We zijn nu ruim 3 weken verder, dus laten we maar een updateje doen.
Hoe gaat het hier met de bende..
Tja, er is niet veel veranderd. We proberen de stappen wel toe te passen, maar het is moeilijk om oude gewoontes te laten varen en nieuwe aan te leren.. en dan heb ik het niet over de vogels
We gebruiken wel onderdelen van het stappenplan.
Even de individuele parkietjes langlopen.
Binkie:
Binkie heeft nog de minste problemen met het kortwieken. Hij is nog steeds de liefste en het maakt hem niet zoveel uit. Hij was er het snelst aan gewent en is de rust zelve.. Bij Binkie groeien er nu een paar pennen terug, aan zijn rechtervleugel zit een bloedpen die we even in de gaten moeten houden, dat die niet stuk gaat. (Bink heeft al eens eerder bloedpennen gehad)
Ukkie:
Ukkie had er de meeste problemen mee om niet meer te kunnen vliegen, hoewel hij juist nog de grootste afstand kon afleggen en de netste landing kon maken. Ukkie was ook het meest verontwaardigd naar ons toe. Tenminste, zo interpreteren wij zijn houding
Ukkie krijgt ook al weer pennen terug, aan de rechterkant zijn 2 pennen nagenoeg volgroeid, links zijn ze nog wat korter en hij kan weer zelf heen en weer tussen boom en voliere, al doet ie dat niet zo snel op eigen initiatief.
Moppie:
Ach de arme Mop, het gaat heel goed met haar, lichamelijk en uiterlijk zichtbaar. Ze heeft energie voor 3, zit heel netjes in de veren en heeft ook al weer een paar pennen terug. Ze jaagt af en toe heerlijk op Coco (arme meid) en ook Binkie moet er af en toe aan geloven. Nu kan Binkie niet zo makkelijk wegkomen, dus of dit altijd al zo gegaan is weet ik niet, maar nu is het soms echt gillen... Moppie is een echte bitch tegen de andere van tijd tot tijd. Ze kan ook wel gewoon lief zitten doen met Uk of Bink. Moppie heeft nu weer een keurig gewicht van 34/35 gram.
Psychisch gaat het niet zo goed met Moppie.. ze is ontzettend angstig. Ze stapt wel netjes op, maar ze wil zo snel mogelijk weer weg en dat resulteerd nogal eens in een foute landing. De momenten die ze dan bij je zit, voe, je dat ze verstijfd zit. Moppie heeft natuurlijk al heel wat meegemaakt met gedwongen vast moeten pakken en de speelse momenten waarop ze lekker met je vingers speelt en er op knaagt, is helemaal over. Alsof ze nu weet dat ze niet zo makkelijk weg kan als ze er genoeg van heeft.. Ik hoop dat ze na verloop van tijd toch weer wat meer vertrouwen terug gaat krijgen.
Ook Moppie heeft aan beide kanten alweer wat pennen terug en kan nu weer een soort van netjes landen als ze valt of wegspringt.
en tot slot Coco... Om haar is het tenslotte allemaal begonnen..
Ik heb helaas geen camera deze week, die heeft manlief mee voor zijn werk, maar mooi zouden de foto's ook niet worden. Coco's staart is korter dan ooit en elke pen die aan de vleugels probeert door te komen word hardnekkig vernietigd alsof het onkruid is. Maar om nu te zeggen dat ze ongelukkig is.. Zeker de eerste dagen, toen de rest nog bij zat te komen van het idee dat ze even niet konden vliegen was het duidelijk te merken, het verschil.. Coco gewoon vrolijk, af en toe kwetteren, af en toe spelen en de rest depri.. Coco is altijd alde rustige geweest en dat zal ze ook altijd wel blijven. Ook denk ik niet dat ze ooit van haar pennen af zal blijven. Ik denk dat ze dat altijd zal blijven doen.. Waarom? Geen idee... Helaas kunnen ze het ons nog steeds niet vertellen he, wat er in die koppies omgaat. We zijn nu zelf in ieder geval zo ver, dat we kunnen zeggen dat we alles geprobeerd hebben (en nog steeds wel doen, door het benaderen volgens het stappenplan) en dat we ons erbij neerleggen dat het waarschijnlijk altijd zo zal blijven.
Deze week ga ik nog even wat ontlasting opvangen en naar mijn DA brengen om na te laten kijken. Maar het doel waarvoor we naar Meppel zijn geweest, is (nog?) niet behaald.
