Hij zit op de laagste tak aandachtig op te letten. Ik hoop dat hij de goede dingen op pikt, al heb ik het idee dat hij af en toe wel aanwijzingen geeft. Alleen niet aan mij. Hij is voorlopig nog de lachende derde, maar zijn beurt komt nog.

Tot op heden heb ik Timo ook geen happende bewegingen zien maken naar Woody en is hij zelfs minder gestresst. Voor wat dat betreft is het knippen wel positief voor ze geweest.

[Loes]

Hoi! Ik heb met Koosje veel minder voorzichtig gedaan als dat ik het bij jou aanvoel. Maar waarschijnlijk komt dat omdat het een heel ander type vogeltje (pyrrhura) is? Ik heb hem in een hoek gezet en niet voorzichtig mijn hand er heen geschoven, maar huppakee, meteen mijn hand er naar toe en mijn vinger tegen zijn pootjes geduwd, zeggende: "op"!! Hij fladderde er ook overheen, maar ik deed meteen wéér mij vinger ervoor, weer fladdderen, ik weer mijn vinger ervoor, tot hij er even opzat!! Toen uitbundig geprezen. Na een paar dagen had hij in de gaten dat hij er toch op moest als ok "op" riep en deed hij het maar!! Inmiddels loopt ie mee naar de brievenbus op mijn hand!!

[mvc]

Misischien ben ik wel te soft qua aanpak. Ik ben niet iemand van de harde aanpak (ben ook nog pas een 'Eitje'). Dit is voor mij al aardig wennen. Ik zal morgen proberen een agentenpet op te zetten. Kijken wat er gebeurd.

[Loes]

  De grootste valkuil van ons allemaal is dat we het al snel zielig vinden!!

[mvc]

Ik heb mijn pet gevonden en ik ben streng aan de slag gegaan.

Direct in de hoek en mijn vinder er voor. Timo ging steeds verder de hoek tot hij niet meer verder kon. Zakte langzaam door zijn poten en begon wild om zich heen te kijken. En weg was hij. Direct weer de hoek in gedirigeerd en over nieuw begonnen. Het vreemde was dat ik de hele tijd tegen zijn rug aan gekeken heb. Ik hen geen gelegenheid gehad om mijn vinger tegen zijn borst te drukken. We hebben dit spelletje een aantal malen herhaald tot hij er achterkwam dat wegvliegen geen optie meer was.  angstig in een hoekje en wild op zich heen kijken, heb ik beloond met gerst. Bij elkaar duurde het ongeveer vijf minuten.

Ik ben toen gaan staan en heb de kooi op de grond gezet en roets hij zat er al in. Morgen ga ik proberen om hem op te pakken en hem in de kooi te zetten. Ik ben nu erg benieuwd geworden hoe hij verder gaat reageren.

[Loes]

Ach gossie, hij is wel erg bang!! Heeft hij nu wel op je vinger gezeten? En heb je dat uitbundig met je stem beloond?
Is het verder wel een dondersteen?

Het klinkt wel heel anders als bij mijn Koosje hoor!

[mvc]

Hij heeft nog niet op mijn vinger gezeten. Toen ik mijn vinger voor hem hield heb ik eigenlijk alleen 'Op' geroepen.

Hoe krijg ik hem eigenlijk met zijn borst naar me toe. Ik kan mijn vinger er wel voor houden, maar tegen een rug werkt dat niet.

[Janina]

Het zijn wel schuwe kippies ja,  dat kan goed komen hoor.

ALs je met je rug naar je toe gaan zitten ( slim istie wel  ) dan beweeg je gewoon je hand mee richting zijn buik.
Hoe je het doet maakt niet uit, als je je vinger maar voor zijn buikje doet, en hij draait wel om hoor als jij komt, denk ik.
Ik kan het moeilijk uitleggen en filmen hoe ik het bedoel lukt ook niet echt, want hier stappen ze gewoon op  dus dan kun je er niet echt iets mee.
Ik ben ook meer van de 'harde' aanpak, ik ga in een hoekje zitten, vogel erbij , ik praat heel gezellig en enthousiast, en blijf 'opstappen' zeggen en schuif steeds zonder pardon mijn vinger voor zijn buikje, zacht duwen.
En na een paar keer hebben ze wel door dat ze daar ook op kunnen zitten.
Je moet ze denk ik iets minder zielig vinden, want dat zijn ze niet, ze kunnen zich gewoon heel goed aanstellen 

[180sonic]

Hij heeft nog niet op mijn vinger gezeten. Toen ik mijn vinger voor hem hield heb ik eigenlijk alleen 'Op' geroepen.
Hoe krijg ik hem eigenlijk met zijn borst naar me toe. Ik kan mijn vinger er wel voor houden, maar tegen een rug werkt dat niet.

niet te hard roepen he
weet niet of 5 minuten genoeg is voor 1 poging, misschien moet je er eens minimal 15 minuten per keer voor uit trekken,
waarschijnlijk weet hij nu al dat het maar tijdelijk, dus 5min is  en dat hij dan weer terug mag

als hij met zn rug naar je toe gaat staan ga je met je vinger langs hem en de muur naar de voorkant,
het kan natuurlijk niet zo zijn dat als hij met zn rug naar je toe zit dat jij hem niet mag/kan pakken
want door hem met rust te laten leer je hem dan ook
"als je met je rug naar me toe zit laat ik jou met rust"
succes!! en geduld is het magische woord he

[mvc]

De afgelopen dagen weer een paar pogingen gedaan. Ik heb mijn vinger een keer tegen zijn borst gekregen. Timo keert zich ook niet meer direct de hoek in. Ik heb laminaat dus daar kun je aardig op glijden. Door de pootjes en fladder de fladder en hup glijden maar..

Ik ben zojuist na vijf minuten al gestopt. Tijdens het wegvliegen komen de vleugels tegen de muur aan. Er zitten nu een paar kleine bloedvegen op de muur. Ik ga even kijken naar een gladde muur of anders zal ik iets met stof fabriceren.

Jammer. Het ging volgens mij wel lekker.

[Janina]

Bloedvegen van de vleugels op de muur?

Ze kunnen volgens mij nog wel te goed vliegen. Een goed gewiekte vogel kan niet goed opstijgen, maar wel prima landen.

[mvc]

Volgens mij wel. Bij het gefladder raakt hij de muur aardig, omdat hij ook tegen de muur aan zit bij het starten. Als ik mijn hand terug haal,blijft hij gewoon zitten. Wil ik hem op mijn vinger krijgen moet ik dat wel doen.