Wat ontzettend lief dat jullie ook aan mij denken, want ik heb er ook veel verdriet van.
Pascal en ik hebben met veel tranen afscheid kunnen nemen van lieve, lieve Orrie en het was fijn om het samen te doen. Orrie heeft nu tot het laatst toe bij zijn baasje kunnen zijn en heeft niets anders gedaan als knorren van genoegen, hij deed zijn bijnaam Orrie knorrie eer aan.
Ik ben vreselijk geschrokken van hoe mager hij voelde, er was niets meer over van hem alleen bot en veren. Door de sondevoeding leefde hij nog, dat is me wel duidelijk geworden. Ondanks de sondevoeding waar hij vet van had moeten worden, mergelde hij uit. Ik heb er een ontzettend goed gevoel bij dat we het gisteren gedaan hebben en op een goede manier. Rekken had geen enkele zin. Als er sectie verricht is, komt hij bij mij in de tuin, onder boom waar hij zo vreselijk graag in zat. Dan is het afgerond en mooi afgerond. Lieve lieve Orrie, bedankt voor wat je ons gegeven hebt, het geeft een leeg en verdrietig gevoel dat de kooi met Orrie als koning er bovenop niet meer hier zal staan. Dat ik nooit meer de hele dag lekkere dingen kan geven (tomaatjes, sapjes, groentetjes, walnoot en macaroni natuurlijk). Maar het is goed zo, het was zijn tijd..
Pascal, bedankt dat je me gehaald hebt en teruggebracht, zodat ik ook afscheid kon nemen, ben er zo blij mee!
