Na altijd grasjes in huis te hebben gehad, werd het na de dood van Pieter (12 jaar) tijd voor een nieuwe kromsnavel in huis. Na veel zoeken, lezen en vragen viel de keuze op een Pyrrhura. Vervolgens weer net zoveel zoeken, lezen en vragen bij de zoektocht naar een kweker. Uiteindelijk viel ons oog op een hobbykweker in Den Bosch die een nestje had. De vogeltjes waren helemaal grootgebracht door hun papa en mama en klaar voor een nieuw huisje.
Eenmaal aangekomen waren er drie blauwe pyrrhura molinaes (ik vind blauw zo prachtig). Bij het openen van de volière ontsnapte er meteen een. Deze houdini heet nu Jack en woont iets langer dan een weekje in ons huis. Wat is het een heerlijk beestje!
Ontsnappen heeft ie de eerste paar dagen nog heel vaak geprobeerd. Het was hem zelfs twee keer gelukt. Vervolgens hebben we heel lang gewacht totdat ie honger kreeg en zelf zijn kooitje weer in ging.
Het proces van vertrouwen en tam maken gaat eigenlijk verrassend goed en snel. Op dag twee at Jack al een druif (daar kan je hem voor wakker maken) op mijn vinger. In de kooi was hij helemaal niet bang meer voor mijn hand, maar buiten de kooi was hij zo onder de indruk van alles dat hij ineens alles eng vond.
Na anderhalve week komt Jack al als ik hem roep (mits hij op zijn kooi zit, ik precies op het goede plekje in de woonkamer sta, en als belangrijkste voorwaarde dat ik iets lekkers in mijn hand heb). Van aaien, knuffelen of kroelen moet hij nog niks hebben, dus ik hou het nog bij het voorzichtig aaien van zijn pootjes. Bijten heeft ie een keer echt geprobeerd, maar zo snel ik de vinger die hij beethad voorzichtig omdraaide, zodat hij zijn evenwicht verloor, stopte hij. Hij heeft het ook alleen nog maar speels geprobeerd.
Foto's volgen!
