Wat het rare is ... is dat het toch niet emotioneler is dan dat het al is.
Omdat het niets meer is dan een huidje,waar geen gevoel of echte
uitstraling meer vanaf komt.
Toen Flurry overleden was,in m'n armen,heb ik uitgebreid afscheid
van hem genomen en vreselijk gehuild,en toen ik drie dagen later
terug ging om m'n kids afscheid te laten nemen vond ik dat helemaal
niet prettig (weet niet hoe het anders te verwoorden)
maar juist omdat er geen zieltje en geest meer was ofzo had ik het idee,heel vreemd was dat.
Ik kon toen ook niet meer huilen,al was ik heel verdrietig en nog steeds als ik aan hem denk.