Gisteren verloste je hem van lijden, een kado aan hem uit liefde.
Vandaag besef je dat je met dit kado aan hem je een leegte hebt die niet op te vullen is door iemand of iets anders. Dat is liefde. Als je niet zoveel van hem gehouden had, had je ook die leegte niet gevoeld. Ach meis, ik voel zo met je mee, ik weet wat het is. Ben daar al 2x doorheen gegaan en het blijft een litteken, na al die jaren. De pijn van de open wond verminderd, je kan het tzt een plekje geven. Maar nu ....
V E R D R I E T
Het zegt ook iets over Balto. Zijn karakter, zijn plek wat hij innam in je hart, je huis, ongemerkt, maar o zo belangrijk! Alsof een navelstreng is doorgesneden.
Wat mij heeft geholpen? Oude routes lopen met in mijn gedachten mijn hond erbij. Pratend tegen hem, herinneringen ophalen. En op het laatst, toen ik zover was: afscheid nemen. "rust maar gabber, bedankt voor je liefde en fijne wandelingen, je natte neus tegen me aan toen ik het onbewust nodig had hetgeen jij voelde. Kom af en toe nog eens langs om te kroelen of te wandelen"
Gek misschien, dat kan. Maar mij heeft het geholpen.
Sterkte meis.
Nel
