Ik weet dat het vreselijk is om afscheid te moeten nemen. Maar voelt het niet veel beter dat je haar het lijden bespaart?
Hoe zeker weet je dat ze geen pijn heeft? Ze kan zich nooit lekker voelen, alleen al aan de veertjes te zien begint het lichaampje op te raken. En dat moet ze toch voelen? Dat kan toch niet anders?
Wat wint zij en jij ermee door door te blijven gaan en te wachten tot er vanzelf een einde aan komt?
Ik wil je absoluut niet kwetsen en ik hoop dat je dat niet zo ervaart. Maar ik wilde bovenstaande toch graag kwijt.
Toen ik nog jong was en thuis woonde hadden wij een poes die op een gegeven moment heel ziek was. Ik wilde hem niet zien lijden maar aangezien ik niets mocht beslissen daarover heb ik em moeten zien lijden. UIteindelijk heb ik afgedwongen dat ik em mocht laten in slapen. En voor mijn gevoel was dat veeeeel te laat. En dat doet me nu nog pijn. Dat beestje was mijn vriendje vanaf dat ik 7 was. En toen hij mij nodig had, kon ik niets doen.
