@ Loes : Neen idd,op dat moment voelde ik alleen opluchting en enorme blijdschap.Het was ook lang geleden dat ik Sonny op die manier zag kijken naar mij.
Zijn koppie klein beetje schuin,zijn pluimen stonden mooi glad,en zijn ogen keken me echt lief aan.
Ja dat van dat praten vonden ze van in het begin echt raar hier in huis,ze zeiden gij en Sonny zijn als Tom en Jerry,maar toch luistert hij enorm als jij woordjes zegt of deuntjes fluit.
Gisterenavond een nieuwe poging gewaagd,het ging iets moeizamer dan s'middags.
Ben wel blij dat hij niet bang is van de handschoenen.
Mijn ouders waren thuis,maar heb het toch geprobeerd omdat mijn moeder zelden weg moet of buiten moet,en ik het op de duur toch zo zal moeten doen.
Eerst ging het goed,maar het probleem vind ik de kooi.
Als hij vanboven op de kooi staat,dan staat hij eigenlijk gelijk met mijn gezicht.
Bovenop de kooi staat zo een soort brug met een zitstok,als ie daar op gaat zitten dan gaat het meestal mis.
Ik heb aan mijn vader gevraagd of hij de poten niet kan afzagen ofzo,maar dat ziet hij niet zitten.
Op een gegeven moment ging hij weer hakken in de handschoen,ik liet mijn hand liggen en zei neen.
Hij bleef dit doen,en toen dacht ik nu stop ik hem in de kooi,maar op dat moment riep mijn moeder luid NEEN Sonny mag niet!!
De vogel schrok,keek heel even naar mijn ma,en ineens leek het alsof ie iets te bewijzen had,kroop bovenop de stok op zijn kooi en wilde naar mijn gezicht vliegen,ik lokte hem naar het platform eronder (met een balletje dan komt ie direct),ik nam hem op de hand(schoen) en stak hem in de kooi.
Ik zei tegen mijn moeder dat het beter was als ze zich in het vervolg niet moeide,haar stem maakte het alleen maar erger.
Een uurtje nadien probeerde ik het weer,en het lukte weer iets beter,toen ik hem daarna zonder problemen in de kooi kreeg,kreeg ie een stukje appel als beloning.
