Waar ik als kweker van grijze roodstaarten veel belang aan hecht als ik voor handopfok ga, is de socialisatie van de jonge vogels.
Het afgelopen nestje van Pappa- en Mammagaai kreeg wel heel bijzondere socialisatielessen
.
Zie hier: het grijsje met de vele namen (Prada, Presley, Prada, maar de allerbeste is nog steeds BBQ, ofwel Biebiekjoe!) op zijn allereerste vakantie!
Degene die al langer op het forum komen, weten misschien nog wel dat Favo meeging op westernweekend. Maar Favo was toen al een stuk zelfstandiger. Prada was nog maar net uit het blok gehaald toen ons westernweekend weer voor de deur stond. Dus moest Prada gewoon maar mee.
Bij aankomst in Horst, bleek Prada zijn eerste avontuur al te hebben. In zijn caviabakje had ie een houtsnippertje in zijn neusgat gekregen
. Dus dat werd operatie neusgat. Met een fijn naaldje door iemand op de camping aangedragen, was het houtje al snel verwijderd. Overigens had Prada nergens last van.
Mijn schietsportvriendjes kwamen nieuwsgierig kijken wat ik nu weer had meegebracht en iedereen vond dat kleine grijze ding natuurlijk erg leuk. Maar die naam....! Prada. Wat was dat voor een naam? Nee, daar hadden ze niets mee. Bovendien vonden ze dat die kleine grijze wel erg leuk op de barbeque pastte. Bovendien heeft een echte pionier uit het wilde westen, een echte trapper, ook een tweede naam en voila. BBQ, of eigenlijk Biebiekjoe was geboren!
Biebiekjoe kreeg op het westernweekend zoveel aandacht, je zag hem gewoon glunderen. Vooral kinderen vond hij geweldig. Ik heb ook nog nooit een jonge grijze zo snel aan mensen zien wennen. Maar ja, als dit je dagelijkse (3 dagen) kost is, dan besef je als verwend grijsje natuurlijk wel dat je het van die tweebeners ook gewoon moet hebben:
Het mooiste plaatje van dat weekend is echter deze:
Trapper John mijmerend bij Biebiekjoe. John had onlangs zijn oudere grijze verloren. Op het eerdere westernweekend in mei had ik zijn grijze nog gezien. En dat zal me altijd bijblijven. Want terwijl John en ik over zijn meegebrachte grijze spraken, kreeg het beestje een epileptische aanval en ik had echt het idee dat het grijsje zou sterven. Het grijsje kwam er echter bovenop maar is een aantal weken later alsnog overleden. En John en zijn vrouw wilden toch op den duur wel weer een grijsje.
Dat op den duur werd iets korter. Een week na het westernweekend belden ze op en toonden hun belangstelling voor mijn andere jonge grijze en dus werd Popje ook uit het blok gehaald. Ze was eerst wat onwennig en totaal anders dan Biebiekjoe.
Maar ook Popje kreeg een aparte socialisatieles. Hoewel, socialisatie? Want hoe vaak zullen de jonge grijzen nog zo´n rare vogelmens tegenkomen?
Dit was op de open dag van het vogelasiel waar ik vrijwilliger ben en onze mascotte maakte even kennis met het jonge grut. De timneh grijze achter haar heet Kruimel en hij is grotendeels rood gekleurd en allesbehalve tam en lief. Een opvangertje in het asiel.
Biebiekjoe en Popje leerden weer veel mensen kennen en Biebiekjoe genoot. ´s Ochtends wilde hij nog niet goed klimmen, aan het eind van de dag klom hij op de rand van de bak als er mensen aankwamen. Erg grappig om te zien, hoe snel deze grijsjes zich ontwikkelden.
Ieder nestje heeft iets aparts, iets unieks. Dit nestje was wel heel bijzonder. Op het asiel werd gevraagd of ik volgend jaar met de open dag weer jonge grijsjes had. Ik zou wel willen, want het aan mensen gewend raken ging daar heel erg snel voor mijn kleintjes, maar ja, ik kan natuurlijk niets afdwingen. Maar dat ook een volgend nestje wel weer iets bijzonders heeft, daar ben ik wel van overtuigd!
