Marcus is moeilijk, al een hele tijd. En wat we ook proberen, het lijkt weinig uit te halen. We redden het niet meer.
Het probleem is vooral het continu schreeuwen. We hebben van alles geprobeerd: negeren, straffen, op gezette tijden met hem spelen, wel knuffelen of juist niet (om paringsdrang te voorkomen), belonen als hij stil is, enz. En omdat ik altijd positief ben ingesteld ben ik geneigd elke keer te denken dat het werkt. We houden de tactiek dan meerdere weken vol, maar moeten uiteindelijk concluderen dat het toch niet echt effect heeft.
Nu is 2 weken geleden onze zoon geboren. De eerste week heeft Marcus bij mijn ouders gelogeerd. Daar was hij rustig en schreeuwde een stuk minder. De afgelopen week is hij weer thuis en schreeuwt weer de hele boel bij elkaar. Zelfs als ik smiddags in de slaapkamer rust (en dus zo'n 2 uur niet in de woonkamer bij de kooi in de buurt kom) schreeuwt hij aan een stuk door. Er is dan niemand anders in huis en het is helemaal stil.
Naast dat het irritant is en pijn doet aan je oren, vind ik het vooral zielig voor Marcus. Hij moet wel heel gefrustreerd zijn, als hij zo'n 6 tot 8 uur per dag schreeuwt ipv spelen met de speeltjes in zijn kooi (die meerdere keren per week worden vervangen) of de lekkere hapjes die in de kooi verstopt liggen te zoeken en op te peuzelen.
Hoewel ik Marcus echt heel leuk vind, en echt niet kwijt zou willen, denk ik nu toch dat er maar 1 oplossing is: Een goed huisje voor Marcus zoeken waar hij het wel naar zijn zin heeft. Want ik geloof niet meer dat wij hem gelukkig kunnen maken.
Help dus, want ik weet niet meer wat te doen.
