Beetje voorgeschiedenis en hoe ik het tot hiertoe zo allemaal beetje aanpak :
Victor werdt geboren op 10 november 2005. Hij werdt weggenomen uit het nest samen met zijn broer en zus op 4 weken en verder met de hand opgevoed. Victor kwam enkele dagen later bij mijn vriend en die zorgde er heel goed voor.
Doch met Victor gaat het de laatste tijd niet goed meer. Victor toonde een aversie naar eigen soortgenoten, hij is nooit een zelfverzekerde vogel geweest.
Toen is er bij mijn vriend iets gebeurt waardoor Victor zicht heeft laten vallen op z'n rug of/en ook waarschijnlijk op z'n hoofd is gevallen.
Met hem is er nu niets meer aan te vallen, van lieve papegaai is hij nu veranderd in een papegaai die helemaal z'n vertrouwen in de mens is kwijt geraakt, bij het naderen van z'n kooi hangt hij zeer verschrikt aan de trallies, wil ook niet meer opstappen, laat zich vallen en krijst alsof er zijn leven vanaf hangt, eigenlijk gewoon wild gedrag, enz..... Mijn vriend kon dit moreel niet aan en zag er teveel vanaf, omdat hij Victor ook graag ziet en met hem alleen het beste voorheeft, zodoende heeft hij Victor aan mij gegeven omdat m'n vriend er werkelijk niet goed van wordt om hem bezig te zien.
Dus mijn aanpak nu, en ik ken Victor ook omdat hij hier al meerdere keren is komen logeren.
Heel nuchter en realistisch gereageerd en overdacht kom ik tot het besluit dat:
Allereerst is Victor nu 2 jaar en in zijn pupertijd dus vreemd "gedrag zal waarschijnlijk redelijk normaal zijn. Wat er ook gebeurt is ik moet opnieuw beginnen en ik weet dat dit kan. Dit zal echter tijd ervaring en geduld vragen.
Het is niet de eerste maal dat Victor hier bij mij kwam om eventjes tot rust te komen. En te wennen aan een paar normale dingen in het leven van een handtamme gaai. Hij is hier nu twee weken en omdat ik helemaal opnieuw begin heb ik hem dan ook een andere naam gegeven om indien hij zou linken leggen met de naam die hij had misschien nooit tot rust zou komen.
Zelf ben ik van mening dat een naam verandering gedrags veranderingen kan geven. Het is nu Victor en het is nu mijn papegaai.
Bij de minste benadering is Victor dus bang, klimt de tralies op en af en heeft een grote schrik voor aanraking, of als ik bv in zijn hok moet voor schoon te maken of eten te geven.Als hij dan toch beslist heeft om eventjes op z'n kooi te komen zitten dan moet ik zeer zeker opletten dat ik niet te dicht komt want dan laat hij zich van de kooi vallen en begint te krijsen.
Dus ik ga niet te snel gaan mijn tijd nemen, dan maar even in de kooi maar tot ik hem goed onder controle heb en hij alles gewoon rustig laat begaan, netjes blijft zitten als ik of iemand anders de kooi benader, zich niet meer laat vallen, en ook het toelaat om hem even op de kop te krabben en zekers toelaat dat ik zonder dat hij zich verzet terug in de kooi mag met mijn handen. Verder ook proberen of hij opstapt (kent dat hoor, en zo slim als ze zijn weet hij ook wel dat dit normaal is voor een handtamme). Dus zolang hij dit niet doet moet hij maar even in de kooi blijven, doet hij het echter wel dan mag hij eruit en hoe beter hij het doet hoe langer hij eruit zal mogen
mijn amazone papegaai ging wel bij hem in de kooi en ik heb dit laten begaan, want Victor had helemaal geen schrik en vertrouwde het naar mijn inziens. Dus: Goed teken dan weet hij in ieder geval een soortgenoot (papegaai) te herkennen en dat is meer waard dan ik denk. Dan kan ik er zeker mee werken met goed gevolg. Victor heeft dan straks een vogel vriendje wat belangrijk is. Ook hier geen haast maar langzaam rustig en tijd nemen.
Dus Tijd nemen en Rustig aandoen is hier vooral de boodschap, niets forceren, Wij hebben een lange weg te gaan maar ik heb er goed oog in dat het allemaal wel weer zoals voorheen komt en Victor een heel lieve en aanhankelijke gaai wordt zoals mijn deugeniet Coccorico.
Voila dit was het zo een beetje, maar zoals je in vorig bericht kon lezen zijn we vandaag een hele stap vooruit gegaan.
Groetjes Dinnie
