Deze ronde wilde ik natuurbroed doen. Maar omdat Marianne een maatje zocht voor Djarno werd het toch handopfok. Is immers een stuk makkelijker met tam maken. Weliswaar zou dat met een natuurbroed ook kunnen, maar dan moet je niet een koppel als Pappa en Mammagaai hebben.
Omdat ik natuurbroed wilde doen, heb ik minder vaak gecheckt hoe het met de jongen was (wel goed blijven luisteren bij het blok welk geluid ze bleven maken en natuurlijk goed gekeken naar de voedselopname door de ouders). De keren dat ik keek, vindt Mammagaai mij echt niet leuk. Toen ik de vogels moest ringen deed ze dit keer bijzonder lelijk naar de handdoek waarmee ik de ouders afscherm van de jongen zodat ik deze uit het zicht van de ouders even uit het broedblok kon halen. Ik vond Mammagaai wat feller dan anders (Pappagaai is wat dat betreft maar een sulletje, maar ja, ik vind de mangrijzen altijd al liever, zachter dan de vrouwen).
Door het weinige daadwerkelijk checken van het broedblok hadden de jongen natuurlijk nog niet echt meegekregen dat er ook tweebeners op deze wereld rondlopen en zij bliezen ook feller op me dan anders. Daarom besloot ik Prada en nestgenoot er nu uit te halen in plaats van met mijn gebruikelijke acht weken.
Affijn na, bijna drie dagen uitstel omdat ik dit nooit leuk vind om te doen, gisteren de twee grijze baby´s uit het blok gehaald. Mammagaai was dit keer nog lelijker.
Ik de twee kleine grijze schreeuwers mee naar binnen genomen. En ik zat in de woonkamer met de grijsjes en Leo en visite die net was binnengekomen en ik voelde me zo ontzettend schuldig. Ik had zoiets dat ik Prada wilde opvoeden tesamen met nestgenoot omdat hij dan een maatje zou hebben, is leuker, misschien makkelijker met het wennen aan Djarno straks. Maar aan de andere kant ik betrek mijn volwassen gaaien altijd bij de opvoeding van de kleintjes, dus Prada wennen aan een volwassen gaai kan zo dus ook.
Affijn, Leo zei daarom: zet die ene maar terug, dan heb je toch je natuurbroed terug. En Prada zal weliswaar nu een ontzettend verwend ding worden nu hij in zijn eentje is, maar dat geeft vast niet (nee, eigenlijk niet, want ik weet hoe Djarno ook verwend wordt haha).
Nestgenootje is teruggezet en werd meteen geaccepteerd. Mammagaai kwam bijna het blok uit door het luik toen ze zag dat ik er weer was met een klein grijs krijsertje in een handdoek. Ze viel ineerste instantie het jong aan toen ik het bij het luik bracht, maar ik denk dat ze eigenlijk de handdoek bedoelde.
Ben toch wel blij dat er nog een jong bij Pappa- en Mammagaai in het blok zit.
Ik zit heel hard te twijfelen of ik hierna ooit nog handopfok ga doen. En als ik het nog eens doe, dan denk ik dat ik niet meer alle jongen uit het blok pluk. Ik ben misschien een watje, ik heb er iedere keer veel te veel moeite mee.
