Op zulke momenten besef je echt goed dat Jacco nog een jonge vogel is. Zo lekker naief en onbevangen. Dapper en onzeker tegelijk. Zo van "ik zal wel eens even laten zien dat ik vliegen, zwemmen en wat al niet meer kan". En dan na de brokken zo'n lief klein ventje wat helemaal in je nek wegkruipt, omdat hij zo geschrokken is van zijn eigen heldhaftigheid. Die dan alleen nog maar wil kroelen en "kusjegeve", omdat hij zo graag wil dat je hem lief vind. Ik denk dat hij vanmiddag vrijwillig zijn vleugels ophoud om gewiekt te worden.