mijn reis naar burkina faso (nu met filmpjes)

[180sonic]

mijn mooiste verjaardag ooit

schitterend schat

[vivke]

Haha, als je hoop op genezing krijgt zal het vast al beter gaan!! Dus dat was die mooie broek die ik zag!! Wat een verhaal Vivke van zo'n vent die zoveel vrouwen heeft en ze dan aan hun lot overlaat..

aan hun lot overlaten is een groot woord Loes, hij is met pensioen dus heeft geen inkomen meer ,het is niet zoals bij ons hé
de vrouwen moeten hem nu om de beurt eten geven , hij heeft 32 jaar voor hun gezorgd 

[Loes]

Ah ok, ik had echt het idee dat die vrouwen dus maar voor zichzelf moesten zorgen!!

[vivke]

Aida, Hamidou en zijn 2 kinderen , Noella en Alia zijn meegeweest naar de krokodillen en alleen Alia was een beetj ebevreesd ervan ,de andere 2 kid sniet ,Aida en Noella waren zelfs de eersten om dat beest aan te raken.Aida is nog de ganse namiddag bij mij gebleven.
In de namiddag zijn we naar Tasseree zijn atelier gegaan , daar konden we kijken hoe bronzen/koperen beeldjes werden gemaakt .We keken onze ogen uit .

Deze namiddag heb ik Aida leren borduren , een tekening op karton, gaatjes prikken en dan draad doortrekken, of z ehet leuk vind weet ik niet , als ze hier is laat ze niet zoveel merken .Ze heeft me wel verteld dat ze me graag ziet en dat doet natuurlijk wel deugd. Met de kaarten spelen kan ze als de beste , het is een speldat ze zelf heeft uitgevondenen natuurlijk met haar eigen regeltjes,dus onmogelijk om van haar te winnen , glunderen dat ze doet bij mijn verlies .

Ook vandaag een âar bezoekers gehad , we hebben zelfs onze dagelijkse klanten, Valentin, de schoenmaker, Ouseni, de soudeur, Arsene en zijn kids , Tasseree, de bronsgieter  en zo zijn er nog een paar .


13/12
goeiemiddag , vannacht koude nacht geweest , ik had koud in men bed, het is raar van de warmte kan je de slaap niet vatten maar van de koude word je wakker .
Vandaag naar het cybercafé ,om de thuisblijvers op de hoogte te stellen en paar foto’s door te sturen.  jakkes, vuil stoffig en veel te vol . Ook heel gevaarlijk met al die kabels,dubbele en driedubbele stekkers , men vraagt zich af of het allemaal wel geen kwaad kan en of het wel veilig is , onvoorstelbaar .
Marc (van de vereniging) verstuurd de foto’s om de mensen thuis wat gerust te stellen , het verhaal vertel ik wel als ik thuis ben .

 Weet je wat je het meest doen in Afrika, buiten het vele stof eten, wachten ,wachten en og eens wachten. Soms zijn er momenten dat het wachten me de keel uithangt , ik ga men ventj ebellen , ik wil wat nieuws van thuis.

** een leuk iets uit Burkina, onze gastvrouw of roseke koken in hele oude kookpotten , vol builen en butsen , ik denk zelfs niet dat ze plat kunnen staan en dat terwijl haar kast vol staat met nieuwe kookpotten in alle kleuren en maten .
Hoe zit het nu met die nieuwe kookpotten.
Hoe meer torens van kookpotten je hebt, hoe hoger je status .
** weet je dat je voor 3000€ hier al een huis kan kopen **

Momenteel houden we een siësta , het is echt te warm om wat te doen ,we hebben 42.5 gr in de schaduw , werkelijk niet te doen .
De vochtigheidsgraag is hier amper 5 (als het al zo hoog is) .Wat ben ik blij met men afrikaanse broek, zit lekker los en luchtig . En weer zitten we te wachten pppppfffffffffff ik word er zowaar moe van ,van al dat wachten.
Wat heb ik het moeilijk ,met het niets doen , ik had men borduurwerkje meegebracht voor deze momenten, jammer genoeg gaat het borduren hier niet , de naald schuift niet door .

