Gistermiddag hebben wij onze nieuwe huisgenote Roos opgehaald.
Een baby edelpapegaai van 7 weken jong, direct uit het nest.
Niet geheel onbekend met het (op)voeden van nog veel jongere vogels, hebben we Roos met veel liefde opgenomen in ons dierenbestand (3 hondjes, 2 katten, 1 huiskraai, kippen en vissen).
We hoeven niet uit te leggen dat Roos de overgang allerminst leuk vond.
Alles was eng, iedere vinger een bedrijging waar je naar moest happen.
Eten van een lepeltje of via een spuit leek haar al helemaal niets!
Haar grote kunststof bak met de warme doek in het donkere hoekje was haar troost.
Maar gisteravond toonde ze ineens grote belanstelling voor de lepel met Nutribird en ze hapte enthousiast in de pap.
Gelukkig behield ze vandaag dit enthousiasme.
Nu zit ze in de holte van mijn arm, speelt met mijn trui en een houtje en heeft grote belangstelling voor het scherm van mijn Tablet. Ze heeft zich uitgebreid gepoetst, haar vleugels en poten gestrekt en fanatiek gewapperd.
Als de baas fluit, richt ze haar kopje hoog op.
Ze voelt zich thuis :-)
