Vrijdag is Indy bij ons aangekomen. Hij werd met kooi en al (op een steekwagentje) naar binnen gereden en op zijn plek gezet. Na en kort afscheid vertrok het gezin, later kwamen 2 kids nog even terug om wat vergeten spullen te brengen. Ze hadden het gevoelo dat Indy een fijne week bij ons zou krijgen en daar gaan we ook voor.
Nadat hij een poosje rustig om zich heen heeft kunnen kijken hebben we hem met kooi en al buiten gezet. Jammer genoeg is hij niet gewiekt en kan hij niet uit de kooi
Hij is niet zoveel gewend, dus hij kijkt al 2 dagen zijn ogen uit en schrikt zich steeds een hoedje.
We volgen zijn instructies voor voeren en verzorgen, en hij mag met Jacco mee doen. Maar dan merk je dus dat hij niks gewend is. Als we Jacco extraatjes geven, dan pakt hij die gewoon met zijn snavel aan. Indy niet. Eerst rent hij er voor weg, dan komt hij naar de tralies en pakt het met zijn poot aan en gooit het dan op de grond, om er steeds naar te gaan kijken. Als hij dan doorheeft dat het niet bijt of hem opeet gaat hij naar beneden om te proeven. Hij kent weinig andere lekkere dingen dan een stukje brood met pindakaas, maar dat hadden ze dan ook gezegd.
Toen wij die eerste avond gingen eten kreeg hij, net als Jacco, papegaaien pasta (zie kookboek) en daar smulde hij van, hoewel hij er eerst wel weer bang voor was.
De eerste nacht hebben we een lampje onder zijn kooi aangelaten, zodat hij niet steeds zou schrikken als er een kat voorbij loopt of zo (thuis is hij alleen). Maar volgens mij hebben ze daardoor allebei nauwelijks geslapen.
Gisteren om 7 uur werd ik gewekt door de stem van Bernard
Raar hoor als je eigen man naast je ligt te slapen en je hoort een vreemde vent in huis. Beneden werd er gefloten en gekeuveld dat het een lust was, dus ik kon weer gaan slapen en ben uiteindelijk pas om 9.00 uur bij ze gaan kijken. Ze waren allebei moe
en zaten steeds te gapen.
Allebei buiten gezet en boterhammen met pindakaas uitgedeeld. Dat was lekker.
Indy heeft besloten dat hij maatjes is met Meagan. Paul en mij vind hij nog een beetje eng.
Ze fluiten en kletsen regelmatig over en weer, en verder trekken ze zich weinig van de logeerpartij aan. Indy slaapt veel, omdat hij veel nieuwe indrukken op doet en zo af en toe schrikt hij zich een ongeluk van de gewone dingen bij ons in huis.
Gisteravond waren ze allebei zo moe dat ze al voor het eten zijn gaan tukken. Vannacht het licht gewoon uitgedaan (er is licht genoeg van buiten). En vanmorgen om 6.30 zaten ze allebei alweer druk te fluiten en te kwebbelen. Weer om 09.00 naar beneden gegaan en ze buiten gezet. Voor allebei een lekker eitje gekookt, en zowaar Indy pakte het met zijn snavel aan. Eerst een stukje van Meagan en later ook een stukje van mij. Omdat we nog niet gewend zijn aan zijn stem, verstaan we niet wat hij zegt, maar hij kletst lekker, dat is duidelijk.
Het is wel een enorme scheitebroek, dat wel. Alles wat maar even anders is dan anders is eng, help, bang, moeoeoedeeeeer!
Vanmorgen hebben we zijn kooi verschoond en er kranten in gedaan (hij had eerst houtsnippers), omdat dat makkelijker verschoont. Er is geen rek bij de kooi wat je er onder kan schuiven als de bodem er uit is en ik ben bang dat hij hem smeert als hij de kans krijgt. Maar zelfs dat was al reden tot paniek. Paul heeft ook de tralies gepoetst en de poetsdoek moest heel erg aangevallen worden, want die was heeeeeeeeeel eng.
Hij heeft een schroevedraaier en een honkbal meegekregen om te slopen en van ons heeft hij er nu en keukenrol en een plastic fles bij gekregen.