In de namiddag nog een paar geparraineerde kinderen bezocht en gelukkig gemaakt , met nieuws en pakjes van de meters.
De confrontatie met de armoede enzo is wreed hard en toch straalt bijna ieder kind , hoeveel keer je onderweg moet zwaaien, telkens je hoort “nasaara” zijn er kindjes die op je roepen om je te groeten en hoe gelukkig ze dan lachen als je hun aankijkt  .

Op onze thuisbasis ook nog wat gasten ontvangen, Valentin, de schoenmaker heeft mijn horloge gerepareerd , je moet hem zien glunderen , ze vinden het een eer als ze iets mogen doen voor de nasaara .
En s”avonds maar vroeg in bed , dan is er niet veel meer te doen , we eten tegen 20u , dan zijn de kinderen daar die op de thuisbasis wonen en werken daar om naar de film te kijken, Marc heeft vele films op zijn laptop staan en vermist ze zelf geen laptop of cinema hebben is het wel leuk om films te kunnen kijken als de nasaara’s daar zijn, ik zelf kijk niet .
Meestal speel ik rummikub s’avonds met Ben of Franck , maar die laatste heeft het maar druk met zijn liefje Jocelyne. Ben offert zich dan maar op om mee te spelen ,terwijl hij eigenlijk liever een film zou zien. Maar dat betekent dat ik al om 21u zou moeten gaan slapen en da’s echt wel wat vroeg .Slaapwel en tot morgen .

14/12
Vanmorgen vroeg opgestaan om 06.15u , ik was uitgeslapen , het was wat frisjes en ik wilde weten hoe fris , de thermometer buiten gelegd ,tijdje later gaan kijken ,het was 21 gr , echt wel fris hé !!
Weet je dat ze hier met 2 tot 3 dekens op hun slapen , niet voor te stellen , zij hebben het koud terwijl wij, met 1 laken al liggen te zweten in bed .
Programma van vandaag , kinderen gaan bezoeken in Toma een dorp op 85km van hier , een andere stam of etnische groep , de samo’s .De weg naar daar is naar het schijnt heel erg , maar dat kom ik dn later wel vertellen. Tot straks .

** ineens denk ik weer aan iets, de meeste kinderen hebben hier bijna allemaal een glimlach die je laat smelten , maar er zijn ook kindjes die niet makkelijk glimlachen  , als we foto’s willen trekken van hun laten we ze “wistitie” zeggen ,zo lijkt het op de foto een natuurlijke glimlach , ikzelf probeer dat dus ook en voor elke foto die is geposeerd hoor je vele keren “wistitie” en een plezier dat de kinderen daarmee hebben want soms is de fotograaf niet klaar en hoor je tientallen wistities passeren. Mijne wistitie is niet zo mooi meer, sinds gisterenavond is er een tand afgebroken , geen schoon zicht bij een wistitie maar ik zal er niet minder om lachen. **


We zijn net terug van Toma ,we zijn vertrokken als proper gewassen blanken en terug gekomen als rood bestofte blanken, er is geen plaatsje waar het rode stof niet aan kan , heb je ooit een rode neger gezien, wij wel , onze Franck zag net zo rood als wij .
De weg naar Toma is lang en nogal hobbelig ,maar nu veel beter dan een paar jaar terug . In het regenseizoen zijn grote delen van deze weg niet berijdbaar , het water neemt zijn voorrang.
Onderweg zeer veel baobabs gezien , de nationale trots . De baobab is een hele rare boom , zijn takken lijken net op wortels en de stammen lijken allemaal op olifantenpoten met tenen en al .Ik heb verschillende foto’s genomen van deze bomen. Ze lijken op elkaar en toch is er geeneen hetzelfde. Hun vruchten noemen ze apenbrood en proeft flauw zoetig, ik weet niet of we de kans krijgen om te proeven ,het is nog niet echt het seizoen.

We zijn in Toma verwelkomd door heel gastvrije mensen ,die de vereniging een warm hart toedragen ,mede door het oprichten van een zeepatelier ter plaatse ,dat verschaft werk voor hen.
Jacques en Maedeleine en een grote familie erachter zijn onze gastheren vandaag . We hebben daar ook het middagmaal genuttigd , één van de uitzonderingen , want bijna nergens bij de familie’s word gegeten door ons .Madeleine weet dat de nasaara’s gevoelig zijn aan de ingewanden dus word er anders gekookt voor ons. De gasten eten samen met de mannen ,gezeten in stoelen, de vrouwen eten samen met de kinderen ,gezeten op de grond.
In deze familie was heel veel te vertellen , ook praten over het zeepatelier . Het atelier dus ook bezocht en natuurlijk zeep gekocht. Die zeep geef ik donderdag aan mama Awa die zal daar ook heel gelukkig mee zijn, ik denk wel 1 stuk voor mezelf te houden, naar het schijnt is ze zeer goed voor de huis , ze word gemaakt met kariteboter ,een boom die hier groeit.

