Op zondagmorgen ontbijten wij altijd uitgebreid, met versgebakken broodjes, croissantjes, gekookt eitje, verse jus. Jacco zit er dan altijd bij aan tafel, en krijgt zo af en toe ook een hapje van het een of ander.
Stukje croissant met ei, stukje brood met pindakaas, stukje croissant met jam. En dan tussendoor een slokje jus om het makkelijker weg te spoelen. Zo doen we dat al jaren.
Maarf vanmorgen gebeurde er iets raars. Kennelijk had Jacco honger en schrokte achter elkaar een stukje croissant met ei naar binnen. Kennelijk bleef dat steken, dus Paul gaf hem wat slokjes sinaasappelsap om weg te spoelen. Maar hij bleef slikken en slikken. Water er bij gepakt, maar toen lukte het nog niet om dat wat er kennelijk dwars zat weg te slikken. Uiteindelijk kwam er vanalles door zijn neusgaten weer naar buiten zetten, en we zaten alledrfie er een beetje machteloos bij. Wat doe je dan in zo'n geval? Geen idee eigenlijk.
Uiteindelijk had hij wat er doorgeslikt moest worden weggewerkt, zijn hele snavel vol met bagger van wat er door zijn neusgaten was gekomen, en toen riep hij vrolijk "Lekker he?"
Kijk dat is nou Jacco, bijna stikken in je eten en dan om meer vragen!
