Chico is zijn buitenvrijheid kwijt. We hebben Chico gisteren uit de buitenvoliere gehaald en in de binnenkooi gezet en hopen dat ie snel tam wordt.
Maar ik kan nu, nog geen 24 uur later, al zeggen dat Chico een wereld van verschil is met Chanel! Chanel bleef ondanks dat ik er nog even gehandvoed heb, wantrouwig, dwars, eenkennig. Bleef lange tijd schreeuwen als je bij de kooi kwam. Op de kooi leunen of de op de kooi geklommen nieuwsgierige Middel eraf halen, resulteerde vaak in een grauw. Het was een gaaitje met pit en ze is terecht gekomen bij iemand die zoiets heeft van: schreeuw jij maar lekker, oh, je mag me ook bijten, maar bang ben ik niet van je dus bij de juiste persoon. De nieuwe eigenaar vind het namelijk heerlijk om een gaaitje te hebben met een eigen zin. En dat had Chanel. Het was een heerlijk gaaitje met een eigen wilskracht en een ontzettende verwaandheid, veel meer dan Favo. Het was een drie keer Favo heb ik wel eens gezegd. Opstappen deed ze nog niet, toen ze weg ging, maar je kon haar wel vrij makkelijk pakken.
Chico is anders. Heeeeeeeel anders. Chico is ondernemend, Chico is nieuwsgierig en bovenal, Chico doet niet zo gestressed. Chico is nu 17 of 18 weken oud. Nooit in handen geweest, altijd buiten, bij voorkeur de hele dag, ook met regen en wind. En het deed me eigenlijk een beetje pijn om hem uit die omgeving met Pappa- en Mammagaai te halen, maar ik zag dat ze al wat afstand van hem namen en ik weet bijna zeker dat Pappa- en Mammagaai hem zouden gaan verstoten als ze weer met eieren zouden beginnen. Ik had heel graag een vierde jonge gaai bijgezet in de voliere (als maatje voor Chico), maar de voliere wordt dan denk ik te vol en koloniebroed in een dergelijke kleine voliere zal wel niet lukken, dus Chico mocht een huiskamergaai worden.
Chico is beheerst, rustig. Als je boven op de kooi leunt over hem heen, grommelt ie niet, blaast niet, schreeuwt niet. Chanel deed in het begin heel stoer als je de voerbakken bijvulde. Chico kijkt je aan van: wat doe je? Oh lekker, vers voer.
Nu weet ik weer waarom ik zo gek ben op grijsjes (na de aga's). Ze hebben allemaal een eigen karakter en dat zie je veel sterker dan bij tropen, grasparkieten en valkparkieten. Aga's hebben sterke persoonlijkheden, maar grijsjes hebben net iets meer.
Oke, het enige dat het verschil tussen Chanel en Chico (en Djarno) zou kunnen verklaren, is dat Chanel het enige vrouwtje in het nest was en ik heb het al eens eerder gezegd: vrouwtjes zijn pittiger, lastiger, moeilijker. De mangrijsjes zijn lief, rustig, afwachtend, toekijkend. Eigenlijk zou een mannetje extra in mijn groep van reeds tamme gaaien niet echt gek staan. Moet ik alleen nog mijn partner bewerken om het gaaitje met de lichte nagels in huis te houden...
Maar de komende dagen dus lekker het vertrouwen winnen van Chico en hem socialiseren met alle binnenshuisgebeurtenissen (honden, stofzuiger, tv etc..), maar zoals hij nu is, verwacht ik niet teveel problemen met de nieuwe grijze huisgenoot!
