Dankjewel voor alle lieve reacties!
Ik had bij de dierenarts gevraagd waar het door zou kunnen komen, maar die kon me niet veel vertellen. 'Het kan overal wel van komen, voedsel/bodembedekking, je weet het niet' had ze gezegd. Ik heb dus echt geen idee
Heb allemaal wel zitten denken over wat het geweest zou kunnen zijn, maar ik zou het echt niet weten. Ze woonden nu 5 weken in mijn nieuwe kamer, maar ik heb extreem goed opgelet dat ze nergens aan gingen bijten, dus volgens mij kunnen ze echt niet veel raars binnen hebben gekregen. Ik ben zelf ook niet in contact geweest met andere vogels (bij de dierenwinkel ofzo), dus ik heb echt geen idee waardoor dit is gebeurd.
Het is ook niet 100% zeker dat het inderdaad salmonella is natuurlijk. De dierenarts vond het wel heel raar dat Renji al binnen een half uur na de eerste verschijnselen dood was gegaan (en hetzelfde is dus gebeurd bij Abarai, maar dat wisten we toen nog niet). Dus blijkbaar was het wel een hele agressieve bacterie. We hebben gisteren ook alles heel goed schoongemaakt, want mijn vriend was bang dat we er zelf misschien ook ziek door kunnen worden.
We hoorden 's nachts gefladder in de kooi en vonden toen Renji plat op zijn buik liggend op de bodem. Ik dacht toen dat ie al dood was, maar hij vloog toch nog op en probeerde op de stok te komen. Dat lukte niet doordat 1 pootje verlamd leek te zijn (hoewel hij het heel af en toe toch een beetje kon bewegen). Dus we dachten dat hij gevallen was ofzo en zijn pootje had bezeerd. Toen hij dood ging, dacht ik dat het door stress was gekomen omdat we hem probeerden te helpen op de stok te zetten. Hij stierf in de hand van mijn vriend en meteen daarna liet Abarai een vragend "Piep?" horen. Zo zielig! Volgens mij had ie echt door dat zijn broertje er vanaf dat moment niet meer was...
's Ochtends leek er met Abarai echt niks aan de hand. Hij kwam gewoon meteen de kooi uit toen ik het deurtje open deed en kwam een zaadje uit mijn hand pakken. Maakte geluidjes (wel niet zoveel, maar hij kreeg ook geen antwoord van Renji natuurlijk) en ging meteen eten nadat ik zijn bakje had bijgevuld (wel niet zoveel). Hij maakte gewoon echt geen zieke indruk. Totdat ik merkte dat hij ook een beetje raar met 1 pootje ging doen (het een beetje omhoog houden boven de stok en er aan bijten) dus ik schoot meteen al in de stress. Iedere keer als hij dat pootje bewoog, zag ik zijn borst door de ademhaling heel duidelijk snel op en neer gaan, dus volgens mij had ie pijn. Toen heb ik meteen een dierenarts opgebeld, maar die wilde eigenlijk dat ik 's middags met hem langs zou komen tijdens het spreekuur. Ik had al door dat het hetzelfde was als bij Renji natuurlijk, dus ik wilde niet zo lang wachten. Toen mocht ik antibiotica op komen halen, maar toen ik thuis kwam lag Abaraitje al dood op de bodem.
Van de ene kant is het wel beter voor Abarai, want ik denk dat hij heel eenzaam geweest zou zijn zonder zijn broertje. Ze deden echt alles samen en Abarai volgde altijd Renji's voorbeeld. Maar ik baal wel enorm dat ik hem niet heb kunnen redden, want ik mis ze allebei ontzettend!