** door de grote hitte  droogt mijn huid waar de zon aankan hier erg uit en gisteren had ik een pot kariteboter gekocht en telkens ik de kans heb wrijf ik men huid ermee in, en na 2 dagen merk ik al een groot verschil **

Bij de familie in Toma is er een kleine puppy , genaamd Dick, hij is nu een paar maand oud, volgend jaar rond deze tijd suddert hij in de kookpot .
Jacques wou me nog vertellen hoe ze hem doden en villen maar ik heb vriendelijk bedankt , ik wou het niet weten en ik wou dat verhaal niet horen . Bij het afscheid kregen we een haan mee , zelfs het vastbinden en in de wagen zetten van die haan was me al teveel aan dierenleed, de tranen stonden me in de ogen. De mensen hadden het gezien en lachten met me.
Ach , ik ben ook veel te week voor het harde Afrika.
Want het is hier hard om te overleven, geen werk= geen geld, geen geld = geen eten, geen geld = slapen op de grond  , maar er is niet veel werk, ze zijn hier met zovelen.
Wat je hier wel kan doen is het volgende , je koopt een grote hoeveelheid van iets, maïs,rijst mil of tarwe en je verkoopt het door in kleinere porties , dan win je een kleine beetje op hetgene wat jezelf hebt besteed .

Leuke aneldote van deze dag.
Op een gegeven moment moet j etoch naar het toilet gaan , als je hier bent drinken de nasaara’s vrij veel water , maar vermits je niet alles uitzweet moet je toch een keer gaan .Mannen hebben het toch makkelijker hé !!
De gastvrouw bracht me naar de plaats van bestemming , een gat in de grond omringd met een muur,voorzien van 1 doorgang , maar ofwel ben ik wat te dik ofwel was de doorgang vrij smal maar ik stond geblokkeerd tussen die 2 muurtjes, ik zei wat in het nederlands en die gastvrouw herhaalt dat , ik hoor haar nu nog zeggen “ ik geraak daar niet tussen”
En voila het was gebeurd , iedereen kwam kijken  en eer ik me kon loswringen stond onze fotograaf ter plekke om het vast te leggen , met vele toeschouwers erbij om te kijken hoe die blanke vast zat , . Toen het lolleke eraf was hebben ze me maar alleen gelaten om me te laten doen voorwat ik gekomen was , ik dus wroeten en wringen, dan nog naast het gat gepiest , is toch moeilijk mikken zo  en me dan er weer uit wringen,dezekeer zonder toeschouwers .
Die mensen hebben nog weken gesprekstof over die “grote” nasaara die vastzat op het toilet.Jacques heeft me beloofd de opening te vergroten tegen mijn terugkomst naar hun.

S’Avonds rummikub gespeeld terwijl de anderen film keken, slaapwel ,het is 22u nu .

[Speggel]

mooie foto's
maar wat stond je nou te stoeien met die krokodil?
wel een ervaring om daar te zijn zeg

ik heb niet het hele verhaal gelezen
maar ben je van plan hier ieder jaar heen te gaan, of zo nu en dan eens?


is weer eens wat anders ook dan beelden van sneeuwschuivers en vastzittende auto's, ik denk ze niet zouden weten waar je het over zou hebben

[vivke]

ik had op men mobieltje een paar foto's staan van de sneeuw hier, ze zagen het wel , alles wat wit maar konden zich er niks bij voorstellen
ik zei steek je hoofd een uurtje in de diepvries dan heb je een idee 

[vivke]

