Vrijdag 1 augustus werd Indy bij ons gebracht. Hij kwam een weekje logeren terwijl zijn gezin een met vakantie ging.
Indy is een Kongo van het type druk en een beetje bang.
Om 16.00 kwam hij aan, met kooi en al ondersteboven op een steekwagentje (ze wonen gelukkig dichtbij).
Jacco zat lekker buiten te genieten van het mooie weer en hoorde binnen allerlei stemmen, dus was het een gefluit en geklets van jewelste in de tuin.
Nadat alles in Indy zijn kooi weer was zoals het hoorde, ging de familie met vakantie. Met een dag lieverd veel plezier, namen ze afscheid en bleef Indy achter in dat vreemde huis met ons als vreemden om hem heen.
Paul haalde Jacco uit de tuin en liet hem naar Indy kijken en ook aan Indy zien. Daar werd die grote bangerd heel erg bol van en hij moest er zelfs een beetje van grommen
Daarna hebben we hem met kooi en al naar buiten gereden, zodat hij ook van het lekkere zomerweer kon genieten. Hij keek zijn ogen uit en zat redelijk stil op zijn stok.
De volgende ochtend werd ik om 7.00 uur wakker van een telefoon, en Bernhard die riep "Hallo met Bernard". Slaapdronken vroeg ik me af wat Bernard op dit uur bij ons in huis moest en welke telefoon hij had opgenomen. Gelukkig riep Paul daarna dat hij behoefte had aan een kusje, en omdat Paul zelf op dat moment nog lekker naast mij lag te slapen, begon het tot mij door te dringen dat onze logee en Jacco wakker waren en in gesprek waren geraakt. Op dat uur van de dag en in het weekend twee vogels horen praten was een hele nieuwe ervaring voor mij.
Gelukkig viel ik weer in slaap en kon ik toch nog een beetje uitslapen. Toen ze om 9.30 allebei hun broodje pindakaas kregen, was Jacco wel een beetje moe van het vroege gesprek, maar ze gingen allebei lekker naar buiten en zijn daar de rest van de dag gebleven.
Op zondagmorgen ging het net als de zaterdag, alleen nu om 6.30
Indy zijn kooi stond precies op een plek waar het allereerste zonlicht op schijnt, vandaar dat hij lekker op tijd wakker was. En dan vond hij het wel gezellig als hij wat te kwebbelen had en dan maakte hij Jacco ook maar wakker.
Die was daar na de eerste dag al niet meer van gediend, dus deed hij zijn mond niet meer open.
Die avond kregen we visite en dat vond Indy geweldig. Hij zat rustig in zijn kooi te luisteren naar onze gesprekken en ging zijn eigen gang. Jacco daarentegen had zich voorgenomen dat hij wel eens zou laten zien wie er nou eigenlijk de belangrijkste was, en floot en kletste overal doorheen, en niet zachtjes ook. Dat ging ons vervelen, dus zette Paul hem buiten en dat vond hij niet leuk.
Later mocht hij er ook weer bij, maar hij heeft zich niet meer laten horen.
Op maandag werden we om 6.30 wakker van de wekker. Ik dacht nog, wat raar! Eenmaal beneden zaten Jacco en Indy in hun kooi. Jacco dutte nog een beetje en Indy scharrelde over zijn bodem. Hij keek me aan met een koppie van "wat moet jij hier, nou ik net door heb hoe het werkt hier in huis, sta je ineens beneden om deze tijd?"
Na de boterham met pindakaas moesten we ze alleen laten, totdat we klaar waren met werken. Daarna gingen ze dan allebei naar buiten en was het fluiten en kletsen, totdat het papegaaien bedtijd was. Als ze dan eenmaal weer binnen waren, gingen ze nog een half uurtje snavel slijpen en daarna ging die tussen de veren.
Het was een hele leuke week, voor Indy en voor ons. Jacco scheen het minder te kunnen waarderen. Indy is best druk en daar in ons vogeltje niet zo weg van.
Indy heeft een behoorlijke woordenschat, en een scala aan geluiden en fluitjes die hij de hele dag laat horen. Daarbij heeft hij een behoorlijk harde stem en kan hij knetterhard fluiten.
Wij hebben genoten van zijn aanwezigheid en we lagen bij tijd en wijle helemaal in een deuk als hij weer ploemp en borrelgesluidjes maakte. Als hij een broodje in zijn waterbakje doopte voor hij het ging opeten riep hij zelf heel hard "ploemp". En vanaf dat we hem een krant op de bodem van zijn kooi gaven riep hij elke dag een paar keer "ff poepen".
Tegen het eind van de week konden we duidelijk merken dat hij het zat werd in zijn kooi, maar omdat hij niet gekortwiekt was, kon hij er niet uit. Jammer.
Wij hebben Indy geleerd noten te snoepen, en eten met zijn snavel aan te pakken, en ik vrees dat hij verslaafd is geraakt aan mijn papegaaien pasta.
Op vrijdag de 8e werd hij weer opgehaald. Natuurlijk was hij blij zijn eigen mensen weer te zien, en hij mocht even rondvliegen in onze huiskamer. Dat leerde ons meteen waarom het goed was dat wij hem in zijn kooi hebben gelaten, zodra hij los was schoten onze twee katers op hem af om hem te vangen, gelukkig ging het allemaal net goed en kon Bernard hem op tijd pakken. Op de steekwagen en ondersteboven gingen ze weer naar huis. Ik had een dagboek bijgehouden zodat ze op hun gemak alle belevenissen konden lezen.
En wij, zijn helemaal verliefd geraakt op Indy, hij mag altijd bij ons komen logeren.
