Wij hebben hettzelfde meegemaakt met een van onze katten.
In november 2005 bleek ik een burn out te hebben en kwam ziek thuis te zitten. In dezelfde week bleek een van onze katten ongeneeslijk ziek te zijn, we hebben hem op 21 december laten inslapen. Met de ander leek het eerst goed te gaan, maar toch hebben we er vrij snel een kleintje weer bij gehaald, omdat Sjonnie nou eenmaal niet alleen kan zijn. Hij bleef de hele dag zoeken, mauwde naar ieder hoekje en liep de hele dag mauwend heen en weer. Soms zat hij gewoon te janken, vreselijk om aan te horen!
Buddy stierf op 21 december en op 21 januari 2006 konden we T ophalen. Sjonnie was eerst een beetje nerveus maar leek zich snel te hechten aan Teetje. Maar het zoeken en mauwen en janken bleef gek genoeg.
In Januari kreeg mijn vader een hele zware hersenbloeding en kwam in coma in het ziekenhuis terecht, en overleed na 5 weken. Een week later kreeg ik ontslag. Bij ons was het dus een en al spanning en verdriet. En ineens half februari ging het mis. Sjonnie kreeg een soort toeval, viel flauw in de tuin en bleef krijsend en stuiptrekkend liggen, kwam weer bij en was volkomen gedesorienteerd en doodsbang. Hij is toen helemaal binnenste buiten gekeerd en lichamelijk leek er niks aan de hand te zijn. 2 Dierenartsen en een echo konden niks aantonen wat mis was. Dus kon er maar 1 diagnose gesteld worden. Allemaal emotie, het was hem te veel geworden. Vrouwtje ziek, maatje dood, nieuw vriendje meteen er bij en spanning in huis. Op zich wel veel afleiding, maar achteraf had het misschien toch beter geweest hem wat langer de kans te geven het verlies van Buddy te verwerken.
Vandaar mijn vraag, denk je dat dit het probleem oplost. Het kan namelijk ook heel goed zijn dat Mati nog even tijd nodig heeft voor hij aan een nieuwe vriendschap kan beginnen?