15/12
Goedemorgen, vandaag wat langer blijven liggen 7.20u ,de andere 2 Marc en Ben waren al wakker (voor ne keer, héhé )
Franck, is gaan zegels halen bij de post, zegels die ik zal nodig hebben voor men briefwisseling volgend jaar .
Vanmorgen is de planning (weeral) veranderd , ons voertuig moet nog worden gecontroleerd , jaja ,autokeuring bestaat hier ook , al zou je dat soms niet zeggen als je ziet wat hier rondrijd.
** Je ziet een stuk metaal er staan 4 wielen onder, liefst nog verschillende, het rijd, het maakt veel lawaai als je schakelt en als je uiteindelijk vertrekt is het enige wat je ziet een wolk van blauwe rook .Dat is een Afrikaanse auto. **
In de voormiddag (hun voormiddag want het is maar 9 u dus s’morgens voor ons) een toer gaan doen met Franck op zijn brommer, Ben had die toer al eerder gehad .
Je eet veel stof ,stof en nog eens stof en als je om kijkt zie je alleen een rode stofwolk , er staat hier in Koudougou een eeuwenoude baobab.Hij is ongelooflijk indrukwekkend , groot ,hoog, breed en prachtig van vorm.De trots van Koudougou , hij word dan ook op gepaste wijze geëerd.
** men ziet hier enorm veel armoede , huisjes waar wij nog niet eens onze dieren in laten wonen en toch zijn ze grotendeels gelukkig met hetgeen wat ze hebben, ze hebben allemaal een glimlach op de mond. **

Gisteren heb ik een barik besteld bij Ouseni , een barik(op de foto’s die blauwe witte ton ) is een soort waterton op 3 of 4 wielen, veel makkelijker en goedkoper om water te halen bij de fontein( kraantje) . Mijn kleine Aida moet nu het water halen in emmers, ze is amper 9 ,de arme schat. Het water halen zal voor haar veel lichter zijn met de barik ipv met emmers en ook stukken goedkoper voor Awa.
Het zal trouwens een grote verassing zijn voor Aida en Awa ,de mama ,die weten nog van niks,morgen ben ik daar de ganse dag en ze gaan de barik brengen als ik er ben , ik heb ze blauw laten verven , mijn kleur.
Als voorbeeld wat Aida ook kan doen , is het volgende, Awa laat de ton volledig vullen 200liter, en betaalt de 200l prijs ,Aida kan dan die hoeveelheid gaan verkopen in kleinere delen en dus een klein beetje winst maken op die som.
Alle kleine beetjes helpen,niet waar ?

Momenteel zit ik alleen , Marc en Ben zijn naar het cybercafé om het thuisfront op de hoogte te stellen , Marc zal voor mij 2 foto’s naar men ventje sturen , een foto van ons klein emeisj een ik . Ik hoor hem regelmatig of er passeert wel een smsje .
Het grote verhaal zal ik wel vertellen als ik thuis ben of hij moet mijn dagboek maar lezen.

In de namiddag zijn we terug gegaan naar de bronsgieter Tasseree  omte gaan zien hoe ze het brons gieten.De smeltoven (in open lucht) gaat tot 1100gr om het brons te smelten, het is al warm buiten en dan staan er nog 2 stookvuren te branden, 1 om het brons te smelten en 1 om de stukken te bakken . Het is echt de moeite om te zien .
Na het avondeten kwam Hamidou me halen om aan het grote avontuur te beginnen. Aangekomen bij hem vergezelden de kinderen me naar de kamer waar Aidake en ik gingen slapen .Kennisgemaakt met zijn  vrouw Azeta en nog wat familieleden. Da’s zowat het ergste in heel Afrika, iedereen is wel van iedereen een beetje familie ,van ergens .

Op een gegeven moment krijg ik zo’n buikkrampen dat ik bijna moest lopen , tjah en wat dacht je ,alles ernaast natuurlijk , heb direct wat genomen ,antidiarree . Ik nam geen risico voor de nacht die ging komen.
Wat ik het verschrikkelijkste vond was niet het gat in d egrond maar de kakkerlakken van bijna 7cm , echt groot is dat !!!!! Amaaiiiii
Om half 11 gaan slapen want we moesten ten laatste om half 7 opstaan en klaar zijn .


