kirsten heeft me de tekst doorgestuurd ik plaats hem hier ff ,zo kunnen jullie het beter lezen
Originele tekst krantartikel
«Deze dieren horen niet in een kooi te zitten»
Vivke De Cat voedt drie papegaaien in vrijheid op
Kessel-Lo«Mensen, ga anders om met je beesten.» Dat is de
boodschap die Vivke De Cat uit Kessel-Lo (Leuven) de
wereld wil insturen. Zelf heeft ze vijf poezen en drie
papegaaien en die geeft ze allemaal evenveel vrijheid.
«Dieren horen niet in hokken en kooitjes», vindt ze.
Met haar gevederde vrienden trekt ze zelfs de straat
op, naar winkel en frituur, zonder angst om hen kwijt
te raken. «Het zijn slimme dieren. Ze weten heus wel
dat het elders niet beter is dan hier.»
Niet dat alles altijd even vlot verliep. «Mijn
allereerste papegaai had ik in 1980», zegt De Cat. «Ik
zag het beestje graag, maar ik was zelf veel te
onwetend. Ik liet zijn vleugels niet knippen en
daardoor is hij op een dag weggevlogen. Mijn fout dus.
Maar vorig jaar heb ik de draad weer opgepikt. Voor
ons 25-jarig huwelijk kreeg ik van mijn man een nieuwe
papegaai. Een grijze roodstaart, Flipke (2j). Nadien is
daar nog een tweede grijze roodstaart bijgekomen,
Artuur (1j). En twee weken geleden hebben we nog een
roze kaketoe in huis gehaald, een mannetje, Lowieke.
Je zou ervan versteld staan hoe goed de dieren het al
met elkaar kunnen vinden.»
Deze keer pakt Vivke het anders aan. «Hun vleugels
zijn geknipt, dus kunnen ze in principe niet weg.
Wegvliegen is onmogelijk, omdat ze telkens in dalende
lijn gaan en steevast op de grond terechtkomen. Daarom
kan ik ze buiten gewoon loslaten. Ik ben ook niet bang
dat ze naar de buren lopen, want het zijn slimme
diertjes. Ze weten heus wel dat ze dan een uitbrander
krijgen en een tijdje genegeerd worden. Hier krijgen
ze trouwens eten, dat beseft een dier heel goed.»
Doordat ze de papegaaien los kan laten, verhoogt ze
hun levensvreugde. En net dat wil ze duidelijk maken
aan andere mensen. «Ik ken een papegaai die 42 jaar in
een kooitje heeft geleefd», aldus De Cat. «Dat vind ik
ongelooflijk zielig. En in de dierenwinkel in de buurt
zeggen ze ook dat enorm veel klanten een papegaai
hebben. Maar toch zie ik die nooit. Ik ga met mijn
vogels de straat op. Ze gaan alleen hun kooi in om te
slapen. En je merkt dat ze gelukkig zijn. Ze spelen,
praten, fluiten. Ik neem ze zelfs mee naar de winkel.
In Leuven mag dat maar op enkele plaatsen -
bijvoorbeeld de GB in Kessel-Lo - maar in Dinant, waar
we onze vakanties doorbrengen, zien ze ons overal
graag komen. De kassierster geeft het kasticket
bijvoorbeeld aan een van de papegaaien en die neemt
het aan met zijn bek. Hetzelfde verhaal in de frituur.
Vrijdag is frietjesdag en dan gaan we in Dinant altijd
naar de frituur. Ze weten dat daar ondertussen al en
ze leggen altijd een paar gekoelde frietjes klaar
tegen dat we komen. De papegaaien zijn daar gek op.
Eigenlijk is het heel simpel. Je laat de vleugels
knippen en je leert enkele basiscommando's aan: stap
op, stap af en stop. En je kan met je vogel alles
doen.»
De Cat zou geen seconde meer zonder haar vogels
kunnen. «Grijze roodstaarten kunnen 80 jaar worden. De
kans bestaat dus dat ze mij overleven. Maar daar heb
ik een oplossing voor. Ze komen allemaal in mijn
testament.»
Wie meer informatie wil, kan terecht op
www.parkieten-land.nl.
Kirsten Bosmans
