Chico, onze natuurbroed is niet supertam maar ook zeer zeker niet bang aangelegd. Hij stapt niet op, maar als je een hand uitsteekt, paniekt hij niet en bijt ook niet. De training heb ik laten vallen toen ik zag hoe goed hij in mijn groepje pastte, juist om wie hij was. Ik had zoiets van: je hoeft van mij niet tam te worden, en als je dat wel wil worden, dan kies je zelf je eigen tempo maar. Als je maar met de andere gaaien overweg kan. En dat kan Chico heel goed.
Van de week zat ik met Middel te kroelen en een beetje gek te doen en blijkbaar vond Middel dat meer dan leuk
... Hij begon tenminste voedsel op te braken voor mij
. Omdat ik dat gedrag niet wil bevorderen, probeerde ik de aandacht op een andere manier te verkrijgen. Maar Middel vond me nog steeds erg interessant.
Chico had vanaf een hogere stok alles gadegeslagen en ineens sprong hij tussen mij en Middel in en joeg Middel weg. Die ging uiteindelijk op mijn uitgestoken hand zitten en bleef vervolgens heel stil en timide zitten en ontweek de blik van Chico.
Chico liet zich overigens niet kroelen, maar hij liet zich ook niet verjagen door mij.
Zou ons natuurbroedje heel langzaam aan jaloers kunnen worden op zijn tamme broer en zuster en stiekem toch wel heel nieuwsgierig zijn naar de ervaring van contact met een mens
?