16/12
vanmorgen werd ik gewekt met een heel leuk smsje van men ventje, gelukkige verjaardag .
Dus vrolijk wakker worden is dat wel , ook al is het maar net 6u in de morgen. Ik heb vrij goed geslapen maar dat kleine meisje naast me is wel een stevig wroetvarken ,wat was me dat , ik had steeds een arm of een been op me .
Na het ontbijt is de oude ons komen opzoeken  en rond half 9 was ik eindelijk op d ekoer van Aida. Awa zat al aan de fontein water te verkopen , dus vlug me spullen weggezet in haar woning en men water “koel” gezet en ik ging op weg naar de fontein.Dat dacht ik dan toch, toen ik buiten kwam zaten al de kindjes klaar bijeen en begonnen te zingen onder leiding van dirigent Aida, joyeux anniversaire , wat betekent , gelukkige verjaardag , het was een heel intens moment , dit had ik echt niet verwacht . Ik heb ze gevraagd om het over te doen zodat ik het kon filmen en dat heb ik dus ook gedaan .Gewoonweg een geweldig kado van hunnentwege.


 Daarna op weg naar Awa, ik kwam handen te kort , elk kindje wou me wel vasthouden , onderweg zijn we dan maar begonnen met liedjes zingen , ik zing voor, zij zingen me na , zelfs de Vlaamse woorden gingen zonder problemen .
Mama Awa wist direkt dat de “nasaara” was aangekomen , ze begroette me dan ook voor haar doen ,uitbundig.

Ik had gezien dat Ouseni de barik had gebracht en de mama wist niet waar ze het had . Het deed haar zoveel plezier . dit had ze niet verwacht ,mede door al wat ze al had gekregen, dus wat mij betreft , operatie geslaagd.

Wat we verder de hele dag hebben gedaan kan ik zeer kort beschrijven , gezongen,gedanst , gezongen ,gedanst , ik heb ze ook een rondedans geleerd en daar kregen ze maar geen genoeg van , zeker het einde “hatsjoemelalaaaaaaa “ en dan op de poep vallen vonden ze het beste gedeelte , echt lachen en plezier met ze .Daar heb ik dus ook filmpje van en het gekke was eigenlijk, ik ben begonnen met een 15-tal kindjes van op de koer en we deden ons rondedansje naast een stukje brousse, kort bij de fontein, de volwassenen die kwamen water kopen hadden hiermee ook plezier , het was ook een lust voor het oog om ze bezig te zien .



Maar zoals ik al zei ,was ik begonnen met een 15-tal , en ineens waren er zeker bijna 40 kinderen die kwamen meedoen , ik weet nu nog steeds niet vanwaar ze allemaal kwamen ,maar blijkbaar werkt de tam tam nog en kwamen ze allemaal op het gelach af . Ik denk dat Awa nog nooit zoveel water heeft verkocht als op die donderdag , iedereen kwam kijken .
Daags tevoren had ik inkopen gedaan ,groenten en fruit , groenten en kruiden voor Awa en fruit voor de kinderen , dat werd dan ook snel opgepeuzeld .Daarna balonnen en prentjes uitgedeeld ,iedere kreeg zijn deel , ze werden allemaal op één rij gezet , zelfs de volwassenen kwamen prenten vragen . Awa had kruiden gekregen , kruiden die ze anders niet kan kopen ,wegens gebrek aan geld , en dan eten ze gewoon gekookte rijst , zonder iets bij .
Rond 16.30u zijn Marc en Ben me komen opjalen , ik laat één van hen sebiet opschrijven hoe ze me hebben terug gevonden .
Marc schreef , VIV VONDEN WIJ TERUG IN GEZELSCHAP VAN WEL 40 KINDEREN ,  ZINGEND KWAMEN ZE ONS TEGEMOET , EEN LUST VOOR HET OOG EN HARTVERWARMEND OM TE ZIEN

Moe maar gelukkig ben ik aangekomen op onze thuisbasis , me snel gaan douchen want dat wel zeer nodig . Nu terwijl ik dit allemaal opschrijf ben ik aan het wachten op het eten, gisteren bijna niks gegeten en vandaag nog niks ,buiten een paar bananen en 2l water.
Straks ga ik vroeg slapen, vannacht niet veel geslapen door dat wroetvarken naast me , vroeg op en de rest kan je er wel bijdenken .
Allezins was het een verjaardag om niet te vergeten !!!!!!

