Ik denk dat het niet zozeer het ras is, maar meer het karakter van het hondje of hond. En daarnaast ook de opvoeding.
Mijn nichtje heeft een cairn terrier, hij vliegt achter van alles aan, kat, vogel, maakt niet uit. Het is een lief, maar pittig beestje, niet te vertrouwen met andere dieren. En mijn nichtje doet toch echt haar best, cursussen en alles, maar hij is te pittig in dat opzicht.
De Jack Russel van de buren, wat toch echt een jachthondje is, is weer een scheet en erg makkelijk.
Maar een vriendin heeft zo'n grote Jack Russel, zoeentje die erg hoog op de poten staat (weet even niet hoe dat heet) en die is weer niet te vetrouwen, te overenthousiast en daarom gevaarlijk bij de vogels. Hij mist overigens een stukje uit zijn neus. Dat stukje heeft Joda (onze aga) eruit gehapt toen de hond de kooi "bestormde".
Van iemad waar 1 van mijn baby-vogels naar toe is gegaan, weet ik dat haar Border Collie ook alles toelaat.
Ik denk dat het bij katten weer anders is. Bij katten speelt opvoeding weer veel minder een rol denk ik.
Wij hadden in het verleden huis tuin en keuken kattenen dat ging redelijk goed met de vogels in huis.
Nu hebbe wij 3 katten, een kruising Maine Coon, een volle Maine Coon en een kitten van beiden en dat gaat super. Dus ik concludeer hieruit dat de Maine Coon geweldig samen gaat met vogels. Maar natuurlijk realiseer ik me dat het ook kan dat ik gewoon het geweldig heb getroffen. (of ik kan zo goed katjes opvoeden!
)
