Jodie, de vogel rechts plukt als sinds zij een paar maanden is. De diagnose was vrij divers. De ene arts zij dat het te maken had met dat ze te snel gekortwiekt was waarbij een andere weer aangaf dat dit komt doordat zij uit een broedmachine komt of juist haar plaats niet kon vinden tussen Dino (grijze man) en Chico (Amazone man).
Mijn andere papegaaien hadden dit probleem niet en Jodie viel daarom steeds extra op met haar deviant gedrag.
Een half jaar geleden ben ik begonnen met een anti-depressiva kuur icm gerichte oefeningen. Jodie was van nature paniekerig ingesteld. Snel schrikkerig (nog steeds soms). Tevens hield zij niet van speeltjes. Eigenlijk ging het al direct heel goed. Na een week raakte zij al een speeltje aan en werd ze iets zekerder waardoor ik wat gerichtere oefeningen kon doen om haar zekerheid te vergroten. Op dit moment gaat het zeer goed en groeien de veren hard terug. Ze heeft er nog nooit zo mooi uitgezien. Door de medicatie is ze minder schrikkerig en kan ik haar ook laten wennen aan nieuw speelgoed waar ik eten in kan verstoppen (zoals op de foto).
Inmiddels heeft ze eindelijk ook haar plaats gevonden tussen mijn twee andere grijzen (twee grote mannen) en mijn Blauwvoorhoofd Amazone (man). Jodie is nu een zeer gezellige vrolijke vogel die echt van haar leven geniet. Dino, Loewie, Chico en ik realiseren ons dat we er nog lang niet zijn, maar dit is een zeer goed begin! Over 3 maanden zal ik beginnen met afbouwen van de anti-depressiva kuur.
Op de vogel is zij de rechter. Links zie je Loewie (mannetje van 6 jaar).