** hoe je met iets kleins hier een kind kan blij maken heb ik de afgelopen dagen gezien, men vriendin had me ballonnen meegegeven ,zo’n 600 stuks ongeveer . Ongelooflijk hoe blij ze zijn met een paar van die ballonnetjes . **

nog een filmpje van het wegen en meten van 50 kilo mais die ik had gekocht

[vivke]

een ritje door koudougou






de heilige krokodillen van sabou


het ontstoffen van de "mil" een plaatselijke graansoort


het zeven van de geplette mil en dat word dan te drogen gelegd


franck en aida tonen hier een geliefd spelletje van de kinderen

[vivke]

17/12
Goedemorgen, zeer lang geslapen , gisteren rond 21u in men bedje gekropen en in één stuk doorgeslapen tot 6.30u , zonder de hanen te hebben gehoord, zonder de imam zijn gebrabbel .
Vanmorgen hebben we een afspraak met Ouseni , zijn zus heeft een kindje opgenomen in haar gezien ,een weesje , het fijne weten we er niet van ) en ze zoeken bij ASAE een parrainage. Er zijn nog 2 aanvragen ,in totaal 2 meisjes en 1 jongen , wie het word weet ik nog niet, het is ook een kwestie van meters of peters te vinden . Er hangt ook veel af van of ze officiële papieren hebben en of ze de Franse taal machtig zijn , zoniet word de correspondentie heel moeilijk.

Rond 9u hadden we afspraak op het “CREN” , dat is een centrum waar ze ondervoedde kindjes opnemen en ze sondevoeding geven . Vandaag waren er geen internen , want dikwijls blijven de kindjes daar samen met de mama tot het kindje is aangesterkt en op goed gewicht is. Er is wel een externe ,een mama met 3 kinderen , een jongen van ongeveer 8 en een tweeling van een paar maanden , één van deze 2 baby’s is ondervoed en is in behandeling in het CREN , op 10 dagen is hij al 1kg en nog wat grams aangekomen, elke gram erbij is een stap in de goede richting.
Ik heb foto’s gezien van kindjes voor en na de behandeling , hartverscheurend hoe z ehier aankomen , hartverwarmend hoe ze het CREN weer verlaten , een wereld van verschil .

1 jaar en amper 4 kilo
http://www.asaebru.org/images/1147_CREN_-_un_an_et_seulement_4_K2.JPG

http://www.asaebru.org/sitebuilder/images/1190_CREN_-_sonde_cropped3-165x250.jpg


C.R.E.N  (Centre régional d'éducation nutritionelle)
vrij vertaald : Regionaal centrum voor voedingsheropvoeding


Vandaag werd er terug “TO” gemaakt en er was beloofd dat ik mocht meehelpen, ik zeg wel meehelpen want als het van mij afhangt zouden de kindjes van de “cantine populaire” waarschijnlijk geen eten hebben of toch aangebrand. Het is werkelijk een krachtpatserij om die TO te maken en in te roeren.
Ik heb een enorm respect voor de vrouwen die dat klaarmaken, chapeau !!!!

Over de “cantine populaire “ heb ik nog niks verteld. Het bevind zich hier net naast ons logement n s’middags komen er kinderen eten, kinderen die geselecteerd werden , (het is van de franse afdeling ) en het is schoon om te zien hoe gedisciplineerd ze zijn , Delphine (van het filmpje,ontstoffen van de mil) is degene die voor het eten zorgt en duld geen lawaai en onrust in de kantine.Rustig aanpakken , rustig opeten en hop ze zijn weg, weer naar school.Het eten word aangekocht door de franse afdeling.
Van de week waren ze heel onrustig en rumoerig, mijn fout , ik had ze ballonnen gegeven en jammer op het verkeerde moment ,dus het duurde even eer de discipline er weer in zat, het zijn en blijven toch kinderen.
Zo ook kleine Marc ,een weesjongen die woont op onze thuisbasis, hij mag van Maria naar school gaan ,krijgt eten in de kantine en heeft dus ook zijn werktaken, kippen voeren , koer borstelen (al is dit dweilen met open kraan) want het stof geraak je nooit meester.
Kleine Marc krijgt dagelijks zijn lolly van me , hij gaat ook onze drank halen , kleine Marc heeft tekeningen voor me gemaakt en ook één tekening van mij, hij heeft me sprekend gebracht, net een foto , zeer grappig .De tekeningen gaan allemaal in mijn map.

**Koudougou stad is verzusterd met Dreux in Frankrijk, Minschausen in Duitsland en Todi in Italie of dat hun veel opbrengt kan ik niet vertelen. **

Praten over Afrika is algemaan, vertellen over Burkina kan in detail, al ben ik e rgoed van op de hoogte dat ik echt alles niet weet, alleen dat wat ik met men eigen ogen heb gezien.
Wat ik heb gezien is niet met weinig woorden te beschrijven . Het grijpt je aan of het stoot je af . Ik heb vanalles gezien , geluk – ongeluk , armoede- weelde, wenend- stralend ,blij en verdrietig.
Het zijn allemaal contrasten maar ze liggen hier nog korter bij mekaar . Ze hebben niet veel en toch zijn er genoeg die wat ze hebben nog willen delen. En het ergste wat je kan doen is weigeren , dat wat ze je aanbieden , wetende dat zij het beter kunnen gebruiken .
Het komt uit de grond van hun hart , uit hun grote dankbaarheid .

Vandaag niet veel meer gedaan , na het middageten kwam Kouilbi (meneer 2 minuten) op bezoek met Nathalie , een mannequin uit Frankrijk die haar roots in Koudougou liggen, een zeer sympathiek meisje. Die kwamen ons uitnodigen om wat te gaan drinken op de “plage van Koudougou” . Er is helemaal geen plage , maar geef het toe, het klinkt wel veel leuker.
Marc bleef op onze thuisbasis ,hij had om 17u een afspraak . Het enige wat Ben en ik wisten was dat we om 17.45u moesten terug zijn en dat was niet zo evident met meneer 2 minuten, die heeft geen uur , wel 4 gsm’s, maar geen uur (hahahaaa)
We waren wel op tijd thuis ,snel gaan douchen en om 18u stonden we klaar op de koer.
Er stond een stel muzikanten klaar om de verjaardagen te vieren , 3 jarigen, Ben net voor ons vertrek, ik daags ervoor en Rose deze dag zelf. Leuk geluid die Afrikaanse muziek en zeer ritmisch , zelf heb ik op de djembe gespeeld of moet ik zeggen geprobeerd , het is niet zo makkelijk als het eruit ziet en wreed pijnlijk als je het verkeerd doet ,als ik natuurlijk , heb ook nog een ander instrument gespeeld, dat was stukken makkelijker , het lijkt op onze xylofoon , maar dan met hout en kalebassen onder , voor de verschillende toonhoogten.
Wie was er voor mij, Aida  en haar pleegouders, Hamidou en zijn vrouw Azeta en hun 3 kinderen, Alia, Noella en Farid .
Ouseni, Valentijn , Franck zonder Jocelyn  en Arsene kwamen voor ons allemaal . We hebben allebei een Afeiknaas gezelschap gekregen en Marc is vergeten uit te leggen hoe het moet worden gespeeld, maar dat komt nog wel in orde.
Er was een klein storend element , maar gelukkig hebben de gasten daar niet veel van gemerkt , de kindjes hebben gedanst en wat later nog gezongen.
Moe maar gelukkig gaan slapen .. Het was ook nog onze laatste avond , tussen onze burkinabé vrienden , het was onze laatste nacht onder het muskietennet.
Wat gaat het toch snel , 10 dagen zijn zo voorbij , maar liever deze 10 dagen dan helemaal niks.
Slaapwel en tot morgen.

18/10
Zaterdagmorgen de dag van vertrek voor Ben en mij . Men valiezen waren snel klaar , ik had immers niet veel voor mezelf meegebracht ,maar veel voor uit te delen .
Nog even naar de markt om wat Afrikaanse kruiden te halen voor thuis.
Nog even naar de farmacopea geweest , dat zijn kruidenmadammen , je kan elke ziekte verslaan als je maar de goed kruiden hebt en dan ook nog gebruikt.
Terug naar de thuisbasis waar er nog verschillende mensen kwamen afscheid nemen van Ben en mij . We moesten beloven dat we terug kwamen en dat hebben we allebei dan ook maar gedaan . We zijn trouwens allebei uitgenodigd op het huwelijk van Jocelyn en Franck in 2012. Ze doen het met opzet in de maand december want dat is d emaand dat ASAE daar is. Franck is de helpende hand van Florence en Marc als zij er niet zijn , en er zijn bepaalde projecten die lopen waar hij een oogje ophoud.

Tegen de middag van deze zaterdag kwam Hamidou Aidake brengen zodat ze de laatste uren bij mij kon doorbrengen en me kon uitwuiven op het vliegveld, ik hoopte voor haar dat ze een vliegtuig kon zien want dat zou haar eerste keer zijn.
We zijn nog op bezoek geweest in Ouagadougou , bij Antoinette, dat is de moeder van Franck . zijn 2 zussen Jessie en Melissa  en zijn 2 kindjes Vladimir en Geraldine . Ook zijn broer Donatus kwam even aanwippen ,die studeert zijn laatste jaar dokter . Na een verfrissing zijn we doorgereden naar wat korter bij de vlieghaven om een hapje te gaan eten , bij een Italiaans restaurant . Eerts onze handen wassen natuurlijk en natuurlijk was Aida steeds kort bij mij, het was haar eerste keer op restaurant, haar eerste keer aan het zeeppompje, haar eerste keer dat ze zomaar mocht water laten weglopen bij het handen wassen , het was haar eerste keer op een (voor ons) normaal toilet, ik heb haar alles uitgelegd en waarschijnlijk vond ze het best leuk want ze is verschillende keren naar vanachter geweest .
Maar ondanks haar eerste keer in het restaurant ,wat was ze beleefd en gemanierd , onvoorstelbaar .
Dan maar naar de vlieghaven, we waren nog een beetje vroeg dus nog iets gaan drinken aan de overkant . Ze verkopen daar vanalle prullen en ik heb me voor haar dan maar zo’n glinsterbal aangeschaft , ik zag immers hoe leuk ze het wel vond  en ach, al geeft hij maar één week nog wat licht , ze heeft er dan toch nog plezier van en achteraf kan ze er zonder licht ook mee spelen.
Ze heeft zelf nog de laatste foto’s zitten nemen en oh oh wat doet ze dat graag ,liefst nog close-up , hoe korter hoe liever , en lachen dat ze kan met het resultaat . Het is een schat van een meisje, zo verlegen ze kan zijn ,zo uitbundig ze kan zijn .
Wat houd ik toch veel van haar .
Helpen is haar tweede natuur ,dat kon ik zelfs zien tijdens mijn korte verblijf . Het afscheid was ineens daar ,we moesten ons gaan inchecken , knuffels en kusjes werden geruild , traantjes kropen langzaam omhoog, ik wou niet huilen, ik wou haar lachend gezichtje zien ,
Aida haar laatste blik was er ééntje met vragende ogen , ik heb haar gezegd ,ik kom terug en de glimlach verscheen weer op haar snoetje .
Alledrie bleven ze wuiven tot we de hoek achter waren . Marc, Franck en men kleine meisje.
Die moesten nog de hele weg terug naar Koudougou in het donker , een kleine 100km en dan nog Aidake afzetten bij haar thuis, de oude bleef wachten op haar terugkomst.
Dag lieve schat van me , dag Burkina ,dag lieve mensen daar , tot gauw , bilfou !!!

De lijdensweg van Ben en mij begon al achter de hoek , maar dat vertel ik morgen wel ,nu ben ik te moe.

19/12
Het is momenteel zondagavond , we zijn al 36u wakker en zitten eindelijk op de TGV huiswaarts .

[Loes]

Tsjonge Viv, dat is me een typwerk! Super dat je het zo in detail bijgehouden hebt, ik lees het ademloos en leef me in!! Heb je bij die kruidendokter nog kruiden gekocht voor eigen kwalen of voor kwalen van Marc ofzo? Zo schattig dat ze nog nooit een zeeppompje en toilet gezien had, wat een ervaringen voor dat meiske!! En wat heb jij veel kindertjes blij kunnen maken..

[vivke]

nee heb geen kruiden gekocht , ik geloof er ook niet zoveel in ,en marc nog minder denk ik 

[vivke]

wat mis ik haar 

[BartenKo]

Kan ik me voorstellen.

Verzonden vanaf mijn htc desire via Tapatalk.

[Loes]

Prachtige foto Vivke

[sandra]

Wouw Vivke, wat een belevenis moet dat geweest zijn!